Μια ομπρέλα μεγάλη μαύρη κρατώ·
δεν έχει ήλιο ούτε βροχή.
Tην ανοίγω ανάποδα, την κάνω σβούρα,
γίνομαι παιδί.
Την κλείνω, την κάνω μπαστούνι…
γίνομαι γέρος.
Βρέχει, δεν την ανοίγω…
γίνομαι νέος.
Την ανοίγω σαν φύσα αγέρας δυνατός…
με παίρνει και με ταξιδεύει.
Μια ομπρελά μια ζωή που Πάντα άνοιγε σε λάθος εποχή.
Κώστας Πατίνιος
ρίτσα είπε,
Μαΐου 3, 2011 στις 11:31 πμ
μου άρεσε πολύ
απλό και φρέσκο
patinios είπε,
Μαΐου 3, 2011 στις 7:24 μμ
Ρίτσα , σε ευχαριστώ πολύ , χάρηκα που είδα το σχόλιο σου , πως είναι η μετάblog εποχή?
disdaimona είπε,
Μαΐου 3, 2011 στις 1:47 μμ
η σκοτεινή πλευρά σήμερα…
patinios είπε,
Μαΐου 3, 2011 στις 7:32 μμ
disdaimona ,υπάρχει και ποιο σκοτεινή πλευρά. Νόμιζα πως το να γράφω επώνυμα δεν θα με ενοχλούσε αλλά τελικά όταν είναι να βάλω κάτι ποιο «σκοτεινό» το σκεφτούμε δύο φορές!!! Θα το ξεπεράσω όμως !!!!
Υ.Γ με τιμά το γεγονός πως με διαβάζεις
Εύα Νεοκλέους είπε,
Μαΐου 3, 2011 στις 7:15 μμ
η λάθος εποχή…
Κώστα,από σένα εξαρτάται…
patinios είπε,
Μαΐου 3, 2011 στις 7:33 μμ
Όχι πάντα Εύα μου!!!
Δασκαλάκης είπε,
Μαΐου 4, 2011 στις 5:05 πμ
Γιατί λάθος εποχή; Είναι ωραία να μη πηγαίνεις με το ρεύμα!
Λεμέσια είπε,
Μαΐου 4, 2011 στις 1:07 μμ
Προτείνω αλλαγή “ομπρέλλας”…
Μάλλον πρέπει να ξεκινήσεις από το χρώμα…
Η δική μου είναι μικρή της τσέπης, παντός καιρού
και απεικονίζει ινδικούς ελέφαντες, έτσι για να μου φτιάχνει το κέφι…
αστροναύτης είπε,
Μαΐου 4, 2011 στις 5:36 μμ
αυτοκόλλητο και αστεράκι από μένα!
patinios είπε,
Μαΐου 4, 2011 στις 7:17 μμ
@Δασκαλάκης Ότι κάνεις έχει και το κόστος του!!!
@Λεμέσια υιοθετώ και αλλαγή «ομπρέλας» και αλλαγή στο χρώμα… μια μεγάλη της θάλασσας με τα χρώματα του ουράνιου τόξου!!!
@αστροναύτης μεν ξεχάσεις θέλω το, θα είναι το πρώτο αυτοκόλλητο και αστεράκι που θα πάρω από δάσκαλο …και ας είναι διαδικτυακά (το αυτοκόλλητο θέλω να είναι χαμόγελο)
rose είπε,
Μαΐου 5, 2011 στις 1:34 πμ
κατα καιρους να την αφήνουμε “πανω απ ένα δέντρο” που το καίει ο ήλιος
patinios είπε,
Μαΐου 5, 2011 στις 7:15 μμ
@ rose..!!!
Το δέντρο που έκαιγε ο ήλιος
Μια ομπρέλα, γιατί με καίει ο ήλιος, ζήτησε ένα δέντρο.
Η σκιά του δέντρου παραπονέθηκε,
δε θέλω άλλη σκιά να σκιάσει τη σκιά μου, είπε.
Το δέντρο την παρακάλεσε , σε παρακαλώ, καίει πολύ ο ήλιος.
“Γίνε σκιά , να γίνω δέντρο και ας νομίζει πως με καίει ο ήλιος, τροφή μας δίνει
να μεγαλώσουμε και οι δύο” απάντησε η σκιά.
rose είπε,
Μαΐου 6, 2011 στις 12:33 πμ
έτσι…