Είχα κάτι φίλους

Είχα κάτι φίλους «επαναστάτες», «αναρχικούς»,
χίπηδες, αξύριστους , «ροκάδες».
Έπιναν  το κρασί της κουλτούρας από το πιο «in»
κουλτουριάρικο στέκι της πόλης και έκαναν όνειρα… 
Αγαπούσα τα όνειρά τους…
Έγραφαν συνθήματα με σπρέι στους τοίχους,
κάπνιζαν οκλαδόν, με την μπίρα παρά πόδας στα πάρκα,
συζητούσαν με τις ώρες  και έκαναν όνειρα…
Αγαπούσα τα όνειρά τους…
Χθες η συνεστίαση των φίλων έμοιαζε
με συνέδριο επιχειρηματιών, έτρωγαν,  κάπνιζαν, μιλούσαν,
γελούσαν και έκαναν όνειρα… 
Γαμώ την κατάντια μας…
Με φόβισαν πολύ, μα  πάρα πολύ τα καινούρια όνειρα τους.

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

25 Σχόλια

  1. strovoliotis said,

    Ιουλίου 1, 2011 στις 5:53 πμ

    Ευτυχώς που έλειπα. Μάλλον θα σε εφόβιζα τζιαι εγώ 🙂

  2. Ιουλίου 1, 2011 στις 6:02 πμ

    ωχ! τι περιμένεις ρε. να κάνουν όνειρα ότι θα τρέξουν στο κιλιμάντζαρο π.χ. σαν εσένα τον αχαϊρευτο;

  3. takeiteasy said,

    Ιουλίου 1, 2011 στις 6:15 πμ

    «Ωριμότητα» – Συμβιβασμός και υποχώρηση.

  4. Ιουλίου 1, 2011 στις 7:12 πμ

    Νομίζεις άλλαξε κάτι πραγματικά ή πάντα έτσι ήταν?

    • patinios said,

      Ιουλίου 1, 2011 στις 7:25 πμ

      Τελικά το μόνο που άλλαξε ήταν το περιτύλιγμα…!!!

  5. Ιουλίου 1, 2011 στις 7:22 πμ

    Καλή ευκαιρία για να συνειδητοποιήσεις ότι εσύ πρέπει να μείνεις εσύ.

  6. disdaimona said,

    Ιουλίου 1, 2011 στις 10:05 πμ

    είναι μια σύνθεση Κώστα η πραγματικότητα, ακόμα υπάρχουν φίλοι που γράφουν με σπρέι στους τοίχους και εξακολουθούν να είναι τα πιο ευαίσθητα παιδιά. Όπως ξέρεις εσύ τη λέξη «ευαίσθητα» και δεν είναι καθόλου βολεμένοι.

    πολλές φορές τα φαινόμενα είναι παροδικά. πρέπει να κρατάμε ανοιχτή την πόρτα πάντα στους ωραίους ανθρώπους.

    όλοι, κάποια στιγμή, πάμε κι ερχόμαστε. κάποιοι δεν επιστρέφουν, το ξέρω.

    πέρα από τα φαινόμενα, ο καθένας κουβαλά και μια προσωπική ιστορία αντίστασης. αυτό δεν αναιρείται και δεν ξεχνιέται.

    όταν καθίσει η σκόνη, η πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή.

    • patinios said,

      Ιουλίου 1, 2011 στις 6:30 μμ

      Η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή (δεν μπορώ την κλεισούρα) για αυτούς που φεύγουν και για αυτούς που έρχονται 🙂

  7. AnefOriwn said,

    Ιουλίου 1, 2011 στις 11:05 πμ

    Patiniε,

    Παρευρέθηκα κι εγώ σε δυο τέτοιες συνάξεις [με παλιούς συμφοιτητές] τελευταίως, τζιαι gamoto, νόμισα πως στραβά αρμενίζω! Λαλείς όμως να ‘ν’ στραβός ο γιαλός;

    • patinios said,

      Ιουλίου 1, 2011 στις 6:24 μμ

      Εν ξέρω ρε Anef πραγματικά εν ξέρω , κάποιοι κάτι μας ποτίζουν και δεν το καταλαβαίνουμε αλοπος. (Εγώ σε έτσι συνευρέσεις κάνω τον παρατηρητή, αποστασιοποιούμαι και παρακολουθώ … και μετά θυμώνω που επήα )

  8. Aurora said,

    Ιουλίου 1, 2011 στις 11:15 πμ

    «Αλλάζουν όλα αλλάζω κι εγώ» και αλλάζοντας άλλοι βρίσκουν τον εαυτό τους και άλλοι τον χάνουν.

    • patinios said,

      Ιουλίου 1, 2011 στις 6:36 μμ

      Λογικά ωριμάζοντας έπρεπε να οδεύουμε προς ποιο ανθρωποκεντρικούς δρόμους και όχι να πέφτουμε στις λακκούβες του συστήματος

  9. zakos said,

    Ιουλίου 1, 2011 στις 11:38 πμ

    Είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα γίνονται οι αλλαγές ρόλων ανάλογα με το βάρος της τσέπης.

  10. Ιουλίου 1, 2011 στις 1:22 μμ

    Γράφεις «σε φόβισαν πολύ τα όνειρά τους» Κώστα μου.
    Αυτό σημαίνει πως εσύ, δεν ακολούθησες την ίδια «κατιούσα» πορεία του συμβιβασμού και της ένδοσης.Αυτήν που ακολουθούν,ίσως αναπόδραστα,οι πιο πολλοί.
    Το θέμα είναι, ωστόσο,πως διαπιστώνουμε ολοένα και πιο πολύ πως, «είχαμε κάτι φίλους…».

  11. vad said,

    Ιουλίου 2, 2011 στις 1:11 μμ

    Δεν τοξερες;οι πιο πετυχημένοι γιάπιδες ειναι οι πρωην επαναστάτες!

  12. misharos said,

    Ιουλίου 2, 2011 στις 2:26 μμ

    Ωραίος 🙂
    Ειδικά για μας που ακόμα είμαστε στα πρώτα όνειρα

  13. patinios said,

    Ιουλίου 4, 2011 στις 7:40 πμ

    @Eυα.Λιγοστεύουν οι φίλοι και πληθαίνουν οι γνωστοί!!
    @zakos. Αυτό είναι κατάντια φίλε.
    @vad Δεν τόξερα … τόμαθα !!
    @misharos Και σε αυτά τα πρώτα να μείνεις (είναι τα ποιο αυθεντικά)

  14. Ιουλίου 4, 2011 στις 1:18 μμ

    Oi filoi mallon etsi htan pantote, apo periergia kai mono…mexri ti hlikia ekanan «oneira»?

    • patinios said,

      Ιουλίου 4, 2011 στις 1:27 μμ

      Τα όνειρα προφανώς δεν σταματούν αναλόγως της ηλικίας αυτό που αλλάζει (για κάποιους) είναι η θεματολογία των ονείρων 😉

  15. osr said,

    Ιουλίου 6, 2011 στις 7:57 μμ

    Kwsta mou o kaΘe kΛanias ths epanastatikhs nioths twn leftwn tou mpampaka bpwmaei afophta pleon otan dei k biwsei thn pragmatikothta pou prepei pia na kanei kati praktiko anti na klanei…pantws protimw tous akindynous Ξeftilismenous klaniaes para tous bamenous dhΛwmenous eyaisΘhtoulhdes pou milane wpaia logakia peri anoiktes portes thn idia stigmh pou katasparazoun me thn megisth eykolia anΘrwpous pou oute kan gnwpizoun

    • patinios said,

      Ιουλίου 6, 2011 στις 10:15 μμ

      kalispera file 😉 kai legame aftes tis meres me ton nik «ma pou xathike o filos mas»… !!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: