Why Do You Run?

Advertisements

14 Σχόλια

  1. Απρίλιος 7, 2011 στις 8:05 πμ

    θέλω να τρέξω!

  2. Απρίλιος 7, 2011 στις 8:11 πμ

    Φίλε Patinio, σε ενημερώνω ότι σήμερα τελειώνουμε αισίως την 1η βδομάδα της προπόνησης από το πρόγραμμα ΤΡΕΞΕ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ (http://dromeas.com.cy/proponisi/trexe_na_matheis.html)

    Σε ευχαριστώ. Ελπίζω να φανούμε δυνατοί και να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος 🙂

  3. eliophotos said,

    Απρίλιος 7, 2011 στις 8:19 πμ

    I run because everything else… is just a game…!!!

    Good Morning Costas…!!

  4. patinios said,

    Απρίλιος 7, 2011 στις 8:48 πμ

    @Αστροναύτη ακόλουθα τον Εράνισμας και απλά ξεκίνα !!!!
    @Εράνισμας χαίρομαι ιδιαίτερα που ξεκίνησες, δυνατός είσαι και θα τα καταφέρεις , λιγη υπομονή όταν περάσουν μερικές εβδομάδες και θα προσαρμοστεί το σόμα στα νέα δεδομένα και εμφανιστούν τα ευεργετήματα από το τρέξιμο(αντοχή, ευεξία , ζωντάνια, υγεία κ.λ.π) τότε το τρέξιμο θα γίνει μέρος της καθημερινότητας σου γιατί θα το επιζητά ο οργανισμός σου.
    @ eliophotos, καλή σου μέρα.

  5. disdaimona said,

    Απρίλιος 7, 2011 στις 9:07 πμ

    Ερώτηση αδαούς/ας:
    γιατί κάποιος π.χ εγώ μπορεί να περπατήσει με γρήγορο βήμα για πολλές ώρες μεγάλες αποστάσεις (εννοώ για 5-6 ώρες ως ασκηση όχι ως περίπατο) χωρίς να κουραστεί στο παραμικρό, και να μην μπορεί να τρέξει πάνω από 15 λεπτά χωρίς να λαχανιάσει τραγικά;

    μήπως παίζει ρόλο και το τι ταιριάζει «στον εγκέφαλο» του καθενος μας τελικά; μήπως είναι και θέμα ψυχοσύνθεσης αυτό;

    το τρέξιμο, έχω παρατηρήσει, πως απαιτεί πιο γρήγορη προσαρμογή του σώματος στη σκληρή άσκηση. και επίσης δημιουργεί άλλους εγκεφαλικούς κραδασμούς. εγώ προσωπικά βρίσκω πως με το τρέξιμο δεν πετυχαίνω να εναρμονιστώ με το εξωτερικο περιβάλλον.

    το βάδιν αντίθετα, βρίσκω πως είναι πιο εναρμονισμένο ρυθμικά με μια εσωτερική ηρεμία που σε κάνει να ξεχνάς τι ακριβώς κανεις, με τρόπο που σου προσφέρει κάποια ευεργετική κάθαρση εσωτερικά και φυσικά σωματική ευεξία. είναι σαν ένα ταξίδι αποτοξίνωσης που αν κρατήσεις σταθερό το ρυθμό σου, σου επιτρέπει να «φύγεις» μεν αλλά χωρίς να φεύγεις.

    τείνω να πιστεύω πως είναι και θέμα ψυχοσύνθεσης το τι ταιριάζει στο καθένα. ίσως να αφορά και τη σωματική δύναμη,που δεν έχω, δεν ξέρω.

    • patinios said,

      Απρίλιος 7, 2011 στις 9:29 πμ

      Καλημέρα , θα προσπαθήσω να σου απαντήσω εμπορικά. Όλα είναι θέμα προσαρμογών του σόματος και προπόνησης . Αν προπονηθείς κατάλληλα θα μπορείς να τρέξεις μεγάλες αποστάσεις χωρίς να λαχανιάσεις (εξαρτάτε και από τον ρυθμό που θα τρέξεις)
      όταν δεν έχεις συνηθίσει τον οργανισμό σου στο τρέξιμο και τρέξεις έστω 10 λεπτά τότε οι καρδιακή παλμοί θα ανέβουν πολύ ψιλά , θα νιώθεις το αίσθημα της δυσφορίας θα λαχανιάσεις και θα σταματήσεις.
      Το τι ταιριάζει “στον εγκέφαλο” του καθενός μας μπορεί να παίξει ρόλο γιατί αν πραγματικά δεν σου αρέσει και δεν αγαπάς αυτό που κάνεις (οποιαδήποτε μορφή ασκήσεις ) θα καταπιέζεσαι και δεν θα έχεις τα αποτελέσματα που θες .
      Υ.Γ εγώ νιώθω να κουράζομαι με το περπάτημα (δεν μου αρέσει) ενώ απολαμβάνω το γρήγορο τρέξιμο!!!! (τρέχω ανάλογα με το τη προπόνηση έχω να κάνω από 12-18 χιλ την ημέρα και άμα προετοιμάζομαι για μαραθώνιο μια φορά την εβδομάδα τρέχω και μέχρι 30 χιλ!! και είμαι ερασιτέχνης δρομέας , το κάνω γιατί μου αρέσει)
      Υ.Γ2 άντε να κάνουμε ένα σύλλογο δρομέων bloger??

  6. disdaimona said,

    Απρίλιος 7, 2011 στις 11:10 πμ

    Ναι συμφωνώ απολύτως πως για όλα γενικά τα πράγματα, ο κάθε άνθρωπος τείνει να αγαπά αυτό στο οποίο νοιώθει μια εξοικείωση ή μια άνεση, για κάποιο λόγο.

    Ακόμα και για το διάβασμα ισχύει αυτό. Ενας άνθρωπος που δεν νοιώθει άνετα με την ανάγνωση μπορεί να είναι με πολλους άλλους τρόπους έξυπνος μέσα από άλλες οδούς.

    Το περπάτημα είναι πιο διαλογιστικό, γι αυτό μου αρέσει νομίζω.
    Και επίσης, το τρέξιμο, ακριβώς επειδή απαιτεί άμεση αντιδραση του σώματος, μου φαίνεται πιο «επιθετική» ενασχόληση, πιο «πολεμική» πως να το πω…

    Κάποιες φορές συνδιάζω και τα δύο για λίγη ώρα απλά για να έχω μια γεύση πως ασκούνται οι «πολεμιστές».

    Καταλαβαίνεις πως δεν μπορώ να είμαι μέλος του συλλόγου 🙂
    Θα φάω σκόνη…

    • patinios said,

      Απρίλιος 7, 2011 στις 12:49 μμ

      Στην προηγούμενη απάντηση μου ήθελα να πω «εμπειρικά» και όχι εμπορικά.
      Ο συνδυασμός τρέξιμο και περπάτημα είναι πολύ καλός ως μεταβατικό στάδιο για να μπορέσει κάποιος να δυναμώσει καρδιοαναπνεύστηκα και να μπορεί να αντέχει να τρέχει χωρείς να λαχανιάζει, θα πρέπει σταδιακά να δίνουμε περισσότερο χρόνο στο τρέξιμο και να μειώνουμε τις το περπάτημα ώστε με την πάροδο του χρόνου να μπορούμε να ξεκινάμε και να τελειώνουμε τρέχοντας.
      Υ.Γ Ο κάθε ένας που τρέχει έχει αντιμέτωπο τον εαυτό του οπόταν μην ανησυχείς αν θα φας σκόνη…!!! Σημασία έχει η συμμετοχή

  7. eliophotos said,

    Απρίλιος 7, 2011 στις 1:10 μμ

    εγω Δισδαιμωνα εχω φαει πολλες φορες σκονη συμπεριλαμβανωμενη κ τη σκονη του φιλου μου του Πατινιου…. Αυτο δε σημαινει τιποτα… το τρεξιμο ειναι παθος… κ οπως λεει ο φιλος μας πιο πανω ο καθ’ενας τρεχει με μονο αντιμετοπο τον εαυτο του…Σημασια εχει η συμμετοχη…

    «If you run, you are a runner. It doesn’t matter how fast or how far. It doesn’t matter if today is your first day or if you’ve been running for twenty years. There is no test to pass, no license to earn, no membership card to get. You just run.»

    Μπορεις να εισαι μελος του συλλογου… εγω πριν 6 μηνες μπορουσα να τρεξω μεχρι 100 μετρα σε 5 λεπτα…κ ακομα κ να περπατισω δεν αντεχα.. τωρα τρεχω μεχρι 1.40 ασταματιτα..

    Ακου τον Κωστα κ δεν θα χασεις…

  8. christos said,

    Απρίλιος 7, 2011 στις 4:34 μμ

    Ωραίο βίντεο, μπράβο Κώστα. Τρέχω για τον ίδιο λόγο που αναπνέω, είναι μια συνήθεια που την είχα σε όλη μου τη ζωή, (και χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ζωή).

    • patinios said,

      Απρίλιος 7, 2011 στις 7:23 μμ

      Καλησπέρα φίλε, μια φορά έτρεχα σε δημόσιο δρόμο , κατευθυνόμουν στο πάρκο οπόταν ακούω έναν να μου φωνάζει «ρε Πατινιο μα βουρας ακόμα»
      ήταν ένας φίλος από τον στρατό που στεκόταν έξω από ένα περίπτερο (συνήθως συνεχίζω αδιάφορα όταν μου λεν κάτι στο δρόμο) πάω προς το μέρος του και τον ρητό «εσύ αναπνέεις ακόμα…) Τρέχω για τον ίδιο λόγο που αναπνέω

  9. disdaimona said,

    Απρίλιος 7, 2011 στις 4:47 μμ

    Μα Πατίνιο, θα πρέπει να στρέφεστε πίσω να με ποφύρνετε! 🙂

    Ευχαριστώ για την πρόσκληση και την εμπιστοσύνη πως ειμαι άξια ενός συλλόγου δρομέων.

    Προς το παρόν θα κρατήσω το μοναχικό μου περιπατητικό «φευγιό» 🙂

    • patinios said,

      Απρίλιος 7, 2011 στις 6:30 μμ

      disdaimona θα κρατήσω το “φευγιό” με ένα ποιημα του Αργύρης Χιόνης
      Είναι θίμμένος ο δρομέας που τρέχει μόνος και διανύει μεγάλες αποστάσεις δίχως κοινό και δίχως αντιπάλους..
      Είναι θλιμμένος ο δρομέας που δεν τρέχει για να φτάσει πρώτος, που δεν τρέχει για να φτάσει καν..
      Είναι θλιμμένος ο μοναχικός δρομέας και σχεδόν ακίνητος..

      Υ.Γ και αν μου επιτρέπετε και κάτι δικό μου για το τρέξιμο…!!

      Τρέχω στο δάσος…
      Είναι η μόνη αλήθεια που μου απομένει.
      Τρέχω στο δάσος…
      Πατώ τις πέτρες, πατώ την παρθένα γη.
      Τα φύλλα των δέντρων απλώνονται σαν χαλί,
      τα νερά βγαίνουν σαν αίμα από τα σπλάγχνα της
      και κυλούν να ξεδιψάσουν τους βρικόλακες που καρτερούν.
      Τρέχω στο δάσος…
      Ιδρώνω από την κούραση, ο ιδρώτας μου θολώνει τα μάτια
      και η αλμύρα του μου γαργαλά τον ουρανίσκο.
      Με τα δάκριά μου καθαρίζω τα μάτια,
      μα από τα δάκρια ξεπήδα και η πίκρα για να τρέξουμε μαζί.
      Φτύνω τον κόμπο που έχω στον λαιμό
      και βρίσκει ευκαιρία και ο πόνος να βγει και να με συναγωνιστεί.
      Τώρα τρέχουμε τρεις…
      Επιταχύνω να τους νικήσω• με φτάνουν και με προσπερνούν.
      Μα λίγο πριν το τέρμα ο κάλος μου ο πεύκος τους βάζει τρικλοποδιά κλείνοντάς μου συνωμοτικά το μάτι για να βγω νικητής.
      Τρέχω στο δάσος…
      Είναι η μόνη αλήθεια που μου απομένει.

      • disdaimona said,

        Απρίλιος 8, 2011 στις 7:04 πμ

        Σ΄ευχαριστώ πολύ!

        Και να μην ανησυχείς για τους μοναχικούς περιπατητές.
        Είναι πολύ λιγότερο μόνοι τους από πολλούς άλλους.

        Όποιος κι αν είναι ο τρόπος πάντως του καθενός το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως αυτός που ξέρει να παίρνει
        καλή τροφή θα δώσει καλή τροφή και σε άλλους.

        Εξάλλου ο καθένας από μας είναι ένας «δρομέας της ζωής»
        από άλλο δρόμο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: