Εσωστρέφεια.


Το ποιο κάτω κείμενο το είχα ξεκινήσει πριν χρόνια όταν ‘ενιωθα να ζούσα  περισσότερο στην φαντασία μου , παρά με την πραγματική ζωή.
Ήθελα διάλειμμα από το γράψιμο ήθελα να κλιστώ σε ένα ποίημα και να χαθώ .
Τον τελευταίο μήνα με κρατά μια εσωστρέφεια, Θέλω και πάλη διάλειμμα   , θέλω να κλιστώ σε ένα ποίημα και να κρυφτώ.

Λίγο μπερδεμένο μου φαίνετε τώρα που το ξαναδιαβάζω …

Καλό καλοκαίρι σε όλους.  

Τελευταίο γράμμα.

 
Έγραφε μόνο, όταν ήταν  ερωτευμένος  . ‘Ήταν μια αναγκαία προϋπόθεση για να μπορέσουν να γονιμοποιηθούν τα θηλυκά κύτταρα του εγκεφάλου του και να γεννήσουν.  Όταν ήταν ερωτευμένος, προκαλούνταν μια πνευματική διέγερση, άνοιγε αυτό το μικρό παραθυράκι στον εγκέφαλο και από εκεί κρυφοκοίταζε, παρατηρούσε μέρα – νύκτα, αποκωδικοποιούσε  ό,τι τον έλκυε , τα συμπύκνωνε υπό μορφή ποιημάτων ή διηγημάτων και  τα άφηνε να αναπαυτούν σε ένα κομμάτι χαρτί.

Όταν δεν ήταν ερωτευμένος,  το «παράθυρο» έκλεινε  , γύρω του ήταν όλα μαύρα , ούτε καν γκρίζα , δεν έβλεπε απολύτως τίποτα.

Όταν ήταν ερωτευμένος,  το κάθε κλάσμα δευτερολέπτου αποκτούσε τεράστια σημασία, ζούσε με ένταση και πάθος που ο χρόνος γι΄ αυτόν δεν μετρούσε σαν στους άλλους ανθρώπους της σύγχρονης  πόλης που κατοικούσε και που μαστιζόταν από φρενίτιδα.

Η τελευταία φορά που ερωτεύτηκε είχε κάνει το βήμα παραπάνω, ενώ παρατηρούσε το πέταγμα μιας άσπρης πεταλούδας με καφέ , κόκκινες και μπλε βούλες στα φτερά της, σηκώθηκε και την ακολούθησε αμίλητος, αφήνοντας πίσω στο γραφείο το χέρι του να κρατά την πέννα και να αποτυπώνει σαν φωτογραφική μηχανή στο χαρτί  ό,τι ένιωθε και έβλεπε εκείνη τη δεδομένη στιγμή .

Μεθυστικός ο χορός της πεταλούδας , χόρευε-χόρευε, μάγευε τον συγγραφέα και τον οδήγησε στον μαγικό της  κόσμο. Ο συγγραφέας άρχισε να   βγάζει φτερά, σε λίγο πετούσε μαζί με τις άλλες πεταλούδες . Προσέγγισε για μια στιγμή το παραθυράκι από όπου είχε εισχωρήσει , έκανε πίσω και με μια απότομη κίνηση έκλεισε το παραθυράκι του μυαλού και αυτοεγκλωβίστηκε μέσα στον παραμυθένιο κόσμο των πεταλούδων και το χέρι του εκεί έξω  στο μαύρο τοπίο της καθημερινότητάς του , πάνω στο γραφείο, να κρατά μια πέννα που της στέγνωσε, με την πάροδο του χρόνου, το μελάνι.  Ο ποιητής μπήκε, κλείστηκε σε ένα ποίημά του και εγκατέλειψε την ποίηση του. 

Κώστας Πάτινιος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: