Για τούτη την ώρα που…

Τούτη την ώρα που η επιθυμία σε σπρώχνει να πουλήσεις τη ψυχή σου στο διάβολο για τριάντα αργύρια, τούτη την ώρα που το πάθος δεν έχει λάθος, τούτη η ώρα δεν χωρεί στη λογική˙ ακολούθα τη σπίθα που σου δείχνει το δρόμο. Για τούτη την ώρα εγώ γράφω στον τοίχο του κοιμητηρίου, από όπου έτυχε να περνώ, μια ευχή – προσευχή για εσένα.
Τη γράφω για να τη δουν οι ζωντανοί από έξω και να τη νιώσουν οι νεκροί από μέσα. «Η ενοχοποίηση της ηδονής επινοήθηκε για να μας εξουσιάζουν κοινωνικοεκκλησιαστικές- σοβινιστικές κλίκες, γι  αυτό ζήσε όπως αγαπάς». Την ένιωσαν οι νεκροί μέσα από τον τοίχο και σκοτώθηκαν για άλλη μια φορά. Το διάβασε και ένας ξεχασμένος  ποδηλάτης του ονείρου, σαν περνούσε από έξω, και στάθηκε  για ώρα και χάζευε. Έφυγα. Το άλλο πρωί είδα να το σβήνουν με μπόγια οι υπάλληλοι καθαριότητας του δήμου. Οι νεκροί μετρήθηκαν και βγήκαν παραπάνω.

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Απρίλιος 3, 2011 στις 7:02 μμ

    άρεσέ μου πολλά!

    • patinios said,

      Απρίλιος 3, 2011 στις 7:15 μμ

      Ευχαριστώ φίλε , δεν είναι πρόσφατο αλλά σήμερα σφηνώθηκε στο μυαλό μου και είπα να το μοιραστώ μαζί σας .

  2. Απρίλιος 4, 2011 στις 7:51 πμ

    Οι ¨ζωντανοί νεκροί¨ όπως έλεγε και ο Λιαντίνης, είναι περισσότεροι από τους ζωντανούς.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: