Οδός ζωής.

Οδός ζωής…
Χρόνια τώρα περιμένουμε το θάνατο μας·
ο κάθε ένας μάς με το δικό του τρόπο,
ανάλογα με την οπτική γωνία που τον κοιτάζει.
Οδός ζωής…
Τριάντα οκτώ και κάτι σταγόνες, απόσταγμα αναπνοής.
Λίγο πριν οι μάγισσες και τα ξωτικά πιάσουν βάρδια
κοιτάζω τον ουρανό.
Ένα αστέρι μου έριξε ένα γκρίζο χαμόγελο
δίνοντας παράταση στην υποψία,
στην υποψία του πυρήνα της ζωής.
Όχι, δεν ψάχνω τρόπο να ικανοποιήσω
την αιμορραγούσα ματαιοδοξία μου.
Ψάχνω, έστω και μια σκιά  δικαιολογίας,
για να την κρεμάσω στην εξώπορτα του σπιτιού,
να την κρεμάσω σαν Μαγιάτικο στεφάνι,
να την περάσω στο λαιμό σαν φυλακτό
και σαν πυρωμένο κάρβουνο κάτω από τα πόδια του αναστενάρη
να της παραδοθώ.
 
Κ.Πατίνιος
Advertisements

2 Σχόλια

  1. strovoliotis said,

    Ιουνίου 8, 2010 στις 10:01 πμ

    Βλέπω άλλαξες και το προφίλ σου.

    Να πω την αμαρτία μου η παρούσα και η προηγούμενη σου ανάρτηση μου δημιούργησε κάποια ανησυχία.

    • patinios said,

      Ιουνίου 8, 2010 στις 11:32 πμ

      Γιαννο μου να μην ανησυχείς καθόλου .Οι περισσότερες ανάρτησης δεν αφορούν τον πραγματικό χρόνο που ζούμε αλλά υπήρξαν (η θα υπάρξουν!!!) σαν στιγμές μες τη ζωή μου και που δημιούργησαν αυτά που διαβάζεις σήμερα ετεροχρονισμένα.
      Υ.Γ Το καινούριο προφίλ νομίζω ταιριάζει καλύτερα με το περιεχόμενο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: