Ο νους μου δεν γεννά πια.

Ο νους μου δεν γεννά πια, έγινε στείρος.Όσο και να προσπάθησα, σε όσες ορμονικές θεραπείες  και να τον υπόβαλα… τίποτα.
Βλέπω την κόρη μου να παίζει στο πάρκο,το κεφαλάκι της πάντα ψηλά, για να βλέπει τους μεγαλύτερούς της, αναρωτιέμαι και την ρωτώ τι να βλέπει, άραγε, από το ύψος των ογδόντα εκατοστών και των δυόμισι χρόνων, απ’ όπου ατενίζει τον κόσμο. Μου χαμογελά και με φιλά, σαν να μου λέει πως εγώ είμαι ο κόσμος της (και έχει δίκαιο για την ώρα). Βλέπω την κόρη μου και γονατίζω, για να κοιταχτούμε από το ίδιο ύψος στα μάτιακαι την παρακαλώ: «Βαλε με, κόρη μου, στον κόσμο των ματιών σου, να ξαναβρώ το δρόμο μου, να ξαναβρώ το φως μου». Ο νους μου δεν γεννά πια˙ σώπασε για τα καλά. Και η σιωπή του είναι η άμυνά του˙ είναι το πιο δυνατό του όπλο, μα και η Αχίλλειός του πτέρνα. Έρχονται Χριστούγεννα και δε θα στολίσω δέντρο, παρά μονό ένα μεγάλο Μεξικάνικο κάκτο. Από τα μυτερά του αγκάθια θα κρεμάσω όλα, όσα μου στρέβλωσαν τα σαράντα μου χρόνια. Θα βάλω και πολύχρωμα λαμπάκια, να φωτίζουν την τρέλα μου και θα τραγουδήσω το «Άγιε Βασίλη μην κοροϊδεύεις τα παιδιά». Ο νους μου δε γεννά πια˙ σώπασε για τα καλά. Και η σιωπή του είναι η άμυνά του˙ είναι το πιο δυνατό του όπλο, μα και η Αχίλλειός  του πτέρνα.
Παρακαλώ την κόρη μου: «Βαλε με, κόρη μου, στον κόσμο των ματιών σου, να ξαναβρώ το δρόμο μου, να ξαναβρώ το φως μου». Άργησα, μα τελικά κατάλαβα˙ ο νους για να γεννήσει, θέλει και αυτός σπέρμα˙
μα εγώ έχει καιρό που είμαι ανέραστος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: