Να έχουμε να λέμε.

Γέρασε η πόρνη και θυμάται
πόσα πέη ξεθύμαναν στη λίμνη των αμαρτωλών της χρόνων,
πόσων νέων έριξε σωσίβιο να μην πνίγουν
και πόσων γέρων στους τελευταίους περιπάτους τους συνόδεψε.
Γέρασε η πόρνη και άρχισε να κλαίει
μα το κλάμα της μοιράστηκε στα δύο,
στον βουβό λυγμό που την πνίγει τα βράδια
και στο βοερό δάκρυ που κυλά στο πέτρινο ποτάμι της μέρας.
Ένα σκυλί περπάτα στα δύο
γιατί βαρέθηκε να βλέπει να το μιμούνται οι άνθρωποι.
Ένα πουλί κάθισε στην πολυθρόνα μου και άρχισε να λέει παραμύθια
από όσα είδε από ψηλά σαν μας παρατηρούσε.
Μια ευωδία κυνηγά ένα λουλούδι να την πάει σʼ έναν άνθρωπο.
Πάμε πάλι από την αρχή και όπου μας βγάλει… να έχουμε να λέμε.

Κώστας Πάτινιος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: