Έχασα μια μάχη

Ήμουν στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμουν στο σπίτι από την Λεμεσό .
Λίγο νωρίτερα είχα αποτύχει να τερματίσω τον Μαραθώνιο (42 .196μετρα)  Που πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Όμορφη παραλιακή πόλη του Νησιού μας.
Στο αυτοκίνητο ήμουν με ακόμα ένα φίλο και παρόλο που μιλούσαμε ο νους μου ήταν αλλού . Ήμουν θυμωμένος με τον εαυτό μου γιατί εγκατέλειψα τον αγώνα.
Κτυπά το τηλέφωνο , (ήταν ο Χρήστος) , Με ρωτούσε πώς τα πήγα στον αγώνα.
του είπα πως εγκατέλειψα στα 28 χιλ. μιλήσαμε λίγο,  κλίνοντας μου είπε πως περιμένει να δει τη  θα γράψω  στο blog . Μάλλον δεν θα γράψω του λέω, τη έχω να πω αφού δεν ολοκλήρωσα  τον Αγώνα , «δεν γράφουμε μόνο στα καλά» μου απάντησε και έκλισε το τηλέφωνο.

Ένιωθα ντροπή που δεν ολοκλήρωσα  τον σημερινό μαραθώνιο, ένιωθα ντροπή και θυμό με τον εαυτό μου γιατί θα ερχόμουν σπίτι και θα με ρωτούσε ο γιος μου ( η κόρη είναι ακόμη μικρή )  και εγώ που τον μαθαίνω να μην εγκαταλείπει  ποτέ ένα αγώνα τη θα του έλεγα, εγώ που των μαθαίνω την σημασία της συμμετοχής και όχι της νίκης τη θα του έλεγα.
Έπειτα ο προπονητής μου που με βοήθα και προετοιμάζει τόσους μήνες έχοντας στόχο αυτό τον αγώνα (και ήθελα πολύ να του πω ένα ευχαριστώ  επιτυχαίνοντας τον στόχο που θέσαμε) τη θα του έλεγα.

Δεν ένιωθα καλά από τα πρώτα χιλιόμετρα (δεν κυλούσα που λέμε εμείς οι δρομείς) , στο δέκατο χιλιόμετρο ένιωσα πόνο στο στομάχι και σταμάτησα για εμετό, συνέχισα να παλεύω με τον εαυτό μου ξέροντας πως θα βγω ηττημένος αφού άρχισα και να ζαλίζομαι και να πέφτει ακόμα περισσότερο ο ρυθμός μου. Οι καιρικές συνθήκες από της χειρότερες που μπορούσες να συναντήσεις με δυνατό κόντρα άνεμο. Σιγά σιγά έφτασα μέχρι το εικοστό όγδοο χιλιόμετρο όπου και παρέδωσα τα όπλα.     

Ένιωθα θυμό με την ξεροκεφαλιά μου που ενώ ήμουν κρυολογημένος της προηγούμενες μέρες και λογικά δεν έπρεπε να μπω στον αγώνα , τελικά μπήκα.

Έχασα μια μάχη…

Υ.Γ   Ο  γιος λέει « δεν πειράζει ρε παπά, αλλά πρέπει  να  το πάρεις  απόφαση ότι γέρασες… »

Advertisements

28 Σχόλια

  1. Paris said,

    Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 1:01 μμ

    ΦΙΛΕ ΠΑΤΙΝΙΟ ΣΥΓΟΥΡΑ ΤΟ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΝΑ ΑΓΩΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΕΙΣ ΠΕΡΑΝ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

  2. ΒΑΣΙΛΙΚΗ said,

    Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 1:04 μμ

    Εχασες μια μαχη λεει?ε και?καθε μερα χανουμε και απο μια και καθε μερα μπορει 1000 να κερδισουμε γιατι μεσα απο το «γηρας» που ο γιος σου σου χρεωσε (εγω παντως δεν το πιστευω για σενα)μαθαινουμε ..γινομαστε πιο σοφοι και αυτο που κυριως στο τελος μενει ειναι το οτι δεν πρεπει να ζοριζουμε τον εαυτο μας πέρα απο οσο μπορουμε.Το σωμα μετα απο καποια ηλικια γερνα σε αλλους πιο γρηγορα και σε αλλους παλι πιο αργα εσυ θα αργησεις πολυ ακομα πιστευω.. η ψυχη δεν γερναει Κωστα ευτυχως!το μυαλο ναι ευτυχως και δυστυχως και το σωμα μονο..δυστυχως!

  3. Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 1:22 μμ

    φίλε μου δικαιολογημένα είσαι στεναχωρημένος. σε καταλαβαίνω. ο χρόνος θα σε βοηθήσει να το ξεχάσεις. το ότι το μοιράστηκες εδώ είναι όμως μια νίκη.

  4. Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 2:30 μμ

    Φίλε μου το να πιάσει ιόν ή βακτηρίδιον η τζιοιλιά σου δεν είναι γήρας. Γήρας είναι να μεν θέλεις την χαράν. Έσιει τζιαι νεαρούς γέρους αυτός ο κόσμος, όπως έχει ηλικιωμένους γεμάτους ζωήν. Το ότι επήες να αγωνιστείς σημαίνει ότι παρόλον που έξερες την δυσκολίαν είπες της χαράς «θέλω σε τζιαι θα σε πιάσω». Εν την έπιασες τούτην την φοράν. Έδειξες της όμως ότι είσαι ζωντανός.

    Παρόλο που μπορεί να φαίνεται άσχετο, θκιάβασε την ανάρτηση που έβαλα στο μπλόγκ epanenosi.com Μιλά για το ίδιο θέμα που μιαν άλλην άποψη. Όταν το έγραφα εσκέφτουμουν ούλλα τούτα που σε προβληματίζουν.

    Το γήρας δεν είναι ζήτημα ηλικίας.

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 9:36 μμ

      Το γήρας δεν είναι ζήτημα ηλικίας.
      Ακριβώς έτσι… όπως τα λες και στο epanenosi.com .
      βλέπω κάτι ηλικιωμένου 65 -70 χρονών (όχι στην Κύπρο) που τρέχον μαραθώνιους και τους χαίρομαι είναι όλο ζωή , στην Κύπρο έχει καιρό (είμαι σχεδόν 40χρονον) που μου λαλουν πολλοί « μα ενεν καιρός να σταματήσεις να φουρας» και η μόνιμη μου απάντηση είναι «γιατί σταμάτησα να αναπνέω…)

  5. Skouloukouin said,

    Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 4:20 μμ

    Φίλε μου, μην είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου, έτσι είναι έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας. Τουλάχιστον το πάλεψες… Καλή συνέχεια.

  6. Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 4:31 μμ

    Καμιά μάχη δεν έχασες ,Κώστα μου!
    Και μόνο που πήγες και έτρεξες, με αυτές τις συνθήκες,είναι νίκη.
    Και μόνο που μιλάς με τόση ειλικρίνεια και σεμνότητα,είναι άλλη μια νίκη.
    Μην είσαι,λοιπόν,τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου!
    Σε περιμένουν πολλοί αγώνες και πολλές νίκες ακόμη…Κι ας λέει ο μικρός ότι γέρασες…

  7. strovoliotis said,

    Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 4:59 μμ

    Δυο τα μαθήματα:

    1. Οι μιτσιοί λένε την αλήθεια!
    2. Να μην πηγαίνεις σε αγώνες χωρίς να ρωτάς τους φίλους που καταλάβουν που τζιαιρόν!

    Καλή ανάρρωση και μην το σκέφτεσαι!

  8. Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 5:08 μμ

    Εν το κρυολόγημα που φταίει!
    Για τον λόγο κυρίως ότι έκαμεν σε να μεν το πιστεύκεις…
    Να κάμουμεν τζιαι ένα μαραθώνιο για την επανένωση!
    Πιστεύκω 1000 μέτρα έχω τα:-)

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 9:17 μμ

      @ νεος Ελληνοκυπριος . Γίνονται πολλοί αγώνες ανοικτής συμμετοχής (κυρίως 5-10χιλ) όπου έρχονται μερικοί Τουρκοκύπριοι και συμμετέχουν. Μετά το αίνιγμα τον οδοφραγμάτων αρκετοί νεαροί Τουρκοκύπριοι αθλητές είχαν ετάχθη σε γυμναστικούς συλλόγους (ένα μάλιστα που ήταν πολύ καλώς στα 800μ και 1500μ εκπροσώπησε και την Κύπρο σε διεθνής αγώνες ). Τα τελευταία χρόνια δεν ξέρω τη έγινε αλλά δεν βλέπω να υπάρχει το ίδιο ενδιαφέρων .

  9. Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 5:15 μμ

    Εύχομαι την επόμενη φορά να πάνε όλα όπως τα επιθυμείς!

    (Αν τα 28 χιλιόμετρα είναι ήττα, τότε αναρωτιέμαι τι θα λέει ο μικρός για εμάς τους απλούς μαραθωνιοθεατές…)

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 9:25 μμ

      Λεμέσια… Η Λεμεσός σήμερα μας ζόρισε αλλά χαλαλι της , να τρέχεις να ακούς την θάλασσα και να βλέπεις τα κύματα να ξεθυμάνουν στους βράχους είναι απόλαυση…!!!
      (ο μικρός είναι περίπτωση δεν του αρέσει το τρέξιμο και δεν χάνει ευκαιρία να μου πει διάφορα, ως πατέρας ελπίζω πως κάποτε θα το αγαπήσει!!!)

  10. Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 5:35 μμ

    Φίλε μου εν εκατάλαβες ακόμη τι έχεις πετύχει ?
    Wow ! Έκανες 28 ολόκληρα χιλιόμετρα !!!!
    Οι πιο πολλοί που μας σταματούμε στα 50 μέτρα και μάλιστα έχω και μετάλλια στο δρόμο κάπου κρυμμένα !!

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 9:08 μμ

      @ Επίτροπε , Όλα είναι υποκειμενικά, όταν κάνει κάποιος 15- 25 χιλ καθημερινή προπόνηση με περίπου 110-120 χιλ. την εβδομάδα τρέξιμο… ναι τότε τα 28 χιλ δεν είναι και πολλά. Μακάρι να αντιλήφθη ο κόσμος τα ωφέλει της αθλήσεις (δεν μιλώ για πρωταθλητισμό ) και ας ξεκινήσει από τα πενήντα μέτρα που λες και σιγά σιγά τα πόδια τους θα βρουν τον δρόμο τους… !!!

  11. Maria said,

    Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 6:05 μμ

    Φίλε Κώστα πήγα και εγώ Λεμεσό και μόλις αντίκρισα τον καιρό φοβήθηκα και εγώ μόνο 10ΚΜ έτρεξα. Είμαι και εγώ πεισματάρα όπως εσύ. Δεν μου αρέσει να εγκαταλείπω ένα αγώνα. ήταν Μαραθώνιος και μπράβο σου δεν εγκατέλειψες σκόπιμα το πάλεψες ως εκεί που μπορούσες.
    Καλή συνέχεια και δεν τα βάζουμε ποτέ κάτω!

  12. osr said,

    Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 6:27 μμ

    φίλε καμια απολύτως μάχη δεν έχασες!!!!!! για μένα είσαι λεβέντης και σε συγχαίρω έχοντας απόλυτη γνώση τι υπερπροσπάθεια απαιτείται για να διατηρηθεις σε τέτοιο υψηλό επίπεδο πρωταθλητισμού!!!!!!!!
    μεσα σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς!!!!
    είσαι ο απόλυτος νικητής φίλε!!!!

  13. christos said,

    Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 7:52 μμ

    Φίλε, μόνο όσοι είναι μέσα στον αθλητισμό μπορούν να σε καταλάβουν, για αυτό ακριβώς ξέρω ότι τα γλυκόλογα και η παρηγορίά δεν σου λέει κάτι. Αντί αυτό θα σου πώ, γιατί φιλαράκο δεν πήρες τηλέφωνο πρίν την κούρσα να συζητήσουμε τη συμμετοχή σου ή όχι;

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 20, 2011 στις 8:05 μμ

      @christo Το σκέφτηκα να μην πάω αλλά μετά δεν θα εξαντλούσα έστω και της λίγες πιθανότητες να τα κατάφερνα, εξάλλου χωρίζεις πολύ καλά πως οι αθλητές είναι και λίγο ξεροκέφαλοι!!!

  14. Γιώργος said,

    Φεβρουαρίου 21, 2011 στις 8:01 πμ

    Κώστα αφού ξέρουμε καλά ότι ούτε γέρασες ούτε φταίει κάτι σημαντικό για αυτό που συνέβη. Κακός καιρός και λάθος εκτίμηση. Απλά πράγματα.
    Γι αυτό σταμάτα να μυξοκλαίεις και πάμε για τον επόμενο. Εκτός αν θέλεις να σε λυπούμαστε και να σου γράφουμε ότι και τα 28 πολύ καλά είναι. Και εμείς και εσύ ξέρουμε πολύ καλά ποιος είσαι. Άτε μην τα πάρω στο κρανίο πρωί – πρωί.Και δεν είσαι ο μόνος που τα έκανε μαντάρα να ξέρεις.

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 21, 2011 στις 8:29 πμ

      Γιώργο κανένα μυξοκλαμα και καμιά αίσθηση του γήρατος!!! Έτρεξες μαραθώνιο και ξέρεις τη περίεργα συναισθήματα παράγονται όταν φέρνεις τον εαυτό σου στα όρια του. Το κείμενο το έγραψα και το ανέβασα αμέσως μόλις έφτασα σπίτι(και αποτυπώνει το συναίσθημα της στιγμής) γιατί αν ξεκουραζόμουν και μετά σίγουρα δεν θα το έβαζα.
      Μακριά η μιζέρια από μας ρε!!! Σήμερα έχω ψάξει και βρήκα τον επόμενο μαραθώνιο που θα πάω…!!!

      • Γιώργος said,

        Φεβρουαρίου 21, 2011 στις 8:46 πμ

        Και ‘γω Κώστα σου έγραψα με αυτό το ύφος γιατί είναι Δευτέρα, νέα μέρα ,νέα εβδομάδα.Ξεκουράσου καλά και πάμε για νέες περιπέτειες.
        ΥΓ Ήθελα και εγώ ατομικό ρεκόρ χθές αλλά κατέληξα με ένα άθλιο -6 από τον στόχο μου. Τι να κάνουμε.
        Τα λέμε.

  15. Φεβρουαρίου 21, 2011 στις 8:22 πμ

    Γεια σου Κώστα, δεν πειράζει για το χθεσινό εσύ ξέρεις τι είσαι ικανός να κάνεις, εξάλλου κάθε αποτυχία μας κάνει σοφότερους για την επόμενη φορά. Ίσως να έπρεπε να το περάσεις και αυτό για να αποκτήσεις μια ακόμη εμπειρία.
    Ο επόμενος μαραθώνιος εξάλλου είναι κοντά!

  16. irene said,

    Φεβρουαρίου 21, 2011 στις 12:14 μμ

    filia polla kai kali anarrosi , pame gia tin epomeni maxi kale mou gera kai dinata 🙂

  17. vad said,

    Φεβρουαρίου 21, 2011 στις 2:44 μμ

    E,καλα,μωρε,κι αυτο στο προγραμμα ειναι,τι να πούμε κι εμεις που μετά απο μια ωρα περπατημα ειμαστε τελειωμένοι:)…

  18. Αππωμένη said,

    Φεβρουαρίου 22, 2011 στις 12:39 μμ

    Καμιά μάχη εν έχασες. επροσπάθησες, ενώ ήξερες ότι ήταν δύσκολα. τζιαι τούτο μετρά παραπάνω!
    τζιαι μεν ακούεις τον γιο σου. στην προκειμενη περίπτωση το «που πελλό τζιαι που μιτσή μαθαίνεις την αλήθκεια» εν ισχύει:)

  19. patinios said,

    Φεβρουαρίου 22, 2011 στις 7:16 μμ

    @Παρι, Βασιλική, Αστροναύτη, Eυα, Sκouloukouin, strovoliotis, Maria,osr, Βασίλης, irene,Vad, Αππωμένη σας ευχαριστώ πάρα πολύ (δεν απάντησα στον καθένα ξεχωριστά γιατί κάποιες φορές δεν έχω λόγια) 🙂 😉 🙂

  20. Φεβρουαρίου 28, 2011 στις 5:54 μμ

    Άκου, λοιπόν, κι’ εμένα το γέρο.
    Απ’ τα μικράτα μου έχω διαβήτη, αρρύθμιστο και τα ενοχλήματα πολλά.
    Έλα μου ,όμως, που είμαι και υπερκινητικός, που διάλεξα και δύσκολο επάγγελμα, (γλύπτης).
    Τέτοιες μάχες δίνω καθημερινά, τριάντα τόσα χρόνια.
    Αλλά αυτές δεν είναι ο πόλεμος.
    Το στοίχημά μας στη ζωή δεν είναι αυτές, αλλά να κερδίσουμε αυτόν τον πολύ προσωπικό μας πόλεμο.
    Μέσα από την πορεία μου, έπαθα πολλά.
    Αιμοκάθαρση, μεταμόσχευση, μάτια, έμφραγμα, ότι θές.
    Και κάθε φορά που πάθαινα κάτι, με πήγαινε πίσω, πολύ πίσω, στις σπουδές, στη δουλειά, στις σχέσεις. Αλλά τον πόλεμο τον έχω ήδη κερδισμένο.
    Ακόμη κι’ απ’ το κρεβάτι του Ωνασείου, σκεφτόμουν και σχεδίαζα ένα γλυπτό που θα μπορούσε να βρίσκεται στο ενδιάμεσο κενό του κτιρίου.
    Ο πόλεμός σου δεν είναι σε αυτόν το μαραθώνιο αλλά σε ό,τι έχεις αποφασίσει για τη ζωή σου.
    Ο δε γιος σου, είναι πολύ μικρός ακόμη για να γνωρίζει τα της ζωής.
    Σε χαιρετώ και αξιόμαχος πάντα

    • patinios said,

      Μαρτίου 1, 2011 στις 7:28 μμ

      @Vromikesskepsis Θαυμάζω και «ζηλεύω» τους ανθρώπους που πίνουν την ζωή μέχρι την τελευταία σταγόνα, που πάνε το βράδυ για ύπνο και λένε «ΕΖΗΣΑ και σήμερα» και όχι «πέρασε άλλη μια μέρα»
      Πιστεύω ακόμα πως η μόνη συνάχια της ζωή είναι η δημιουργία . Να είστε καλά να σχεδιάζετε και να υλοποιείτε .
      Σας χαιρετώ και ευχαριστώ για όσα μοιραστήκατε μαζί μας.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: