Οδοντιατρική καρέκλα

Τοποθετημένη στη γωνιά,  λοξά αριστερά όπως καθόμουν, αστραφτερή, επιβλητική, μικρόδειχνε θα έλεγα αν ήταν γυναίκα. Την παρατηρώ χρόνια, κάποτε τη συνάντησα τελείως ατημέλητη, κουρελιασμένη.
Σηκώνομαι, πλησιάζω και την αγγίζω. Στην πλάτη της βρίσκω μια μικρή ασημένια ταμπέλα «J.M DENTAL CHEAR SION NO2» και από κάτω, με μικρότερα γράμματα, έναν κωδικό με δώδεκα αριθμούς, ημερομηνία 10/65  και ξανά το όνομα της εταιρίας κατασκευής «J.MORITA DENTAL MFG CO LMD MADE IN JAPAN».

Το μυαλό μου άρχισε να ταξιδεύει στο χρόνο. Το 1993 γνώρισα μέσω ενός φίλου ένα νεαρό οδοντίατρο, του οποίου και να μην μου έλεγε την ιδιότητα, θα την καταλάβαινα, αφού με κοίταζε απευθείας στα ζαβά μου  δόντια. Μόλις είχε επιστρέψει από τις σπουδές του και ετοιμαζόταν να ανοίξει το δικό του οδοντιατρείο. Πάνω από ένα χρόνο αργότερα  και αφού πρώτα  μου ίσιωσε τα δόντια γίναμε καλοί φίλοι,  μου ζήτησε να τον βοηθήσω να μεταφέρουμε μια  οδοντιατρική καρέκλα από ένα ιατρείο που έκλεινε.

Στο οδοντιατρείο οδηγηθήκαμε από μια μικρή αγγελία που έγραφε πως πωλείται οδοντιατρική καρέκλα λόγω του τερματισμού των εργασιών του ιατρείου. Η αγγελία αναφερόταν σε μια νεότερη καρέκλα του 1980, η οποία ήταν σε καλή και χρησιμοποιήσιμη κατάσταση, αλλά κουβέντα στην κουβέντα (μέσω τηλεφώνου) πριν πάμε να την παραλάβουμε ο γέρο- γιατρός είπε στο φίλο μου πως στην αποθήκη είχε και την παλιά του καρέκλα, που την χάριζε γιατί ήθελε να  την ξεφορτωθεί.

Σάββατο απόγευμα, μήνα καλοκαιριού -θυμάμαι έντονα την αφόρητη ζέστη- με δανεικό διπλοκάμπινο αυτοκίνητο κατευθυνθήκαμε προς την εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας, για να συναντήσουμε το γέρο οδοντίατρο.

Μετά τις πρώτες συστάσεις έκανα πίσω και παρακολουθούσα  με μεγάλο ενδιαφέρον τη συζήτηση των δυο οδοντιάτρων. Το παρελθόν και το μέλλον «μπερδευτήκαν γλύκα» στο παρόν. Ο γέρος ντυμένος με ανοικτό καφέ παντελόνι κουστουμιού, λευκό πουκάμισο και γραβάτα, ο νέος με τζιν παντελόνι και κόκκινη φανέλα.

Ο γέρος ασκούσε το επάγγελμα του οδοντιάτρου για πάνω από 45 χρόνια, σπούδασε στην Αθήνα στα δύσκολα χρόνια της αποικιοκρατίας. Ήταν από τους πρώτους οδοντιάτρους της πρωτεύουσας. «Κουράστηκα, βαρέθηκα, μου έμειναν πέντε έξι πελάτισσες -γυναίκες φίλων γιατρών άλλων ιδιοκτήτων- που έρχονται, τις οποίες ούτε που χρεώνω». Μιλούσε και είχε μια ηρεμία στον τόνο της φωνής του, μια ηρεμία σαν να κοίταζα το ηλιοβασίλεμα να χάνεται σιγά – σιγά. Από την απέναντί του μεριά ο νέος γιατρός, καμιά τριανταριά χρονών, όλο ζωντάνια, όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον, λαμπερός σαν τον ήλιο λίγο μετά την ανατολή.

Κατεβάσαμε με δυσκολία την καρέκλα και τα αλλά οδοντιατρικά μηχανήματα που την συνόδευαν από την στενή γυριστή μαρμάρινη  σκάλα του πρώτου ορόφου όπου ήταν το ιατρείο. Τα φορτώσαμε στο διπλοκάμπινο και ξεκινήσαμε για την επιστροφή. Φεύγοντας, ένας ήχος που έφτανε στα αυτιά μου σαν να ανοιγόκλεινε σκουριασμένο κάγκελο, με έκανε να στρέψω τα μάτια μου προς τον πρώτο όροφο. Η σκουριασμένη ταμπέλα του ιατρείου πηγαινοερχόταν σαν εκκρεμές, λες και αποχαιρετούσε το «συνεργάτη» της που έφευγε.

Μια γυναικεία φωνή μου διακόπτει το ταξίδι στο χρόνο . «Ο γιατρός είναι έτοιμος να σας δεχτεί. Παρακαλώ περάστε»,  είπε η γραμματέας.

Υ.Γ. Η ιστορία είναι σχεδόν αληθινή.

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

10 Σχόλια

  1. vad said,

    Ιουνίου 14, 2011 στις 4:20 πμ

    Μόνο που τη βλέπω,τρομάζω:))
    Καλημέρα εξ Ελλάδος…

    • patinios said,

      Ιουνίου 14, 2011 στις 7:17 πμ

      Καλημέρα vad., δεν είναι και τόσο τρομακτική…!!!
      Καλό καλοκαίρι χαιρέτα μου τον Όλυμπο 🙂

  2. strovoliotis said,

    Ιουνίου 14, 2011 στις 4:27 πμ

    Την κόκκινη φανέλλα ακόμα φορεί την ο γιατρός πάντως!

    (Μα ακόμα σάζει σου τα δόντια 🙂 )

    • patinios said,

      Ιουνίου 14, 2011 στις 7:19 πμ

      Ακόμα λίγο θα μοιάζει με τον γέρο γιατρό και θα φορά εκείνη την φανέλα!!!
      …ακόμα σάζει μου τα 😦

  3. Ιουνίου 14, 2011 στις 12:55 μμ

    Τα κατάφερες να προσδώσεις λογοτεχνική χροιά σ΄ένα τόσο «πεζό» θέμα…
    Μπράβο σου!
    Υ.Γ. Δεν ξέρω αλλά νομίζω πως όλοι, λίγο πολύ, τη φοβόμαστε αυτή την καρέκλα

    • patinios said,

      Ιουνίου 14, 2011 στις 5:25 μμ

      Ευχαριστώ. Εγώ την βρίσκω μια χαρά την καρέκλα… τον γιατρό είναι που φοβάμαι

  4. Ιουνίου 14, 2011 στις 4:04 μμ

    Πραγματικά η καρέκλα που έβαλες στη φώτο Κώστα είναι λίγο τρομαχτική!
    Κατά τα άλλα μια πολύ ωραία ιστορία! Τελικά σου πάει και το πεζό και όχι μόνο το ποιητικό!

    • patinios said,

      Ιουνίου 14, 2011 στις 5:28 μμ

      Στη φωτογραφία απεικονίζετε η καρέκλα της ιστορίας και βρίσκετε στο ιατρείο ενός φίλου οδοντιάτρου.

  5. Γιώργος said,

    Ιουνίου 15, 2011 στις 8:13 πμ

    Ωραία ιστορία Κώστα…
    Την Κυριακή στο Τρόοδος θα σε ακολουθώ με τα εργαλεία «ανα χείρας». Οπότε πας για ρεκόρ.
    Τα λέμε στην προθέρμανση.

    • patinios said,

      Ιουνίου 15, 2011 στις 10:37 πμ

      Το φάντασμα του (άλλου) οδοντιάτρου…!!! Την Κυριακή λοιπόν στο Τρόοδος . (αγώνας δρόμου απόστασης 14 χιλιομέτρων , θα ακολουθήσει μία πορεία μέσα στα μονοπάτια της φύσης, με εκκίνηση και τερματισμό την πλατεία Τροόδους. Εκκίνηση στις 9.00πμ)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: