Πνίγηκε… (διήγημα)

Έχει αρκετούς μήνες που έγραψα αυτή την ιστορία  αλλά μου φαινόταν μεγάλη  για να τη βάλω στο blog . Την δημοσιοποιώ τώρα που  έχουμε τις αργίες και ίσως υπάρξει περισσότερος ελεύθερος χρόνος για διάβασμα.

Καλό Πάσχα σε όλους.

Ο Μανόλης παντρεύτηκε από αστείο, ένα νεανικό αστείο που τελικά φάνηκε πως ήταν πολύ κακόγουστο. Πάνε είκοσι χρόνια από τότε που μια νεανική παρέα εικοσάρηδων και κάτι, μετά από ένα καλοκαιρινό μπάνιο σε βραδινή τους έξοδο, την ώρα της διασκέδασης η ξαδέλφη της γυναίκας του Μανόλη, η οποία γνώριζε τον τρίμηνο δεσμό τους, τον ρώτησε πότε θα αποκαθιστούσε την ξαδέλφη της.
Χωρίς να το αντιληφθεί πλήρως ο Μανόλης, λίγο γιατί το ήθελε, λίγο γιατί έπεσε στην παγίδα, λίγο γιατί θεωρούσε τον εαυτό του υπεύθυνο άτομο και λίγο γιατί προερχόταν από μια διαλυμένη οικογένεια (διαλυμένη χωρίς όμως να χωρίσουν ποτέ οι γονείς του) και επειδή μεγάλωσε μόνος (από τα δεκαοκτώ του χρόνια νοίκιαζε μαζί με τη μεγαλύτερη του αδελφή σπίτι και ζούσαν μόνοι τους) και τον γοήτευε η ιδέα να οικοδομήσει μια σωστή οικογένεια. Έτσι μια εβδομάδα μετά βρέθηκε σε επίσημο δείπνο να δίνει υπόσχεση γάμου.

Από την αρχή τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, παρόλο που το ζευγάρι φρόντισε να νοικιάσει σπίτι και να ανοίξει το σπιτικό του μακριά από γονείς και πεθερικά. Υπήρχαν πολλές διαφορές που χώριζαν τους δυο κόσμους του Μανόλη και της γυναίκας του. Οι κυριότερες διαφορές είχαν να κάνουν με την εξωστρέφεια του Μανόλη και την εσωστρέφεια της γυναίκας του. Αυτός συναισθηματικός, αυτή έδειχνε τα όποια συναισθήματά της μέσω των δουλειών και του καλομαγειρεμένου φαγητού. Όσον αφορά τη σεξουαλική χημεία… τι είπα; Χημεία; Άστο καλύτερα, εδώ η επιστήμη γυρεύει ακόμα τη χημεία.  

Όχι, δεν χώρισαν. Αποφάσισαν να παντρευτούν ένα χρόνο αργότερα και παίρνοντας λίγη βοήθεια από τον πατέρα της νύφης και δανειζόμενοι ένα μεγάλο χρηματικό ποσό κατάφεραν να κτίσουν ένα πολύ ωραίο σπίτι σε προάστιο της Λευκωσίας. Για δεκαπέντε χρόνια ο Μανόλης έγινε δέσμιος μιας τράπεζα και παρόλο που είχε μια καλή δημοσιοϋπαλληλική δουλειά χρειάστηκε για αρκετά χρόνια να κάνει και δεύτερη δουλειά, για να τα βγάζουν πέρα.

Τα χρόνια κυλούσαν. Γέννησαν δυο παιδιά και είχαν μια οικογενειακή βιτρίνα που όλος ο κόσμος θεωρούσε πρότυπο προς μίμηση. Ο Μανόλης προσπάθησε επανειλημμένα να πει στη γυναίκα του πως ήταν δυστυχισμένος. Τη ρωτούσε πολλές φορές πώς ένιωθε μέσα σε αυτό το γάμο και έπαιρνε την απάντησε: «Μην το ψάχνεις, ρε Μανόλη, όλες οι οικογένειες έτσι είναι». Έλα όμως, που ο Μανόλης δεν ονειρεύτηκε ποτέ έτσι τη ζωή του.

Ένα διάστημα σκεφτόταν έντονα το ενδεχόμενο να κάνει την επανάστασή του και να χωρίσει. Το πρώτο άτομο που σκέφτηκε πως θα πληγωνόταν, και δεν το ήθελε καθόλου αυτό, ήταν η μάνα του. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πήγε και της μίλησε.

– Μάνα, άμα ακούσεις μια μέρα πως χώρισα, μην στεναχωρηθείς. Να ξέρεις πως θα είναι για το καλό μου.

– Τι είναι αυτά που λες, γιε μου; Έχεις μικρά μωρά να μεγαλώσεις. Τρελαθήκατε όλοι σας. Τα ίδια μου έλεγε τις προάλλες και η αδελφή σου. Είδα και έπαθα να μεγαλώσω πέντε παιδιά και να τα παντρέψω και τώρα ένας ένας μου λέτε πως θέλετε να χωρίσετε…

– Δεν με καλύπτει, ρε μάνα, ούτε συναισθηματικά ούτε ερωτικά. Δεν θέλω να καταντήσω όπως όλους τους άλλους που κάνουν φιλενάδες κοροϊδεύοντας τον εαυτό τους και τη γυναίκα τους. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Είναι από τα λίγα πράγματα που ακόμα να τα χάσω σε αυτό το συνεχή κατήφορο που λέγεται ζωή.

– Λογικέψου, γιε μου. Μόνος σου διάλεξες τη γυναίκα σου.

– Ναι, ρε μάνα, και επειδή έκανα το λάθος, θα το πληρώνω μια ζωή; Εσύ που έμεινες δίπλα στον πατέρα και πέρασες μια ζωή δυστυχισμένη με στερήσεις, ξυλοδαρμούς και καταπίεση δεν θα έπρεπε να μιλάς έτσι.
– Αν το πρόβλημα, γιε μου, είναι ερωτικό κάνε και εσύ φιλενάδα και μην το σκέφτεσαι.

Αυτή η  τελευταία προτροπή της μάνας του στάθηκε σαν κόμπος στον λαιμό του Μανόλη. Χαιρέτισε και έφυγε.  

Τελικά ο Μανόλης δεν κατάφερε ούτε να χωρίσει ποτέ, αλλά ούτε και φιλενάδα να κάνει.
Η ψευδαίσθηση ότι ξεφεύγει από αυτήν την κατάσταση, η όασή του, όπως έλεγε και ο ίδιος, ήταν μια νεαρή συνάδελφός του, με την οποία σιγά σιγά ανέπτυξε μια πολύ όμορφη φιλική σχέση, αλλά και ο θαλάσσιος κόσμος, που τον επισκεπτόταν, κάνοντας καταδύσεις σταθερά κάθε Σάββατο πρωί χειμώνα καλοκαίρι.

«Όταν πεθάνω», έλεγε, «να με κάψετε και την τεφρά μου να τη σκορπίσετε εδώ στην αγαπημένη μου θάλασσα, όπως έγινε με το Δημήτρη Λάγιο».

Με τη συνάδελφό του διατηρούσε ανισόρροπα ισορροπημένη σχέση, στην οποία και οι δύο κάτι έδιναν και κάτι έπαιρναν. Ο Μανόλης έδινε τη γνώση, τις εμπειρίες και μια ιδιαίτερα τρυφερή προσέγγιση που είχε απέναντί της, χωρίς ποτέ να δώσει δικαιώματα ότι ο νους του θα πήγαινε στο πονηρό. Η νεαρή του φίλη τού πρόσφερε μια ανοικτή αγκαλιά έτοιμη να τον δεχτεί και να ακούσει τα παράπονά του από την αδιέξοδη οικογενειακή ζωή του.

Το ραντεβού τους ήταν σταθερά κάθε Πέμπτη βράδυ -ήταν η μέρα που εδώ και χρόνια έβγαινε ο Μανόλης για φαγητό ή ποτό με τους φίλους του. Έκλεβε μια–δυο ώρες ή δεν πήγαινε καθόλου στο ραντεβού με τους φίλους του και χωνόταν στην αγκαλιά της φίλης του και αναλόγως των διαθέσεών του. Κάποτε δεν μίλαγε καθόλου, κάποτε μονολογούσε και κάποτε έκλαιγε. Χωνόταν στην αγκαλιά της φίλης του κουλουριασμένος σε εμβρυακή στάση, το κεφάλι του στο στήθος της και τα χέρια του στο δικό του στήθος χιαστί.

Η φίλη του τον χάιδευε στοργικά πότε στο κεφάλι και πότε στην πλάτη, καθώς ο Μανόλης σώπαινε, μιλούσε ή έκλαιγε. Αυτός, κάποιες φορές, χωρίς να το σκεφτεί, άπλωνε το χέρι να τη χαϊδέψει ή να την αγκαλιάσει  και λες από ένστικτο αυτοσυντήρησης ή αυτοάμυνας ή φόβου ή δειλίας αποτραβιόταν στην εμβρυακή του στάση σαν το σαλιγκάρι που φοβόταν και ξαναμπαίνε στο κέλυφος του.

«Η αγκαλιά σου είναι η μήτρα που με ξαναγεννά», της έλεγε.

Όταν παντρεύτηκε η φίλη του, από τη μια χάρηκε γιατί βρήκε ένα πραγματικά πολύ καλό παιδί, από την άλλη λυπήθηκε γιατί σταδιακά έχασε τη μισή του όαση, αυτήν που του έδινε τη συναισθηματική τροφή για να συνεχίσει το ταξίδι της ζωής. Τώρα του είχε μείνει μόνο ο βυθός, ο παράξενος και εν πολλοίς ανεξερεύνητος θαλάσσιος κόσμος που έμοιαζε με την ψυχή του.

Σάββατο, ώρα έξι το πρωί, με έναν κόμπο στο λαιμό σηκώθηκε και ξεκίνησε για την παραλία. Μίση ώρα δρόμο, μα η απόσταση του φάνηκε πιο μακρινή από ποτέ, ο κόμπος στο λαιμό δεν έλεγε να φύγει. Αντίθετα μάλιστα μεγάλωνε και κατέβαινε πιο χαμηλά προς το στήθος και έσμιγε με το βάρος που του πίεζε την καρδιά τις τελευταίες μέρες. Μισή ώρα δρόμος και πέρασαν από το μυαλό του δυο ζωές, αυτή που ζούσε και αυτή που ονειρεύτηκε, μα δεν έζησε.

Κατέβηκε, ετοίμασε τα πετάγματά του και μπήκε στη θάλασσα. Άρχισε να κλαίει, μόνο όταν ήταν μερικά μέτρα κάτω από την επιφάνεια, λες και δεν ήθελε να τον δει κανένας στην κατάσταση αυτή. Έκλαιγε ασταμάτητα, ώσπου τα δάκρυα θόλωσαν το γυαλί της μάσκας που φορούσε. Δεν αναδύθηκε, συνέχισε να κλαίει, μέχρι που το εσωτερικό της μάσκας γέμισε με αλμυρό δάκρυ, μέχρι που το δάκρυ πέρασε από τη μύτη του και τον έπνιξε.

 Πνίγηκε από το δάκρυ του και χάθηκε εκεί κάτω στο βυθό. Έμεινε για πάντα στον κόσμο που τόσο πολύ αγάπησε.

Πνίγηκε από το δάκρυ του…

Πνίγηκε από τις αδυναμίες του…

Πνίγηκε από τις ευαισθησίες του…

Κ. Πατίνιος

Advertisements

14 Σχόλια

  1. TearDrop said,

    Απρίλιος 20, 2011 στις 6:31 μμ

    Πολύ άδοξο το τέλος του ήρωα Μανώλη στην ιστορία μας φίλε Κώστα. Διαβάζοντας την ιστορία ξανά και ξανά δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι ίσως υποσυνείδητα ο ήρωάς μας να ήθελε να δώσει τέρμα στην ζωή του. Η επιλογή του να τερματίσει την δική του ζωή παρά να τερματίσει ένα φαινομενικά αψεγάδιαστο γάμο – βιτρίνα όπως τον χαρακτήρισες, και να πληγώσει τοσους ανθρώπους γύρω του, προφανώς ήταν λιγότερο επώδυνη για τον ίδιο.
    Κρίμα, γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία και την συναισθηματική ολοκλήρωση και όλοι μας έχουμε δικαίωμα να υπερασπιστούμε αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν και αξίζουν.
    Αν υπάρχει ένας Μανώλης κάπου εκεί έξω ………….μην αφήσεις το σκοτάδι του βυθού να σε παρασύρει μακριά από την ζωή!!!!!!!!!!!! Βρες το κουράγιο και ΖΗΣΕ την ζωή που ΕΣΥ θα επιλέξεις όποιο και αν ειναι το κόστος!!!!!!!!! Αν δεν είσαι εσύ καλά με τον ευατό σου τότε η «αποτυχία» που θα σε βαραίνει θα είναι διπλή μιας και οι άνθρωποι που σε περιβάλλουν δεν θα είναι ούτε αυτοί πραγματικά ευτυχείς !!

    • patinios said,

      Απρίλιος 20, 2011 στις 6:55 μμ

      @TearDrop Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου.
      Σίγουρα όλοι έχουμε δικαίωμα στην προσωπική ευτυχία και την συναισθηματική ολοκλήρωση , δυστυχώς κατά την ταπεινή και υποκειμενική μου γνώμη υπάρχουν πολλοί εκεί έξω (άντρες και γυναίκες) που μοιάζουν με τον Μανώλη .
      Δεν είναι τυχαία που έδωσα στον Μανόλη αυτό το άδοξο τέλος!! Μέσα από αυτή την λίγο τραβηγμένη ιστορία θέλησα να φωνάξω στον κάθε ένα από εμάς ΖΗΣΤΕ ΡΕ!!!
      ζήστε όπως αγαπάται.

  2. Απρίλιος 21, 2011 στις 5:16 πμ

    φίλε μου, για μένα είναι η καλύτερη ιστορία που έχεις γράψει. μου άρεσε ιδιαίτερα το εύρημα στο τέλος, το να πνιγεί δηλαδή κάποιος στα δάκρυά του.

    • patinios said,

      Απρίλιος 21, 2011 στις 5:59 μμ

      Φίλε, σε ευχαριστώ, το εύρημα στο τέλος, το να πνιγεί δηλαδή κάποιος στα δάκρυά του ήταν η αρχική ιδέα πάνω στην οποία κτίστηκε η ιστορία και χαίραμε που το επισήμανες.

  3. strovoliotis said,

    Απρίλιος 21, 2011 στις 2:29 μμ

    Η ζωή μας είναι η συνάρτηση των επιτυχιών, σε σχέση με τις προσδοκίες μας.

  4. christos said,

    Απρίλιος 21, 2011 στις 5:37 μμ

    Ανυπομονώ πότε θα μας γράψεις και κάτι για την αισιόδοξη πλευρά της ζωής, γιατί τελευταία όλο δράματα μας παρουσιάζεις

    • patinios said,

      Απρίλιος 21, 2011 στις 5:46 μμ

      cristos Που είδες τα δράματα??? Ψάξε και θα δεις ότι ακόμα και εκεί που νομίζεις πως είναι δράμα κάπου ξεπροβάλλει και ελπίδα!!

  5. Μερόπη said,

    Απρίλιος 24, 2011 στις 8:47 πμ

    Πατίνιε μου,
    Χαίρομαι που σε ανακάλυψα! Μου άρεσε το διήγημα σου. Δείχνει μια ευαισθησία και συνάμα λογοτεχνική φλέβα.
    Λογοτεχνική αδεία, θα ένωνα κι εγώ μαζί σου τη φωνή και θα έλεγα «ζήστε ρε»! Όμως ο ορθολογισμός με κρατάει πίσω. Είναι εύκολο να λέμε «ζήσε ρε», αλλά όταν στη ζωή έχεις δημιουργήσει ανθρώπους που εξαρτιούνται από σένα και την ασφάλεια που τους δίνει η παρουσία σου στην καθημερινότητα τους (δηλ. τα παιδιά), είναι δύσκολο να θυσιάσεις την ισορροπία τους, για να «ζήσεις». Δεν μιλώ, βέβαια, για ακραίες καταστάσεις με καυγάδες, βιαιοπραγίες κλπ, στις οποίες, θα έλεγα ότι επιβάλλεται ο χωρισμός.
    Ουφ, σε σκότισα νομίζω με τις επιφυλάξεις μου που δεν ταιριάζουν σε ένα λογοτεχνικό πόνημα. Χρόνια Πολλά εύχομαι.

    • patinios said,

      Απρίλιος 24, 2011 στις 9:40 πμ

      Μερόπη συμφωνώ με όσα αναφέρεις .Θα πρόσθετα μόνο πως ακόμα και μέσα από μια φαινομενικά αδιέξοδη σχέση αλλά και όταν στη ζωή έχεις δημιουργήσει ανθρώπους που εξαρτιούνται από σένα και την ασφάλεια που τους δίνει η παρουσία σου στην καθημερινότητα τους (δηλ. τα παιδιά) μπορείς να βρίσκεις διέξοδο και να ζεις της μικρές σου στιγμές με αυτοσεβασμό μένοντας μακριά από μιζέρια.
      καλός σε βρήκα χρόνια πολλά.
      Υ.Γ δες αυτό https://patinios.wordpress.com/2011/01/25/aanya-%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%be%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b7/

  6. Μερόπη said,

    Απρίλιος 24, 2011 στις 2:33 μμ

    Διάβασα και την ιστορία σου για την Ινδή Aanya! Μέσα απ’ αυτήν, δυστυχώς, αναγνώρισα πραγματικές καταστάσεις. θλίβομαι πώς αρκετοί από μας καταντήσαμε έτσι (Κύπριοι και Ελλαδίτες).

  7. Απρίλιος 26, 2011 στις 9:00 πμ

    Εξαιρετικό το διήγημα, Πατίνιε!
    Πρόσωπα και καταστάσεις από τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες της αλλοτρίωσης και των αδιεξόδων.Τραγικό πρόσωπο ο ήρωάς σου-περισσότερο από τους άλλους πρωταγωνιστές- γιατί έχει επίγνωση του αδιεξόδου και της «κατάντιας» του.Η λύση που επιλέγεις τον κάνει να διαφοροποιείται,σαφώς,από τους υπόλοιπους.Η κάθαρση, που επέρχεται μέσα από το υγρό στοιχείο,είναι μια μορφή αντίστασης,ίσως και εξαγνισμού,που λυτρώνει και τον αναγνώστη…
    Κάποιες σκέψεις,γραμμένες πολύ βιαστικά…

    • patinios said,

      Απρίλιος 26, 2011 στις 6:51 μμ

      Εύα σε ευχαριστώ πάρα πολύ . Κάθε σχόλιο από ανθρώπους σαν και εσένα όσο βιαστικό και να είναι, για μένα είναι σημαντικό και ουσιαστικό.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: