Παραμύθια.

Κάποτε ήμουν αφελής και πίστευα στα παραμύθια.
Είμαστε, λέει, μαζί σαν σιαμαία κολλημένα στην
περιοχή του ερώτα και της αγάπης και κανένα
χειρουργικό νυστέρι δεν μπορούσε  να μας χωρίσει.
Είμαστε μια άμορφη μάζα με δυο καρδιές, μια ψυχή,
και αν κάποτε είπαν πως μας είδαν χωριστά,
είναι τις φαντασίας τους παιχνίδι από την ζήλια τους,
έτερο μισό μου.
Μνήμη μικρή, επιλεκτική και εγωιστική, πού είναι η υπέρβαση, ρε!
Επειδή μάς μάθανε να περπατάμε από εδώ ίσα με κει
κι εμείς μετά βίας πάμε μέχρι τη μέση της διαδρομής,
δεν σημαίνει πως δεν έχει και παραπέρα,
δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει  και παρακάτω.
Κάποτε ήμουν αφελής και όλα αυτά σκεφτόμουν,
πως με την αγάπη, με τον έρωτα μπορώ να τα επιτύχω.
Τώρα πια θαρρώ πως είμαι πιο αφελής, που παρότι μεγάλωσα και έπαθα,
δεν έμαθα και στα παιδιά μου, λέω τα ιδία παραμύθια.
Κώστας Πατίνιος.
 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: