Έχω ανάγκη να φεύγω κάθε τόσο.

Θα φύγω για λίγο και μην με γυρέψετε,
θα φύγω με το τελευταίο χελιδόνι
και το πρώτο σύννεφο του φθινοπώρου.
Έχω ανάγκη να φεύγω κάθε τόσο,
να κλείνομαι σε μια σταγόνα δάκρυ
και να γελώ μονάχος
μέχρι που τα ηχοκύματα  του γέλιου μου
σπάσουν το δάκρυ και βγω  ξανά το φως.
Το έχω ανάγκη να φεύγω κάθε τόσο,
να αλητεύω ξεχασμένος στα μέρη που απαρνήθηκα.
Κ. Πατίνιος

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Ελένη said,

    Οκτώβριος 29, 2010 στις 12:04 πμ

    Η φυγή που όλοι έχουμε ανάγκη να κάνουμε κάποια στιγμή…και μετά επανερχόμαστε. Μια «υγειής» φυγή. Αυτή που έχει πάντα επιστροφή.

  2. eliophotos said,

    Δεκέμβριος 21, 2011 στις 7:49 μμ

    Αλήτικο μου φαινετε φίλε μου!! Ρομαντικά αλήτικο!! Μου θυμίζει εμένα σε καπτι στιγμές περίεργες!!! ´ομορφο!!!

    • patinios said,

      Δεκέμβριος 21, 2011 στις 8:00 μμ

      Αυτό μου αρέσει στην ποίηση «Ρομαντικά αλήτικο και να θυμίζει κάτι στον καθένα»

      • eliophotos said,

        Δεκέμβριος 21, 2011 στις 8:40 μμ

        Αυτό είναι…να γράφεις για σένα και να νομίζω είναι γραμμένο για μένα!!! «Γουελ ταν» λαλεί και ο Εγγλεζος!!!

  3. patinios said,

    Απρίλιος 23, 2012 στις 8:38 μμ

    Reblogged this on Patinios's Blog.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: