Η σύντομη ιστορία δυο νεογέννητων γάτων

Περασμένη  Δευτέρα (14/3) μεσημέρι  παίρνω  τα παιδιά από το σχολείο και την ώρα  που κατεβήκαμε από το  αυτοκίνητο,  ο γιος  μου είδε ένα χάρτινο κουτί παπουτσιών στο πεζοδρόμιο ακριβώς έξω από το σπίτι μας, που μέσα είχε δυο μικρά γατάκια που  ήταν μόλις μερικών ήμερων.
Αρχικά θύμωσα πολύ με τον «άνθρωπο» που τα απομάκρυνε από την μάνα τους και τα πέταξε.  Άρχισε ένας αγώνας να τα βοηθήσουμε ξέροντας ότι είχαν ελάχιστες έως  καθόλου πιθανότητες να ζήσουν .
Συμβουλευτήκαμε κτηνίατρο, αγοράσαμε ιδικό γάλα για νεογέννητα γατάκια , μικρό μπιμπερό και σύριγγα.
Ο αγώνας άνισος κάθε δύο –τρεις ώρες τα τάιζα στην παρουσία των δυο μου παιδιών και ταυτόχρονα τους  προετοίμαζα για τα χειρότερα.
Η κόρη μου (4 χρονών) έδωσε και όνομα στο ένα γατάκι ονομάζοντας  το «χελωνίτσα».
Συνεχώς δίπλα, συμμετέχοντας στην όλη διαδικασία και ο σκύλος μας (5 μηνών) ο οποίος τα έγλυφε στοργικά.
Το ένα γατάκι (ήταν και το ποιο αδύνατο ) άντεξε μέχρι την Τετάρτη.
Το άλλο έδειχνε σημεία βελτίωσης και πίστεψα πως μπορούσε να τα καταφέρει. Το πήρα πολύ  προσωπικά το θέμα και έμενα ξύπνιος μέχρι τις μια μετά τα μεσάνυκτα για να το ταΐσω αλλά δυστυχώς  άντεξε μόνο μέχρι την Παρασκευή.
Τα παιδιά ήταν καλά προετοιμασμένα και αντέδρασαν ήρεμα.
Ο γιος μου έθαψε το πρώτο στο άδειο οικόπεδο πίσω από το σπίτι μας γράφοντας και επιγραφή :
«εδώ είναι θαμμένος ο γάτος  χελωνίτσα που βρήκαμε πεταμένο έξω από το σπίτι μας.
Ο θεός να το συγχωρήσει».
Όταν πέθανε και το δεύτερο γατάκι έγραψε ακόμα μια επιγραφή
«εδώ είναι θαμμένος ο αδελφός του διπλά του γάτου»!!!
Δεν τα γράφω αυτά για να μου πείτε μπράβο έκανες το καθήκον σου , τα γράφω για να σας πω, πως μου αρέσει να «σχίζω το μάταιο και να του κλέβω την ελπίδα», γιατί για μένα αυτή είναι η χαρά της ζωής.


Advertisements

14 Σχόλια

  1. Invictus said,

    Μαρτίου 23, 2011 στις 7:16 πμ

    μου αρέσει να «σχίζω το μάταιο και να του κλέβω την ελπίδα», γιατί για μένα αυτή είναι η χαρά της ζωής.

    Άρεσε μου πολλά τούτο!

    • patinios said,

      Μαρτίου 23, 2011 στις 9:26 πμ

      Καλημέρα Invictus το «σχίζω το μάταιο και να του κλέβω την ελπίδα» είναι απόσπασμα από ένα παλαιότερο κείμενο μου που λέει.

      Και ό,τι πιο πολύ αγάπησα…
      να κάνω έρωτα με το μυαλό σου,
      να συζητώ ώρες ατέλειωτες με το κορμί σου,
      να ακονίζω τρέχοντας το μυαλό,
      για να τρυπήσω το απέραντο κενό,
      να δω τι κρύβει από κάτω.
      Και ό,τι πιο πολύ αγάπησα…
      είναι ένα τσιγάρο (έτσι, σαν δεν καπνίζω)
      την ώρα που εγώ το γουστάρω.
      Και ό,τι πιο πολύ αγάπησα…
      τις ατέλειωτες ακούραστες μέρες και νύκτες,
      για να μεγαλώσω δυο παιδιά,
      να τα ποτίζω αγάπη, να ψηλώνουν.
      Και ό,τι πιο πολύ αγάπησα…
      να σχίζω στα δυο το μάταιο και να του κλέβω την ελπίδα.

  2. Raquel said,

    Μαρτίου 23, 2011 στις 9:47 πμ

    Υπέροχο… Θα ήθελα έναν πορτοκαλλόκαττο… ο θεός μακαρίσει τα…ο σκύλος σας είναι υπέροχος…. και το ποίημα ακόμα πιο ωραίο !!!!!!!!!!!!!!!!

  3. Μαρτίου 23, 2011 στις 10:36 πμ

    οι γάτες είναι τα αγαπημένα μου ζώα μετά τους ανθρώπους. ήταν πολύ μικρά για να μεγαλώσουν έτσι. θέλουν αγάπη από τη μαμά γάτα. ήταν άτυχα. εν απόδειξη ότι όχι μόνο 7 ψυχές, αλλά ούτε μιαν δεν έχουν τα καημένα. θα πάρουν όμως την εκδίκησή τους μην ανησυχείς.

    • patinios said,

      Μαρτίου 23, 2011 στις 1:09 μμ

      Αστροναύτη… αν συνωμοτήσουν όλα τα άλλα ζώα που είναι συγκάτοικοι μας σε αυτό τον πλανήτη δεν θα έχουμε τόπο να πάμε να κρυφτούμε. Νομίσαμε πως μας ανήκει όλοι η γη και συμπεριφερόμαστε πολύ εγωιστικά. Με τον ένα η τον άλλο τρόπο θα πάρουν κάποια στιγμή την εκδίκηση τους !!!!

  4. strovoliotis said,

    Μαρτίου 23, 2011 στις 7:24 μμ

    Κουμπάρε, Σύντομα θα σου έχω έτοιμη την προσφορά μας: διαλέγετε 2, παίρνετε 6! Και μάλιστα μεγάλα και υγιή!

  5. Μαρτίου 23, 2011 στις 7:37 μμ

    χμ χμ!
    είμαστε κι εμείς δαμέ!

  6. patinios said,

    Μαρτίου 23, 2011 στις 8:03 μμ

    @strovoliotis η προσφορά σου ξεπέρασε και το 1+1 μπράβο 1+2!!!! Πρέπει να σε άγγιξε πολύ η κρίση!!
    @ Αστροναύτη σου παραχωρώ την προσφορά που μου έκανε ο strovoliotis με μόνη σου υποχρέωση το ένα γατάκι να το ονομάσεις χελωνί τσα

    • Skouloukouin said,

      Μαρτίου 24, 2011 στις 7:45 μμ

      Κι εμένα μου άρεσε η τελευταία σου ατάκα, κρίμα που δε γλίτωσαν τα καημένα.

  7. Μαρτίου 24, 2011 στις 8:51 μμ

    δέχουμαι!

  8. Μαρτίου 25, 2011 στις 2:51 μμ

    Από αυτή την (καθόλου μάταιη) ιστορία, τα παιδάκια σου θα αντλήσουν μια πολύ όμορφη ανάμνηση-εμπειρία για όλη τους τη ζωή.
    (Λατρεύω τις γάτες, κυρίως για την περηφάνεια τους!)

    • patinios said,

      Μαρτίου 25, 2011 στις 5:42 μμ

      Εμένα μου αρέσουν οι γάτοι όταν κάνουν εκείνο το πανέμορφο γουργουρητό σαν τις χαϊδεύω η σαν της κρατώ αγκαλιά. Αυτό το γουργουρητό είναι πολύ θεραπευτικό … αγχολυτικό.

  9. Μαρτίου 30, 2011 στις 8:39 μμ

    τριγυρνάω στο ίντερνετ χαζεύω μπλογκς και ιστοσελίδες και πονώ γιατί αν υπάρχει κάτι που οι άνθρωποι ελάχιστα κοιτάμε, αυτό είναι τα ζώα. Τους συμπεριφερόμαστε χειρότερα και απο ένα άψυχο αντικείμενο- γιατί ένα βάζο το προσέχεις να μη σπάσει ενώ ένα σκυλί άνετα το κλωτσάς γιατί κάθεται πάνω στο πάρκινγκ σου.

    Εμένα σήμερα με ακολούθησε μια σκυλίτσα και μου έδωσε χεράκια, ανέβηκε στους ώμους μου, μου έδωσε φιλάκι στην μυτούλα και μπήκε μέσα στην πολυκατοικία μου θέλοντας να ανέβει σπίτι.. δεν ήξερα πως θα αντιδρούσε ο Φρόντο μου, είναι και μεγάλος μπορεί να την έπαιρνε με κακό μάτι..

    Αυτό που θέλω να πω είναι οτι χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν και το σημαντικότερο, που αυτήν την νοοτροπία την περναν και στα παιδιά τους,

    Καλώς σε βρήκα 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: