Όταν η πόλη κοιμάται (Μικρές στιγμές από την πρωινή γυμναστική)

Το ξυπνητήρι κτυπά…

Τετάρτη, πέντε η ώρα το πρωί, σηκώνομαι  πάω στην κουζίνα και φτιάχνω ένα καφέ .  Μέχρι να τον φτιάξω  έχω ήδη φάει μια μπανάνα και λίγους ξηρούς καρπούς αμυγδάλου.
Φοράω ρούχα και παπούτσια ενώ πίνω τον καφέ , η ώρα πέντε και δεκαπέντε είμαι στο αυτοκίνητο. Οδηγώ και από το μισάνοικτο παράθυρο μπαίνει το δροσερό αεράκι χαϊδεύοντάς με . Έξω έχει φως, ξημερώνει πολύ νωρίς, λίγο πριν μας αφήσει η Άνοιξη το Καλοκαίρι βιάστηκε να τρίξει τα δόντια του.

Πέντε και τριάντα το σκηνικό πολύ διαφορετικό, λίγο πριν έτρεχα οδηγώντας το αυτοκίνητο για να φτάσω  , τώρα είμαι στο γήπεδο της αγγλικής σχολής της Λευκωσίας και τρέχω με τα πόδια.

Όταν η πόλη κοιμάται ,είναι απίστευτο πόσοι άνθρωποι τόσο νωρίς κάνουν την πρωινή τους γυμναστική , ξεκινώντας με τον καλύτερο τρόπο την μέρα τους.

Τρέχω σχεδόν καθημερινά για είκοσι πέντε χρόνια σε διαφόρους  χώρους και διαφορετικές ώρες . Πάρκο Αθαλάσσας, πάρκο Ακαδημίας, Αγγλική σχολή , γραμμικό πάρκο Πεδιαίου…
Τα πρωινά μικρά πηγαδάκια τριών – τεσσάρων ατόμων, μοναχικοί περιπατητές και δρομείς που κάνουν την πρωινή τους προπόνηση.  Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικού στρώματος που τους ενώνει ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια.

Τρέχω, παρατηρώ  και ακούω κουβέντες καθώς απομακρύνομαι.
Αυτές τις μέρες  κυριαρχούσαν με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές οι πολιτικές συζητήσεις, δεν λείπουν όμως και τα πειράγματα μεταξύ φίλων (ένας κρατά και παρουσίες και δίνει  και κίτρινες κάρτες άμα το  κρίνει!!!).
Μια άλλη χαρακτηριστική στιγμή που τυπώθηκε στο μυαλό μου είναι η εικόνα μιας ηλικιωμένης μαυροφορεμένης γιαγιάς , η αντίθεση του μαύρου φουστανιού της με τα άσπρα αθλητικά παπούτσια μου έκανε εντύπωση αλλά πιο εντυπωσιακό σε αυτή την εικόνα είναι που ενώ περπατούσε έκανε ταυτόχρονα και σμιλί  (εργόχειρο) .( ήταν τόσο προπονημένη στο σμιλί που οι κινήσεις της ήταν αυτοματοποιημένες).

Πολύ γέλιο ρίξαμε πέρσι το καλοκαίρι όταν σαν φωτοβολίδα έσκασε σε ένα από τα πρωινά μας στέκια ένας σαρανταπεντάρης ελλαδίτης ο οποίος συνόδευε μια νεαρή  γυναίκα, και τι δεν της είπε ο άνθρωπος στα πλαίσια του αδιάκριτου φλερταρίσματος του,  μέχρι πως ήταν σε προ-ολυμπιακή ομάδα (σε ποιο άθλημα δεν καταλάβαμε) αλλά τελικά δεν τον πήραν γιατί του έφαγε άλλος την θέση!!
Μιλούσε και δυνατά , εύκολα τον ακούαμε στην πρωινή ησυχία, μια μέρα καθώς τους προσπεράσαμε με σχετική ταχύτητα ακούμε να λέει: «τους βλέπεις αυτούς ; Αυτοί δεν τρέχουν , αυτοί κάνουν πως τρέχουν!!!!» .  Άλλη μέρα της έδειχνε ασκήσεις (τεντώματα)… όλες λάθος, (έχουμε και γυμναστές στην παρέα που το επιβεβαίωναν).  Μια ώρα κάθε μέρα όλο μιλούσε , όλο μιλούσε ο κύριος, τη φωνή της κοπέλας δεν την ακούσαμε. Στις  δυο εβδομάδες σταματά να μιλά ο κύριος και άρχισε να μιλά συνεχώς η γυναίκα , κάτι άλλαξε σχολιάσαμε…  αυτό κράτησε μόνο δυο μέρες και μετά ο κύριος δεν ξαναπάτησε το πόδι του εκεί . Την γυναίκα την είδαμε για ακόμα δυο –τρεις φορές και μετά χάθηκε και αυτή…

Μικρές στιγμές από την πρωινή γυμναστική…

Οι φωτογραφίες είναι από το γήπεδο της αγγλικής σχολής και το πάρκο ακαδημίας, γύρω στις έξι το πρωί.

 

Advertisements

11 Σχόλια

  1. Μαΐου 25, 2011 στις 8:07 πμ

    μπράβο Κώστα! σαν χρονογράφημα είναι. η αθώα θεωρία μου γιατί χάθηκε το ζευγάρι είναι ότι δεν της έδειχνε καλά τα «τεντώματα» και τσακώθηκαν. δεν είναι έτσι;

    • patinios said,

      Μαΐου 25, 2011 στις 8:34 πμ

      Εμένα πάλη η «πονηρή θεωρία» μου λέει πως όταν «πέτυχε» τον στόχο του, σταμάτησε να μίλα, έκατσε άλλες δύο μέρες για να το παίξει καλός και μετά εξαφανίστηκε!!! (την αλήθεια ποτέ δεν θα την μάθουμε…. Εκτός αν ένας από τους δυο διαβάζει το blog και μας πει !!!)

  2. christos said,

    Μαΐου 25, 2011 στις 9:50 πμ

    Ωραίος φίλε. Πράγματι το πρωινό τρέξιμο αν το συνηθίσεις δεν το αλλάζεις με τίποτα, και όσο για ιστορίες θα μπορούσαμε να γράψουμε βιβλίο με τα περιστατικά που μας έτυχαν.

  3. Μαΐου 25, 2011 στις 7:04 μμ

    Είμαι σίγουρος ότι είναι υπέροχα στην πρωινή γυμναστική! Ελπίζω κάποια μέρα να μπορέσω να το κάνω…

    Όσο για τις θεωρίες σας, το έθεσε (εν μέρει) σωστά ο Κώστας: «Εκτός αν ένας από τους δυο διαβάζει το blog και μας πει !!!» Χρειάζεται όμως και ο δεύτερος να το επιβεβαιώσει!!!! Είναι κάτι σαν τη περίπτωση Στρος Καν – καμαρίερας ….

  4. Μαΐου 25, 2011 στις 7:05 μμ

    …παρεπιπτόντως Κώστα, χάρηκα για την γνωριμία!

  5. Andreas said,

    Μαΐου 25, 2011 στις 10:29 μμ

    Koπιασε και στα δασακι του γυμνασιου της αγλαντζιας 🙂

  6. patinios said,

    Μαΐου 26, 2011 στις 2:24 πμ

    Πέντε και δεκαπέντε το πρωί,(λίγο πριν ξεκινήσω για το πρωινό τρέξιμο)
    @christos πολύ καλή η ιδέα …
    @Δασκαλάκης κόπιασε, θα είναι χαρά μας να δούμε άλλο ένα άνθρωπο να τρέχει.Επίσης χάρηκα για την γνωριμία.
    @ Αντρέα , ευχαριστώ για την πρόσκληση. Στο δασάκι του γυμνάσιου της Αγλανζιας (πάρκο Ακαδημίας) τρέχω απογεύματα και κάποια πρωινά, η πρώτη και η τελευταία φωτογραφία είναι από εκεί.

  7. vad said,

    Μαΐου 26, 2011 στις 4:56 πμ

    Εσύ πρωινό τρεξιμο,εγω πρωινο περπάτημα,πριν ξυπνησει ο κοσμος για τη δική του καθημερινη τρεχάλα,ήρεμεη απολαυση…

    • patinios said,

      Μαΐου 26, 2011 στις 9:19 πμ

      Καλημέρα Βασίλη, είναι ωραίο το πρωινό ξύπνημα, βλέπεις την πόλη να κινείται σε άλλους ρυθμούς.

  8. Μαΐου 28, 2011 στις 7:38 πμ

    Νομίζω, απ’όλες τις εικόνες, εντυπωσιάζει πιο πολύ η γιαγιά σε πρωινό περπάτημα ενώ πλέκει με το σμιλί. Τα σέβη μου!

  9. patinios said,

    Μαΐου 28, 2011 στις 10:31 μμ

    νασαι καλα Λεμέσια!! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: