Μούχλα

Η μυρωδιά που έφτανε στη μύτη μου έμοιαζε με μουχλιασμένες πατάτες και κρεμμύδια αφημένες για μήνες κάτω από τον πάγκο της κουζίνας. Άνοιξα τους πάγκους και κοίταξα. Άδικος κόπος, στο σπίτι δεν έχω ούτε πατάτες ούτε κρεμμύδια -πάει καιρός που αγοράζω μόνο πατάτες  προτηγανισμένες και κρεμμύδι σε σκόνη. Εξάλλου η περίεργη αυτή οσμή δεν ερχόταν από μέσα στο σπίτι αλλά από έξω.

Βγήκα και κλείδωσα την πόρτα, τέντωσα το λαιμό και ύψωσα λίγο το κεφάλι παίρνοντας δυο τρεις βαθιές αναπνοές. Η μυρωδιά της μούχλας ερχόταν από παντού. Προχώρησα, έκανα καμιά εικοσαριά βήματα και κτύπησα την πόρτα του γείτονά μου. Το αυτοκίνητο, πλυμένο και καθαρό ήταν στο γκαράζ, αλλά κανείς δεν μου άνοιξε την πόρτα. Πήγα από την πίσω μεριά του σπιτιού και κοίταξα από το παράθυρο της κουζίνας. Τον είδα να κοιμάται στην κουνιστή πολυθρόνα, απέναντί του η τηλεόραση αναμμένη και o  Χουάν να λέει κάτι στην Εσμερανδα.

Η μυρωδιά της μούχλας δεν έλεγε να φύγει από τη μύτη μου. Πήρα άλλες δύο βαθιές εισπνοές και περπάτησα μέχρι το σπίτι που βρίσκεται πίσω από το δικό μου.

– Γειτόνισσα, γειτόνισσα είσαι σπίτι; Καμία απάντηση. Δεν γίνεται, σκέφτηκα. Πριν από λίγα λεπτά ήταν εδώ η μοτοσικλέτα από το φαστφουντάδικο και παρέδωσε το μεσημεριανό τους φαγητό. Δειλά δειλά τόλμησα και πήγα προς την κουζίνα. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Η μυρωδιά της μούχλας μπερδεύτηκε προς στιγμής με τη μυρωδιά του χάμπουρκερ και της πίτσας. Τα τενεκεδάκια από τα αναψυκτικά ήταν στο πάτωμα και το ανακυκλώσιμο χαρτοκιβώτιο της πίτσας στο τραπέζι.

Οι ευτραφείς γείτονες και η μικρή τους κόρη ήταν απλωμένοι στον καναπέ όπου κοιμούνταν απέναντι στην τηλεόραση που έπαιζε την ίδια τηλενουβέλα, αυτή τη φορά όμως μιλούσε η Εσμεράνδα και άκουε ο Χουάν.

Η μυρωδιά της μούχλας δεν έλεγε να φύγει από τη μύτη μου. Πήρα άλλες δύο βαθιές εισπνοές και περπάτησα προς το σπίτι του κυρίου καθηγητή που κατοικεί στη γωνιά του δρόμου˙ αυτός κάτι παραπάνω από εμάς τους απλούς ανθρώπους θα ξέρει, για  να με βοηθήσει να λύσω το μυστήριο.
Κτύπησα δειλά την πόρτα με το χέρι αγνοώντας το κουδούνι. Βάρια βήματα ακούγονταν να έρχονται προς το μέρος μου. Άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε μπροστά μου ένας μεσήλικας, ογκώδης δίμετρος άντρας, ντυμένος με πυτζάμες και μια ρόμπα, η οποία ήταν ανοιχτή με τη ζώνη της να σέρνεται αγγίζοντας σχεδόν το πάτωμα.

– Γεια σας κύριε Γεωργίου, συγγνώμη που διαταράσσω τη μεσημεριανή σας ησυχία, αλλά μια περίεργη μυρωδιά μούχλας φτάνει στη μύτη μου και δεν ξέρω από πού προέρχεται. Μήπως γνωρίζετε κάτι περισσότερο από εμένα;

– Ωχ ρε αδερφέ μου, με σήκωσες από τον καναπέ για αυτό το πράγμα. Τι σε νοιάζει τι μυρίζει η ατμόσφαιρα; Πήγαινε στο σπιτάκι σου, κάτσε στα αυγά σου και μην το ψάχνεις.

Έφυγα σχεδόν απογοητευμένος. Η μυρωδιά της μούχλας δεν έλεγε να φύγει από τη μύτη μου. Πήρα άλλες δύο βαθιές εισπνοές και η μυρωδιά έγινε ακόμη πιο έντονη. Στα λίγα μέτρα που είχα να διανύσω μέχρι το σπίτι μου παρατήρησα μερικά περιστέρια να διασχίζουν ανέμελα το οπτικό μου  πεδίο και μια συμμορία αρσενικών γάτων να κυνηγούν μια θηλυκή στο πεζοδρόμιο. Καλά, ρωτώ τον εαυτό μου, τα πουλιά και τα ζώα ανέχονται αυτήν την μυρωδιά; Κάτι μου φάνηκε πως είπε ένας γάτος, αλλά μάλλον δεν θα απευθυνόταν σε μένα.

Λίγο πριν περάσω το κάγκελο της αυλής μου, από απέναντι με προσέγγισε ένας γέρος ντυμένος στα μαύρα με σκούφο στο κεφάλι, προφανώς για να μην κρυώνουν τα αυτιά του, και κρατώντας στο χέρι οριζόντια μια μαγκούρα, χωρίς να την χρησιμοποίει για να ακουμπά˙ τα παπούτσια του ήταν αθλητικά και το βήμα του γοργό.

Τον χαιρέτισα  και αυτός κοντοστάθηκε. «Δεν σας ενοχλεί στο περπάτημα αυτή η μυρωδιά που υπάρχει στην ατμόσφαιρα;» «πέτρα που κιλά δεν χορταριάζει και άνθρωπος ζωντανός ποτέ του δεν μουχλιάζει ούτε στην μύτη του μυρωδιά μούχλας φτάνει » μου απάντησε…

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Φεβρουαρίου 14, 2011 στις 2:08 μμ

    χα χα! άρεσέ μου. εμούχλιασεν ο κόσμος ρε! και στο σώμα και στη σκέψη. που όταν λέω σκέψη δεν εννοώ ψυχή αλλά τις συνάψεις του εγκεφάλου μας που τις δημιουργούν… αρέσκουν μου τούτα τα sci-fi posts.

  2. Skouloukouin said,

    Φεβρουαρίου 14, 2011 στις 4:44 μμ

    Κι όμως έχουμε μουχλιάσει τόσο πολύ που δε νιώθουμε καν τη μυρωδιά της μούχλας. Θέλει πολλή προσπάθεια να αντισταθείς, καθένας είναι χαμένος στην καθημερινότητά του, το βλέπω και το νιώθω κι εγώ γύρω μου αυτό. Κρίμα…

  3. Raquel said,

    Φεβρουαρίου 14, 2011 στις 5:34 μμ

    υπέροχο ! ΄εχεις ταλέντο και στο λέω ακόμα μια φορά…

  4. Αππωμένη said,

    Φεβρουαρίου 14, 2011 στις 7:52 μμ

    Πολλά ωραίο κείμενο. τζιαι δυστυχώς αληθινό…

  5. ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΑΛΟΥΧΙΔΗ said,

    Φεβρουαρίου 14, 2011 στις 9:11 μμ

    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ!ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΟΝ SKOULOUQUIN..MΟΥΧΛΙΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ..

  6. Νασια said,

    Φεβρουαρίου 15, 2011 στις 7:25 πμ

    «Ωχ ρε αδελφέ μου, με σήκωσες από τον καναπέ γι αυτό το πράγμα;» Αυτό τα λέει όλα!

    Και κάτι από Σεφέρη:
    «Είμαστε όλοι καθώς η Νεκρή θάλασσα
    πολλές οργιές κάτω απ’ την επιφάνεια του Αιγαίου».

    Καλημέρα!

  7. Paris said,

    Φεβρουαρίου 15, 2011 στις 8:23 πμ

    εμουχλιασαμε ουλλοι ρε…!!!!!

  8. patinios said,

    Φεβρουαρίου 15, 2011 στις 9:19 πμ

    Καλημέρα σας, Μουχλιάζουμε και βουλιάζουμε ολοένα και πολλές οργιές κάτω απ’ την επιφάνεια της θάλασσας. Ελπίδα υπάρχει και θα υπάρχει όσο ανατέλλει καινούριος ήλιος όσο ανθίζουν τα λουλούδια και κελαηδούν τα πουλιά και όσο υπάρχουν άνθρωποι που φτύνουν τον « Ωχ ρε αδελφέ μου»
    Υ.Γ Αππωμένη , Νασια , Παρη, καλωσορίσατε στο blog.

  9. Φεβρουαρίου 15, 2011 στις 5:34 μμ

    Αχ αυτή η μούχλα,Κώστα μου…
    Ή γίνεσαι ένα μ΄αυτήν ή πορεύεσαι κόντρα στο ρεύμα και την πολεμάς.
    Κι εσύ έχεις πρόταση!

  10. patinios said,

    Φεβρουαρίου 16, 2011 στις 7:31 πμ

    Καλημέρα Εύα , ότι επιλέξεις σε αυτή την Ζωή έχει τελικά και το ανάλογο κότσος .

  11. Φεβρουαρίου 16, 2011 στις 8:42 μμ

    Για να πολεμήσεις τη μούχλα πρέπει να καταλάβεις τα «πανουκλιασμένα ανθρωπάκια». Ο όρος είναι του Βίλχελμ Ράιχ. Για όσους δεν τον γνωρίζουν σας προτείνω να τον γνωρίσεται. Θα σας βοηθήσει αρκετά να κατανοήσετε αυτό που ο φίλτατος patinios ονομάζει μούχλα.

  12. Ξένια said,

    Φεβρουαρίου 18, 2011 στις 7:48 πμ

    Κώστα μου, μπράβο σου!
    Τελικά για να μπορείς να ζεις σήμερα, οφείλεις να δεχτείς την πραγματικότητα και την ασχήμια της έτσι απλά, χωρίς να ταράζεσαι. Ο καθένας στον κόσμο του…..
    Τί κιαν μουχλιάζουν όλα γύρω σου, εσύ προχωράς όπως πιστεύεις και ……
    Καλή συνέχεια.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: