Λέω να διοργανώσω μια ομαδική έκθεση δακρύων.

Λέω να διοργανώσω μια ομαδική έκθεση δακρύων.
Καλώ όσους θέλουν να συμμετέχουν.
Στείλτε τα έργα σας στη διεύθυνσή μου.
Όχι, όχι, μην γελιέστε, δεν είναι όλα τα δάκρυα τα ίδια
και ας μοιάζουν σαν δυο ομόζυγα δίδυμα.
Το κάθε δάκρυ έχει την δική του ιστορία.
Θα εκθέσουμε και χαμόγελα, άμα θέλετε.
Ξέρετε, θα έχει ενδιαφέρον να βάλουμε τα
δάκρυα δίπλα στα χαμόγελα.
Γιατί έχει χαμόγελα κουρτίνες, έχει χαμόγελα ευάερα,
σκοτεινά σαν κλειστά μουχλιασμένα δωμάτια,
ψεύτικα, μικρά, μεγάλα, έχει χαμόγελα αληθινά.
Μα όλα έχουν το ίδιο όνομα.
Το ίδιο ισχύει, βέβαια, και για τα δάκρυα.
Τι θα λέγατε να εκθέταμε και μερικές ρυτίδες;
Ρυτίδες βαθιές από το ανελέητο πέρασμα του χρόνου,
ρυτίδες νέων ανθρώπων, των οποίων στα πρόσωπα η
ύπαρξη ρυτίδων  δεν δικαιολογείται, παρά μόνο
όταν ο πόνος τις φυτέψει.
Λέω να διοργανώσω μια ομαδική έκθεση,  αλλά
σκεφτόμενος προφανώς εγωιστικά, είπα να την
κάνω ατομική και αντί δακρύων, χαμόγελων και ρυτίδων,
θα εκθέσω, για να εκτεθούν στιγμές που προκαλούν.
Λέω να εκθέσω, για να εκτεθούν στιγμές που ακόμα 
αιμορραγούν δάκρυ και γέλιο, κυλούν και χαράζουν
χείμαρρους ρυτίδων, ορατών και αοράτων που  
χύνονται στα βάθη της ψυχής.  
 
Κώστας Πατίνιος.
Advertisements

4 Σχόλια

  1. Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 7:51 μμ

    άμα διαβάζω τα ποιήματά σου δε μπορώ παρά να θυμηθώ τον Αργύρη Χιόνη. σου αφιερώνω ένα ποίημά του από τη συλλογή Ακίνητος δρομέας.

    ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ Ο ΔΡΟΜΕΑΣ που τρέχει μόνος και διανύει μεγάλες αποστάσεις δίχως κοινό και δίχως αντιπάλους.
    Είναι θλιμμένος ο δρομέας που δεν τρέχει για να φτάσει πρώτος, που δεν τρέχει για να φτάσει καν.
    Είναι θλιμμένος ο μοναχικός δρομέας και σχεδόν ακίνητος.

  2. patinios said,

    Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 9:28 μμ

    Νυχτερινέ ποδηλάτη θα πάρω πάνω μου τώρα με τέτοιο σχόλιο !!! σε ευχαριστώ πολύ και για την αφιέρωση. (πολύ όμορφο ποίημα, δεν το χώριζα, μου θύμισε μια παλαιότερη ανάρτηση μου «τρέχω στο δασός»

    Τρέχω στο δάσος…
    Είναι η μόνη αλήθεια που μου απομένει.
    Τρέχω στο δάσος…
    Πατώ τις πέτρες, πατώ την παρθένα γη.
    Τα φύλλα των δέντρων απλώνονται σαν χαλί,
    τα νερά βγαίνουν σαν αίμα από τα σπλάγχνα της
    και κυλούν να ξεδιψάσουν τους βρικόλακες που καρτερούν.
    Τρέχω στο δάσος…
    Ιδρώνω από την κούραση, ο ιδρώτας μου θολώνει τα μάτια
    και η αλμύρα του μου γαργαλά τον ουρανίσκο.
    Με τα δάκριά μου καθαρίζω τα μάτια,
    μα από τα δάκρια ξεπήδα και η πίκρα για να τρέξουμε μαζί.
    Φτύνω τον κόμπο που έχω στον λαιμό
    και βρίσκει ευκαιρία και ο πόνος να βγει και να με συναγωνιστεί.
    Τώρα τρέχουμε τρεις…
    Επιταχύνω να τους νικήσω• με φτάνουν και με προσπερνούν.
    Μα λίγο πριν το τέρμα ο κάλος μου ο πεύκος τους βάζει τρικλοποδιά κλείνοντάς
    μου συνωμοτικά το μάτι για να βγω νικητής.
    Τρέχω στο δάσος…
    Είναι η μόνη αλήθεια που μου απομένει.

  3. Σεπτεμβρίου 13, 2010 στις 6:58 μμ

    Θα΄ναι μια πολύ πρωτότυπη έκθεση…
    και θα την αναμένουμε με αγωνία.
    Πάντα η έκθεση αποτελεί μια πρόκληση.

    • patinios said,

      Σεπτεμβρίου 13, 2010 στις 8:41 μμ

      Ακριβός επιδη η έκθεση αποτελεί μια πρόκληση πολλές φορές φοβόμαστε , μετά μας πιάνει και η ματαιοδοξία μας και παραμένουμε στην μετριότητα, θα δούμε.
      Σε ευχαριστώ για το σχόλιο, σε διαβάζω και μαθαίνω.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: