Ματωμένη πανσέληνος.

Από την αέρινη τσουλήθρα γλίστρησε ένα φθινοπωρινό
φύλλο και κάλυψε τη ματωμένη πανσέληνο.
Για μια στιγμή μόνο την κάλυψε
και ήταν σαν έκλειψη σελήνης.
Κλαίνε οι σκύλοι στις αυλές,
γελούν οι κουκουβάγιες.
Ξάγρυπνος  γέρος από το φεγγίτη κοιτάζει
και ένα δάκρυ του τρυπά το πάτωμα
και στον Άδη στάζει.

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

3 Σχόλια

  1. marilena said,

    Σεπτεμβρίου 23, 2010 στις 10:10 μμ

    Αν και δεν ξερω τι σκεφτόσουν όταν το έγραφες…ξέρω τι σκέφτηκα και τι ένιωσα όταν το διάβασα και αυτό για μένα ήταν αρκετό…!πολύ πολύ ωραίο!:)

  2. patinios said,

    Σεπτεμβρίου 24, 2010 στις 8:03 πμ

    Πολύ σημαντικό αυτό που λες , σε ευχαριστώ για το σχόλιο

  3. Ελένη said,

    Οκτώβριος 29, 2010 στις 12:09 πμ

    Πάει ο παππούς…κοντεύει η ώρα του:P

    Όμορφο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: