Η Μάγισσα και ο Άγγελος.

«Μ’ έλεγαν μάγισσα που καρδιές ράγισα˙ χόρευα κι άργησα, κάθε αρχή κατάργησα…», λένε οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου σε ένα αγαπημένο τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου.
Τρίτη και Πέμπτη αφού σχολνούσε η Μαρία από τη δουλειά της, πήγαινε σε μια σχολή και χόρευε˙ αγαπούσε το χορό και λάτρευε να χορεύει Latin. Με το χορό της μάγευε όσους την έβλεπαν, με το χαμόγελό της σκορπούσε υποσχέσεις, με τη μυρωδιά της μεθούσε όλους τους άντρες και με το άγγιγμά της τους τρέλαινε. Αυτά όλα τα… μαγικά γίνονταν μεταφορικά, γιατί είχε και ένα άλλο κρυφό ταλέντο. Μελετούσε και ήξερε πολλά για τη μαγεία. Έκανε μάλιστα και διάφορα ξόρκια˙ η ειδικότητά της ήταν τα ερωτικά ξόρκια.

Ήταν πολύ αγαπητή στο περιβάλλον της και αυτήν της την ιδιότητα φρόντιζε να κρατά μυστική˙ άλλωστε η σιωπή και η λήθη είναι από τους βασικούς κανόνες που πρέπει να τηρεί μια μάγισσα. Ήταν, όμως, μια μάγισσα που έκανε τα μαγικά της σε προσωπικά της θέματα και δεν ενοχλούσε τους άλλους. Βέβαια, αυτό ήταν κάπως σχετικό… Τα ξόρκια της στόχευαν άντρες, άντρες που ποθούσε και δεν της έδιναν σημασία. Το φίλτρο που χρησιμοποιούσε περισσότερο και με μεγάλη επιτυχία ήταν το φίλτρο Αθηνά -πίστευε πως ήταν το καλύτερο φίλτρο για ερωτικά ξόρκια. Όταν ήθελε κάτι παραπάνω στο κρεβάτι από το σύντροφό της έφτιαχνε ένα αφροδισιακό ποτό από μανδραγόρα και όταν ήθελε  να δέσει έναν άντρα δίπλα της, για να μην ξενοκοιτάξει, έκανε το λεγόμενο ξόρκι  «δέσιμο του γουρουνιού».

Στο σπίτι της είχε μια ντουλάπα διπλοκλειδωμένη με όλα τα αναγκαία σύνεργα, το «ευαγγέλιο» της μαγείας,  βότανα, «πέτρα της αγάπης» -πρόκειται για έναν ημιπολύτιμο λίθο που ανοίγει την καρδιά σε όλες τις μορφές της αγάπης-, ροζ κορδέλα, Μαγνητόλαδο του Κρόνου, Μαγνητόλαδο της Αφροδίτης -απαραίτητο για το ξόρκι «δέσιμο του Γουρουνιού»-, καρφίτσες, λάδι της Αφροδίτης και Τριαντάφυλλο της Αφροδίτης, φύλλα και ρίζες μανδραγόρα, μαγνήτες κουκλάκια, κεριά, το αγαπημένο της φίλτρο Αθηνά, διάφορες πέτρες και πολλά άλλά. Τις Παρασκευές και τις μέρες που είχε πανσέληνο χανόταν, γιατί αυτές είναι οι ήμερες που συνήθως γίνονται τα ερωτικά ξόρκια.

 

Σε ένα αποκριάτικο χορό ντύθηκε, όπως κάθε χρόνο, τον πραγματικό της εαυτό. Ενώ χόρευε έπεσε πάνω σε έναν άγγελο, όνομα και πράγμα, αφού ονομαζόταν Άγγελος και ήταν και ντυμένος σαν άγγελος, ξανθός, γαλανομάτης με άσπρο δέρμα˙ ήταν σαν να έπεσε από τον ουρανό. Γνωρίστηκαν και γρήγορα ήρθε ο ένας κοντά στον άλλο. Η μάγισσα επιθυμούσε να τον κάνει δικό της κι έτσι αποφάσισε να κάνει ένα ξόρκι για να πετύχει το σκοπό της. Περίμενε πέντε μέρες πριν την πανσέληνο για να αρχίσει το ξόρκι. Το συγκεκριμένο ξόρκι επέβαλλε αυτή την χρονοβόρα διαδικασία. Κάθε μέρα έκανε και ένα βήμα, μέχρι να γεμίσει το φεγγάρι για να ολοκληρωθεί το ξόρκι με μια ιεροτελεστία που γινόταν στο φώς του γεμάτου φεγγαριού. Είχε την επιθυμία, είχε το συναίσθημα, την πίστη και τη γνώση. Τώρα έπρεπε να συγκεντρωθεί στο στόχο της.


Τη μέρα που είχε πανσέληνο δεν μίλησε καθόλου στον Άγγελό της. Έμεινε κλεισμένη στο σπίτι όλο το απόγευμα και τον σκεφτόταν. Άφησε το συναίσθημά της να ξεχειλίσει, για να κλάψει επάνω σε ένα κόκκινο μαντίλι που θα το χρησιμοποιούσε το βράδυ στο ξόρκι που θα έκανε. Δεν απάντησε ούτε στα τηλεφωνήματά του˙ δεν ήθελε να χαλάσει η συγκέντρωσή της.

 

Ο Άγγελός της ανησύχησε και πήρε το αυτοκίνητο να πάει να δει τι γίνεται. Στάθμευσε κάτω από την πολυκατοικία όπου έμενε. Τα φώτα ήταν αναμμένα. Ανέβηκε με τα πόδια μέχρι τον τρίτο όροφο όπου έμενε η μάγισσά του, κτύπησε την πόρτα, αλλά κανείς δεν απάντησε. Ο Άγγελος παρατήρησε στον ανελκυστήρα ότι η ένδειξη της κατεύθυνσης ήταν προς την ταράτσα, ενώ άκουσε και μια χαμηλή φωνή  από το κλιμακοστάσιο.

 

Ανέβηκε με τα πόδια σιγά σιγά. Όλο έκπληξη την αντίκρισε τρία τέσσερα μέτρα μπροστά του ολόγυμνη με ένα μπουρνούζι να κείτεται στα πόδια της και ένα μαντίλι να σκεπάζει το κεφάλι της. Την άκουσε κάτι να ψιθυρίζει για τη γυμνή αλήθεια της, τη μαγική σελήνη, τη θεά Αθηνά και τη θεά Αφροδίτη, ενώ και το όνομά του ήταν μέρος του λόγου της…
Η μάγισσα ένιωσε πως κάποιος την παρακολουθούσε. Σταμάτησε την τελετή, έσκυψε, πήρε το μπουρνούζι και το έριξε βιαστικά επάνω της.

 

– Άγγελε, εσύ! είπε έκπληκτη.

– Τι στην ευχή κάνεις τέτοια ώρα εδώ πάνω; τη ρώτησε.

Η μάγισσα πήγε να δικαιολογηθεί πως όλα ήταν ένα αστείο και πως το έκανε για πλάκα, αλλά ο Άγγελος που ήταν θρησκευόμενος και  καλός γνώστης  του λόγου της εκκλησιάς θύμωσε.

 

 – Η Εκκλησία μας καταδικάζει τη μαγεία, διότι σημαίνει υποδούλωση στο διάβολο και τα ξόρκια είναι ένα επικίνδυνο είδος μαγείας, της είπε.
– Σε θέλω πολύ Άγγελέ μου, γι’ αυτό το έκανα, του δικαιολογήθηκε.

-Αν με θέλεις να σταματήσεις να κάνεις τέτοια πράγματα, της είπε αυστηρά.

Ακλούθησαν υποσχέσεις ότι δεν θα ασχολείτο ξανά με μαγεία και ξόρκια. Για να γίνει πιο πειστική δέχτηκε να πάει στον πνευματικό του Άγγελου για να εξομολογηθεί.
Για λίγο καιρό τα πράγματα μεταξύ τους πήγαιναν καλά, μα μόλις πλησίασε η επόμενη πανσέληνος η μάγισσα δεν κρατιόταν. Λίγες μέρες νωρίτερα άρχισε να παρατηρεί με ερωτική διάθεση τον καινούριο ένοικο του διπλανού διαμερίσματος της πολυκατοικίας όπου κατοικούσε. Τώρα δεν την ένοιαζε αν την έκανε τσακωτή ο Άγγελος˙ θα γλίτωνε μια ώρα νωρίτερα και θα της άφηνε χώρο και χρόνο για τον καινούριο στόχο της. Ανέσυρε τα σύνεργά της και ξεκίνησε τις προετοιμασίες της.

Ήξερε πως θα περνούσε ο Άγγελος, αλλά δεν την ενόχλησε καθόλου. Δείλιασε μόνο μια στιγμή, όταν άκουσε το κτύπημα της πόρτας.
Σηκώθηκε, του άνοιξε κοιτάζοντάς τον ανέκφραστα. Ο Άγγελος έριξε μια ματιά σε  όλα τα σύνεργα της μάγισσας που ήταν στρωμένα στο σαλόνι του σπιτιού της. Θύμωσε, στεναχωρήθηκε, του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Το μόνο που κατάφερε ήταν να ψελλίσει ένα γιατί.
– Άκουσες ποτέ την ιστορία του σκορπιού και του βάτραχου; τον ρώτησε.

Ο Άγγελος κούνησε αρνητικά το κεφάλι. Και τότε αυτή του τη διηγήθηκε:

– Στις δυο πλευρές ενός ποταμού βρισκόταν από τη μια ο βάτραχος και από την άλλη ο σκορπιός. Ο σκορπιός ήθελε να πάει απέναντι και παρακάλεσε  το βάτραχο να τον βοηθήσει να περάσει. Ο βάτραχος του αρνήθηκε, γιατί φοβόταν το θανατηφόρο του κεντρί. Ο σκορπιός του υποσχέθηκε ότι δεν θα τον τσιμπούσε, γιατί τον είχε ανάγκη. Τότε ο κάλος βάτραχος πείστηκε και προσέγγισε το σκορπιό για να τον βοηθήσει. Ανέβηκε ο σκορπιός στη ράχη του βάτραχου, ο οποίος ξεκίνησε να τον μεταφέρει στην άλλη όχθη. Στη μέση της διαδρομής ο σκορπιός τέντωσε την ουρά που βρίσκεται επάνω το κεντρί του και τσίμπησε το βάτραχο. Ο βάτραχος του θύμισε την υπόσχεση που του είχε δώσει λέγοντάς του πως τώρα θα βούλιαζε κι αυτός μαζί του. Ο σκορπιός καθώς βούλιαζε στο ποτάμι τού είπε πως δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί έτσι είναι η φύση του. Έτσι και εγώ, Άγγελέ μου, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Είμαι μάγισσα και είναι στη φύση μου να κάνω ξόρκια.
Ο Άγγελος έσκυψε, πήρε τα τσακισμένα του φτερά από τη γωνιά και, αφού δεν μπορούσε να πετάξει ξανά, έφυγε τρέχοντας.

Κώστας  Πατίνιος

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Νίκος Λαζάρου said,

    Ιανουαρίου 7, 2011 στις 8:53 μμ

    νομίζω ότι σου πάει πολλά η πεζογραφία! συνέχισε Κώστα μου…btw έχεις το τηλέφωνό της Μαρίας της μάγισσας;

  2. Raquel said,

    Ιανουαρίου 7, 2011 στις 9:06 μμ

    Esi ti to theleis to tilefwno??? Ti enna to kameis? :p

  3. patinios said,

    Ιανουαρίου 7, 2011 στις 9:19 μμ

    Νίκο σε ευχαριστώ , όσο για το τηλέφωνο έχω τν ιδία απορία με την Raquel
    Αλλά επιδη ήθελα να βοηθήσω έστειλα στην μάγισσα μήνυμα με ένα ταχυδρομικό κοράκι και μόλις πήρα την απάντηση η όπια λέει «οι μάγισσες δεν έχουν προς πούληση τα μυστικά τους , είναι ταπεινές και διακριτικές» αν για αυτό τον λόγο την θέλεις , αν όμως είναι για κάτι καλό στύλε μου μήνυμα να τις το μεταφέρει το ταχυδρομικό κοράκι λεει …!!!

  4. ανιηλ said,

    Ιανουαρίου 8, 2011 στις 11:33 πμ

    το διάβαζα τυχια ,san paizwgrafima einai kalo ,δεν χανεις το θεμα ,το ξεδιπλωνεις με πολυ ομορφο τροπο.και χρειαζεται θαρρως να το ξεδιπλωνεις στον κοσμο.και αυτο ειναι κατι που σε τιμα.οσο για την απάντηση της μαγισσας ουτε διακριτικη ουτε ταπεινη την βρισκω .μας παρουσιασeς μια γυναικα η μια μαγισσα αν θες pou mirage yposxeseis opos kai esu ειπαις .και χρησιμοποιουσε τροπους για να κερδισει αυτο που θελει αλλα μόλις βρήκε καινουργιο στοχο οπως ειπες και συ,αποφάσισε να τον ξεφορτωθεί πιο γρηγορα.kai den ida kati pou na mou deixnei oti eixε enoxes i kati tetio.οπως προανεφερα ουτε διακριτικη ουτε ταπεινη ειναι.αλλα φαντάζομαι ότι όλα είναι μεταφορικά .ΔΕΝ ΘΕΛΩ να πιστέψω οτι ενα ανθρωπος μια μαγισσα θεωρούν τον εαυτό τους ταπεινό και διακριτικο οταν εχουν ξεριζωσει τα φτερα ενος αγγελου και του απαγορεύουν να πετάξει ξανά.αλλα οπως ο σκορπιος είναι στη φύση του να σκοτώσει το βατραχακι ετσι και η μαγεια είναι στη φύση της τα ξόρκια ή ότι διποτε εκτελείτε χρησιμοποιώντας ευαγγέλιο της μαγείας οπως προειπες να τους τα επιστρεφει πισω Δέκα φορές αλλα με πιο ασχημο τροπο . και στην ουσία μας έδειξες μεσα απο την δικη σου φαντασια μεσα απο τα δικα σου ματια ότι πήρε μία απόφαση να κόψει τα φτερά του αγγελου οτι αξια δίνει μια magisa ακομα κι εμεις οι απλοι και θνητοι ανθρωποι σε ένα τέτοιο επιτευγμα.σιχαριτιρια ήταν πολύ όμορφο και και καλογραμμένο .

    με εκτιμισι ανιηλ

    • patinios said,

      Ιανουαρίου 8, 2011 στις 12:54 μμ

      @ανιηλ
      Καλωσόρισες , ευχαριστώ για το σχόλιο και τα καλά σου λόγια.
      Η μάγισσα τις ιστορία σίγουρα δεν είναι ταπεινή και διακριτική.
      Δεν ξέρω αν υπάρχουν τελικά καλές και κακές μάγισσες αλλά μια φίλη που την πειράζουμε πως είναι μάγισσα γιατί διαβάζει πολλά για μάγισσες (μου έδωσε και μερικές τεχνικές λεπτομέρειες για της ανάγκες της ιστορίας μου) είναι πολύ καλή.
      Αφού ταχέα έδωσες πάνω στο blog και σου άρεσε το πεζογράφημα μου , ψάξε λίγο και έχω και άλλες ιστορίες στο blog με ποικίλη θεματολογία .
      Σε ευχαριστώ και πάλη.

  5. ανιηλ said,

    Ιανουαρίου 8, 2011 στις 3:07 μμ

    <>
    ενας συγγραφεας ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκε ο άνθρωπος αυτός έχει προσβληθεί απο Καρκίνο στους λεμφαδένες και δυστυχώς δεν ξέρω αν σήμερα εξακολουθεί να ζει. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και απομονωμένος από τη δημόσια ζωή έστειλε στους φίλους του την ακόλουθη αποχαιρετιστήρια επιστολή. Μια επιστολή που με συγκίνησε .Που με έκανε να ντραπώ για τις ώρες που ζω χαμένos μέσα στα προβλήματα και τα άγχη μου, για όλες αυτές τις ώρες που αφήνω να περνούν και να χάνονται χωρίς να κάνω πράγματα ουσιαστικά και που αγαπώ, για όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που έχω στη ζωή μου και που δεν έχω πάντα την επίγνωση ότι είναι σπουδαία δώρα από τον Θεό… η επιστολή αυτή εχεις ως εξής φιλε κωστα ,αν μου επιτρέπεις να σε λεω φιλε.
    πραγματικη μαγια ειναι να δίνεις τόσο απλόχερα μεσα απο μια μικρη επιστολη την ενοια της ζωης και τη σημασια της λεξης ανθρωπος.στο τελευταιο απογειο τις μέχρι στιγμής ζωης σου να αφηνεις ενα κληροδοτημα στους φιλους στον κοσμο. ολος ο κοσμος θα θυμάται το αναφερόμενο συγγραφεα για αυτα που εγραψε αλλα οι πολλοι δικη του ανθρωποι θα τον θυμόνται για αυτη την επιστολή τι να τα κανω ολα τα ξορκια και τα μαγικα αν δεν εχουν κατι να πουν αυτο που θα αγγιξει τη ψυχη μου.

    με σεβασμο και εκτιμηση ανιηλ

  6. ανιηλ said,

    Ιανουαρίου 8, 2011 στις 3:08 μμ

    <>

  7. ανιηλ said,

    Ιανουαρίου 8, 2011 στις 3:10 μμ

    Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι αυτό που αξίζουν, αλλά γι αυτό που σημαίνουν.

    Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που
    κλείνουμε τα μάτια , χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν
    οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν
    οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτας.

    Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα
    μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή
    μου.

    Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος στον πάγο και θα περίμενα να
    βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα, ένα
    ποίημα του Μπενεντεκι κι ένα τραγούδι του Σερρατ θα ήταν η σερενάτα που
    θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για
    να νοιώσω τον πόνο από τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των
    πετάλων τους….

    Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωής …Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια
    μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα
    κάθε άντρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα
    ερωτευμένος με τον έρωτα.

    Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να
    ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν
    παύουν να ερωτεύονται. Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να
    μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον
    φέρνουν τα γερατειά αλλά η λήθη. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην
    κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται
    στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγία. Έμαθα πως όταν το
    νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάκτυλο του
    πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

    Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλο από ψηλά μόνο όταν
    πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που
    μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν χρησιμεύουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα
    με κρατούν κλεισμένο μέσα σε αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθάνω.

    Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
    Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα να κοιμάσαι,
    θα σε αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να
    γίνω ο φύλακας άγγελος της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η
    τελευταία φορά που θα σε έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σε αγκάλιαζα και
    θα σου έδινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν
    ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα την φωνή σου, θα
    ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να την ακούω ξανά και ξανά. Αν
    ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σε έβλεπα, θα έλεγα
    σ΄ αγαπώ και δεν θα υπέθετα, νοητά, ότι το ξέρεις ήδη.

    Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να
    κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και
    μας μένει μόνο το σήμερα, θα θελα να σου πω πόσο σ΄ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν
    θα σε ξεχάσω.

    Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα
    μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.
    Γι αυτό μην περιμένεις άλλο, κάντο σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει
    ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για την μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα
    χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να
    κάνεις πράξη μια τελευταία σου επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου,
    πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου
    τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συχώρεσε με, σε
    παρακαλώ, ευχαριστώ κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

    Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις, Ζήτα από τον Κύριο
    τη δύναμη και την σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι
    σημαίνουν για σένα…

    • patinios said,

      Ιανουαρίου 8, 2011 στις 3:24 μμ

      @Ανηλ Γνωρίζω τον συγγραφέα και την επιστολή του και ναι με άγγιξε πολύ την πρώτη φορά που την διάβασα, θυμάμαι την τύπωσα και τν μύρωσα στην δαυλιά σε συναδέλφους.

  8. Νίκος Λαζάρου said,

    Ιανουαρίου 8, 2011 στις 8:07 μμ

    άρεσε μου πολλά η περιγραφή σου, γι αυτό ήθελα το τηλέφωνό της. αλλά άσε το καλύτερα, είμαι και στεφανωμένος 😉

  9. ανιηλ said,

    Ιανουαρίου 9, 2011 στις 11:31 πμ

    σεβαστε Νικο ο σχολιασμος πηγαινε στο ταπεινη και διακριτικη.οχι στην αναζητηση του τηλ.αν και η μαγισσα της ιστοριας δεν τη βλεπω να εχει ενδοιασμους ως προς το στεφανομενος:) .εχω μια γνωστη η οποια εκανε κατι με εναν παντρεμενο μονο που εκ των υστερον ανακαλυψε ότι τι γυναίκα του την γνωριζε.δυστυχως σε αυτες τις σχεσεις πληγωνοντε 3 και οχι 2 και ο ενας συνηθως ποιο πολυ απο τους 2.αγαπητε συγγραφεα κοστα διαβασα και αλλα απο τη σελιδα σου.μια παρακληση εχω, θα ηταν ευχαριστο προς εμε να χρησιμοποιείς αφιδος καποιες λεξεις απο την καθαρευουσα και απο τα αρχαια ελληνικα.το λεω αυτο γιατι εχουμε πολυ ομορφη γλωσσα που με καποιες απλες λεξεις που ειναι λεκτικα,ακουστικα και αναγνωστικα πανεμορφες και διμιουργις ακομα περισσοτερη φαντασια και καποιες απο τις λεξεις θα μείνουν στους σεβαστους αναγνωστες στα όμορφα ποιηματα και τα καλογραμμενα και πολυ καλα λεκτικα και ορθογραφικα συγγραμματα που εχεις την επουρανια χαρη που σου δινει την εμπνευση να γραψεις τα ομορφα συγγραμματα σου.
    με σεβασμο και εκτιμηση ανιηλ

  10. Νίκος Λαζάρου said,

    Ιανουαρίου 9, 2011 στις 12:00 μμ

    ανιήλ εν αστείο που έκαμνα. χαίρομαι κι εγώ που σου αρέσουν οι ιστορίες του Κώστα. χαίρομαι που χαίρεται επειδή εν φίλος μου 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: