Μαΐου 1, 2012 στις 12:22 μμ (Ποίηση)
Θα φτιάξω μαγιάτικο στεφάνη με χάρτινα λουλούδια.
Θα πάω βόλτα με το λουστραρισμένο αυτοκίνητο μου.
Θα πιω καφέ σε πλαστικό ποτήρι.
Θα χαρίσω μουχλιασμένα χαμόγελα.
Θα γευματίσω στο εστιατόριο της πλατέας
(για να φτάνουν στα αυτιά μου από τα μεγάφωνα τα εμβατήρια )
Θα κοιμηθώ το μεσημέρι…
Το απόγευμα θα βαρεθώ να βαριέμαι.
Το βράδυ θα δώσω ένα φιλί στο μάγουλο του χρόνου
και θα κοιμηθώ με ήσυχη τη συνείδηση μου.
Κώστας Πατίνιος
Απριλίου 10, 2012 στις 3:11 μμ (Ποίηση)
Όλοι αινίγματα…
Όλοι γρίφοι…
Όλοι ψέματα…
Όλοι μύθοι…
Και όταν κάποια στιγμή, μοιραία, πέφτουν οι μάσκες,
είναι σαν να με δαγκώνει ένα σκυλί από το φόβο του.
Με πονά, μα εξακολουθώ να το αγαπώ και επιχειρώ και πάλι να το χαϊδέψω.
Λέω αλήθειες, δείχνω αυτά που βλέπεις, και αυτά που βλέπεις , είναι αλήθειες.
Μα όσο και να προσπαθώ, δεν τα καταφέρνω να πείσω για το αυτονόητο.
Υπάρχει σύγχυση.
Συγχύζουν την αλήθεια
με το αίνιγμα…
με το γρίφο …
με το ψέμα…
με το μύθο…
Είναι σαν να προσπαθώ να ταΐσω μια γάτα που βρήκα αδέσποτη
και πεινασμένη με φρεσκοτηγανισμένο ψάρι
και αυτή να φοβάται να προσεγγίσει.
Λέω παραμύθια από αλήθεια …
μα εσύ δεν πιστεύεις σε παραμύθια.
Λέω στ’ αλήθεια παραμύθια,
να σε βγάλω από τη ψεύτικη συνήθεια
και πάλι ζητάς βοήθεια.
Άκου να σου πω κάτι…
Μασημένη τροφή μη φας ποτέ… δεν έχει γεύση!!!
Κώστας Πατίνιος
Και ένα τραγούδι…
Μαρτίου 26, 2012 στις 6:12 πμ (Ποίηση)
Ίσως ο ποιο αγαπημένος μου ποιητής . Τον θυμήθηκα χθες και άνοιξα ένα βιβλίο
με ποιήματα του και διάβασα.
ΌΤΑΝ
Όταν κλείνω τα μάτια
ξεκινάει από μακριά
η αγαπημένη έρχεται
και με κοιτάζει
Όταν σβήνω το φως
έρχεται ο θάνατος και
μου φιλά τα χέρια.
Σήμερα πρωί πρωί τριγυρνούσε στο μυαλό μου , άνοιξα και πάλη ένα βιβλίο με ποιήματα του και πρόσεξα στο βιογραφικό του πως σε τρις μέρες είναι η επέτειος του θανάτου του (29/3/2005) και είπα να μοιραστώ μαζί σας μερικά ποιήματα του.
Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΟΚΚΟΡΑΣ
Γέλασε
ὁ μαῦρος κόκορας
ὅταν τοῦ εἶπαν
πῶς θὰ τὸν σφάξουν
ὅταν ὅμως ᾖρθε ἡ ὥρα
ἡ κακή του ὥρα
ἔκλαψε ὁ μαῦρος κόκορας
ἔκλαψε ὁ μαῦρος κόκορας
Ἔρχεται φέτος κουρασμένη
ἡ Ἄνοιξη
(νά) κουβαλάει τόσα χρόνια
τὰ λουλούδια πάνω της.
Σκοτεινοὶ ἄνθρωποι
στὶς γωνιὲς τὴν παραμονεύουν
γιὰ νὰ τὴν τσακίσουν.
Αὐτὴ ὅμως
μὲ κρότο
ἀνάβει ἕνα-ἕνα
τὰ λουλούδια της
στὰ μάτια τοὺς τὰ ρίχνει
(γιά) νὰ τοὺς στραβώσει.
Δὲν ἔχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κρότους
μέσα σε κρότους
κύλησε ἡ ζωή μου
Τὴ μιὰν ἡμέρα ἔτρεμα
τὴν ἄλλην ἀνατρίχιαζα
μέσα στὸ φόβο
μέσα στὸ φόβο
πέρασε ἡ ζωή μου
Δὲν ἔχω γράψει ποιήματα
δὲν ἔχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυροὺς
σὲ μνήματα
καρφώνω
Περισσότερα για τη ζωή και το έργο του από την Βικιπαίδεια.
Μαρτίου 17, 2012 στις 9:05 μμ (Ποίηση)
Δημοσιοποιώ διάφορα από αυτά που γράφω εδώ στο πλοκ, διαπίστωσα όμως πως ερωτικά ποιήματα απόφευγα να βάλω οπόταν είπα να κάνω αντεπίθεση με τέσσερα σε μια ανάρτηση.
Ενός φιλιού σιωπή
Κράτα ενός φιλιού σιωπή
και όσο πάρει,
μια στιγμή, μια ζωή.
στο λίγο , στο πολύ στο φώς η στο σκοτάδι.
Κράτα ενός φιλιού σιωπή, να γίνουμε το απολίθωμα του έρωτα.
Δεν έχω τη να πω
Δεν έχω πολλά λόγια να σας πω,
μόνο μερικά υγρά φιλία που τραγουδούν.
Δεν έχω πολλά λόγια να σας πω,
μόνο τέσσερα μάτια που απαγγέλλουν καβάφη.
Σχεδόν δεν έχω τη να πω,
μονό το χάδι να χειροκροτήσω.
Σχεδόν δεν έχω τη να πω,
τα είπαν όλα τα κορμιά μας.
Δεν έχω τη να πω,
Μίλα ο έρωτας.
Ένα κορμί χωρίς ψυχή ευτυχισμένο
Σε ικετεύω μην με λυπηθείς ,
κτύπα ανελέητα το μαστίγιο του έρωτα σου.
Απόψε μην λυπηθείς την ψυχή που θα πονέσει,
Λυπήσου το κορμί που σε ποθεί .
Ξεχνά τη ψυχή.
Απόψε σε έχει ανάγκη το κορμί.
Αν λυπάσαι την ψυχή μου, σεβάσου το κορμί μου.
Κάνε με συνένοχο στους ηδονικούς αναστεναγμούς
και στους ενόχους σπασμούς σου.
Διαχώρισε τη ψυχή και το κορμί μου,
Πέταξε στα άχρηστα την ψυχή και κράτα αγκαλιά το κορμί μου.
Για μια νύκτα μόνο, πουλώ στο διάβολο τη ψυχή μου,
αν είναι αυτός ο δρόμος να διαβώ για να μπω στο κορμί σου.
Μια νύκτα ένα κορμί χωρίς ψυχή ευτυχισμένο.
Ένας τόνος
Θέλει την φιλία μου…
θέλω τα φιλιά της…
Τη κρίμα.
Ένας τόνος κτίζει τοίχο
ανάμεσα μας.
Κώστας Πατίνιος
Φεβρουαρίου 26, 2012 στις 7:32 μμ (Ποίηση)
Καρνάβαλε,
σχεδόν σου μοιάζω.
Λέω σχεδόν γιατί στολή δεν φορώ,
ούτε με μπογιές είμαι βαμμένος .
Καρνάβαλε,
σχεδόν μου μοιάζεις ,άμα γελάς και άμα κλαίς
στην πόλη σαν γυρνάς.
Κ. Πατίνιος
Φεβρουαρίου 15, 2012 στις 7:58 πμ (Ποίηση)
Αποστρέφομαι την ποίηση μου.
Όσο με βλέμμα ποιητικό κοιτάζω ,
τόσο την άκρη του γκρεμού φλερτάρω .
Μα όσο αποστρέφομαι την ποίηση μου,
τόσο μεγαλώνει το κενό μου ,τόσο, που ο γκρεμός
φαίνετε σκαλί μικρό να κατεβώ… (Κ. Πατίνιος)
Φεβρουαρίου 4, 2012 στις 8:40 μμ (Ποίηση)
Χιόνισε ο Μάρτιος.
Ζήλεψε τις νιφάδες των ανθισμένων μυγδαλιών.
Αντέδρασαν τα δέντρα και έκρυψαν τον καρπό σε κάστρο σκοτεινό.
Μυγδαλιά μου εσύ, δεν είσαι σαν το νάρκισσο.
Δεν θα πέσεις σε καμιά λίμνη να πνιγείς.
Εσύ κοιτάς ψηλά και ανοίγεις τα χέρια να αγκαλιάσεις τον ουρανό.
Την αυταρέσκεια και τον εγωισμό σου τα φυλακίζεις στο κέλυφος μαζί με τον καρπό.
Μαλακώνει ο θυμός όσο σκληραίνει ο καρπός και γίνεται έτοιμος να φαγωθεί.
Μόνο μερικές φορές, σαν σε απολαμβάνω και γευτεί η γλώσσα μου κάποιο πικραμύγδαλο,
τότε, μόνο τότε θυμάμαι τις ανθρώπινές σου αδυναμίες.
Κώστας Πατίνιος
Δεκεμβρίου 14, 2011 στις 7:26 πμ (Ποίηση)
Ένα δρόμο ήθελα να πάρω,
τον στόχευα από μικρός
μα όλο τον έχανα,
και όλο τον γύρευα.
Τέντωνα την σφεντονά μου
και τον σημάδευα.
Ένα δρόμο ήθελα να πάρω
μα δεν με ήθελε αυτός
δεν ταίριαζαν τα λερωμένα μου
στο καθαρό του πρεμίξ.
Στο δρόμο που τραβάς σε παν τα ρούχα
και παπούτσια που φοράς.
Δεκεμβρίου 4, 2011 στις 12:13 μμ (Ποίηση)
Δεν έχω αλλά λογικά επιχειρήματα για τις «παράλογές μου σκέψεις»… Αθώος, κύριε δικαστά, αθώος εκ γενετής…
Μεγαλωμένος σ’ ένα σάπιο ελεεινό σύστημα όπου η περιβαλλοντική καθυστέρηση προσθέτει στα «χαλασμένα» γονίδια αίγλη αποστροφής, στιγματισμού, απομόνωσης και μια δόση γλοιώδους συμπόνιας από ηλιθίους.
Δεν έχω αλλά λογικά επιχειρήματα για τις «παράλογες μου σκέψεις», μόνο κραυγές, τις ακούς;
Αν ναι, χαμογέλασέ μου, αν όχι κορόιδεψέ με.
Κουβέντα τέλος…
Δεν έχω αλλά λογικά επιχειρήματα να ρίξω στο μύλο του παραλογισμού σας.
Κώστας Πατίνιος
