Πως βλέπω τη ζωή

Η ζωή μου είναι μια συνεχής προσπάθεια να με καταλάβουν  οι άνθρωποι που κινούνται δίπλα μου -συγγενείς, φίλοι, άνθρωποι που  ζουν και εργάζονται στο μικρόκοσμό μου- αλλά να τους καταλάβω κι εγώ. Συνομιλώ μαζί τους από ανάγκη ή από περιέργεια.

Συνάνθρωποι συνταξιδιώτες στο τρένο της ζωής μαζί μου, που κάποτε  είναι σαν να μην τους γνωρίζω και ας τους ξέρω  χρόνια. Δεν μου λένε απολύτως τίποτα τα ονόματά τους, οι φιγούρες τους.

Η ζωή μου μια συνεχής προσπάθεια να επικοινωνήσω με ανθρώπους. Αναρωτιέμαι, εγώ είμαι ένα πουκάμισο αδειανό ή οι άλλοι; Πώς ένα πουκάμισο δεν είναι αδειανό, πώς ένα φουστάνι, μια μπλούζα, ένα παντελόνι γεμίζει, γεμίζει όχι με σάρκα αλλά με αυτό το άγνωστο (ακόμα) σε μένα υλικό που κάνει μια σάρκα να υπερβαίνει τον εαυτό της.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου και πολύ έξυπνο. Νομίζω πως έχω ασθενή και μικρή μνήμη (γι’ αυτό γράφω τις σκέψεις μου, για να τις θυμάμαι).  Νιώθω ωστόσο ότι  έχω κάποια αισθητήρια, κάποια ένστικτα που με οδηγούν στο «σωστό» δρόμο.

Έχω μια αυτονομία. Θέτω  στον εαυτό μου τους δικούς μου νόμους και προσπαθώ να μην παρανομώ. Αυτός ο δικός μου «σωστός» δρόμος και αυτή μου η αυτονομία, δυστυχώς ή ευτυχώς, αντιβαίνει στην αυτονομία και τέμνει τους δρόμους άλλων συνανθρώπων μου.

Θέλω να βρεθώ στην αντίπερα όχθη να δω πώς βλέπουν, πώς με βλέπουν  οι άλλοι, ποιους συνειρμούς κάνουν όταν αυτοί με τη σειρά τους δεν μπορούν, δεν καταφέρνουν να επικοινωνήσουν μαζί μου. Μήπως έχουν τις ίδιες σκέψεις μαζί μου (μάλλον όχι, αλλιώς θα επικοινωνούσαμε). Έχουν αυτοί απλοποιήσει τα πράγματα, τη ζωή, βρήκαν τον τρόπο να περνούν καλά, ενώ εγώ ακόμα δυσκολεύομαι;

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο χαίρομαι όταν βρεθεί στο δρόμο μου ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να κάτσω να πω δύο κουβέντες, να ανοίξουν τα ενεργειακά κέντρα του σώματος, τα «τσάκρα» μου, που λένε και οι πιο ψαγμένοι. Είναι οι στιγμές που νιώθω να συμμετέχει όλο μου το  είναι σ’ ένα πανηγύρι χαράς. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που νιώθω πρωταγωνιστής και όχι κομπάρσος σ’ ένα σώμα που υπακούει εντολές μαθητευόμενου σκηνοθέτη.

Συνάντησα πρόσφατα  στο πάρκο έναν παππού. Ήμουν με τη μικρή μου κόρη στις κούνιες. Κανείς άλλος δεν φαινόταν στον περιβάλλοντα χώρο, εκτός από τη φιγούρα ενός ηλικιωμένου άντρα. Αργά αργά μας  προσεγγίζει και σηκώνοντας τη μαγκούρα που κρατούσε, προτάσσοντάς την προς το μέρος μου, λέει με σοβαρό ύφος «ληστεία». Χαμογέλασα και του έδωσα το χέρι.  «Κώστας Πατινιος», του είπα, «χαίρομαι που γνωρίζω ένα ληστή». Χαμογέλασε και αυτός. «Δεν έπιασε το αστείο μου σε σένα», μου λέει  και συνεχίζει, «είμαι ογδόντα εννέα χρόνων και είμαι «κλέφτης». Γυρίζω και κλέβω χειραψίες και χαμόγελα από τον κόσμο. Από τα πολλά τα  κλοπιμαία που κουβαλώ, βάρεσε η πλάτη μου και καμπούριασα».

Μιλήσαμε λίγο, μοιράστηκε μαζί μου τη μοναξιά του και συνέχισε το δρόμο του, όπως μου είπε, προς το κοιμητήριο για να καληνυχτίσει τη γυναίκα του. Μετά θα πήγαινε στο σπίτι του να ξεκουραστεί. Αυτήν τη διαδρομή την κάνει πρωί και απόγευμα τα τελευταία πέντε χρόνια.

Στο καλό παππού και συνέχισε να «κλέβεις»…  

Η ιστορία του παππού θα μπορούσε να είναι το μανιφέστο μου.

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Απρίλιος 9, 2011 στις 5:50 πμ

    .αυτά θέλω να διαβάζω στα μπλογκς.

  2. strovoliotis said,

    Απρίλιος 9, 2011 στις 6:25 πμ

    Χα! Αν έχει το ίδιο όνομα με σένα, τον γνωρίζω! Ηταν φίλος του παπά μου, και κάποτε – κάποτε ερχεται στο γραφείο και με κλέβει και μένα!

  3. Raquel said,

    Απρίλιος 9, 2011 στις 7:04 πμ

    Υπέροχο!!!!!!!!!!!!! τι καλό γεροντάκι! συνέχισε Κώστα με αυτήν την αφοπλιστική, ανόθευτη ειλικρίνεια!!!!!!!!!!

  4. Απρίλιος 9, 2011 στις 7:38 πμ

    Να σαι καλά. Μας βοηθάς να καταλάβουμε και εμείς τον ευατό μας. Μακάρι να το συναντούσα κάθε μέρα αυτό το «ληστή» και θα με βοηθούσε να προχωρώ σωστά χωρίς να με αποσχολούν πράγματα που όταν τα σκεφτώ με καθαρό μυαλό συνειδητοποιώ ότι είναι ανόητα!

  5. patinios said,

    Απρίλιος 9, 2011 στις 7:12 μμ

    @ Αστροναύτης, σε ευχαριστώ φίλε (πήγαμε και τρέξαμε με τον Μιχάλη το απόγευμα.…!!)
    @ strovoliotis, Μικρός που είναι ο κόσμος μας!!! Αυτός είναι!!!
    @ Raquel σε ευχαριστώ (η πολύ ειλικρίνεια βλάπτει σοβαρά την υγεία…!!!)
    @ Δασκαλάκης . Δυστυχώς χάλασαν λίγο έως πολύ τα αντανακλαστικά μας με τους τρελούς ρυθμούς που μας επιβάλλει το σύστημα. Σε ευχαριστώ ήταν πολύ κολακευτικό το σχόλιο σου .

  6. Skouloukouin said,

    Απρίλιος 10, 2011 στις 7:34 πμ

    Πολύ ωραίες οι σκέψεις σου, μην σταματήσεις να εμπιστεύεσαι τα ένστικτά σου, είσαι όμως και αρκετά έξυπνος. Καλή συνέχεια.

    • patinios said,

      Απρίλιος 10, 2011 στις 12:28 μμ

      skouloukouin Καλό απόγευμα , σε ευχαριστώ… ( στα περί εξυπνάδας δεν ξέρω ….!!!) 🙂

  7. Απρίλιος 11, 2011 στις 5:15 πμ

    Ωραίος ο παππούς. Συνυπογράφω το μανιφέστο! 🙂

    • patinios said,

      Απρίλιος 11, 2011 στις 6:05 πμ

      Η χαρά της ζωής είναι κριμένη στα μικρά πράγματα, μια χειραψία ,ένα χαμόγελο, ένα αστείο… μα που χρόνος να σταθεί σε αυτά ο σύγχρονος «Άνθρωπος»
      καλημέρα και καλή σου εβδομάδα Λεμέσια

  8. Αππωμένη said,

    Απρίλιος 11, 2011 στις 12:12 μμ

    Τι όμορφη ιστορία. Και τι όμορφος ο παππούς!

  9. ρίτσα said,

    Απρίλιος 11, 2011 στις 2:27 μμ

    εγώ μπορεί και να τον πιστευα 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: