Ήταν δύσκολο το καλοκαίρι… γνωρίστε τον Τerry Fox

Έχει ενάμιση μίνα περίπου να γράψω στο blog. Ήταν συνειδητή απόφαση να σωπάσω για λίγο. Ομολογώ πως μου λειψέ το blog.
 Ήταν δύσκολο το καλοκαίρι που περάσαμε, πολλοί το χαρακτήρισαν και «μαύρο καλοκαίρι».
Όπου γυρνούσα το βλέμμα μου έβλεπα μιζέρια και αυτό είναι κάτι που δεν το αντέχω με τίποτα.
Στο μυαλό μου στριφογύριζε όλο το καλοκαίρι ο  Terry Fox  και για αυτόν θέλω να γράψω μετά από τόσο καιρό απουσίας μου από το blogging.

Ο Καναδός Terry Fox (1958-1981)ήταν ένας νεαρός που ονειρευόταν να σπουδάσει γυμναστής αφού αγαπούσε πολύ τον αθλητισμό.
Στα δεκαοκτώ του χρόνια έμαθε ότι έπασχε από καρκίνο των οστών και υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό του δεξιού ποδιού. Όσο βρισκόταν στο νοσοκομείο, αποφάσισε να διασχίσει τον Καναδά για να συγκεντρώσει χρήματα για την ενίσχυση της έρευνας κατά του καρκίνου.
Ξεκίνησε τη διαδρομή τον Απρίλιο του 1980. Έτρεχε 42 χλμ την ημέρα ενώ το ένα του πόδι ήταν κομμένο και στη θέση του είχε ένα μεταλλικό εμφύτευμα όμως πέντε μήνες αργότερα, αφού είχε διασχίσει 5.373 χλμ, αναγκάστηκε να σταματήσει καθώς η υγεία του χειροτέρεψε. Ο Terry έχασε τη μάχη με τη ζωή το 1981, ενώ είχε καταφέρει να συγκεντρώσει μέσα σε αυτούς τους πέντε μήνες 24.17 εκατ. δολάρια για την έρευνα κατά του καρκίνου.

Εις μνήμη του πραγματοποιείτε  σε πολλές χώρες ο μαραθώνιος  της ελπίδας Terry Fox και τα χρήματα που συγκεντρώνονται δίνονται σε τοπικά ιδρύματα έρευνας κατά του καρκίνου.

Η ζωή είναι ωραία , ζούμε μια φορά άλλοι λιγότερα και άλλοι περισσότερα χρόνια (όσο λάδι έχει το καντήλι μας που έλεγε και η γιαγιά μου) μετά δίνουμε τη σκυτάλη στους επόμενους. Τα όσα περνούμε ως άτομα η ως κοινωνία είναι μέρος του «παιχνιδιού»
Ας παίξουμε λοιπόν…
Advertisements

5 Σχόλια

  1. Invictus said,

    Αύγουστος 29, 2011 στις 6:59 πμ

    Δεν χρειάζονται λόγια. Το σχόλιο μου είναι κενό

  2. Nicos Lazarou said,

    Αύγουστος 31, 2011 στις 5:19 πμ

    σύντομο και συναρπαστικό το ταξίδι του.

    αυτό που με βοήθησε να σκεφτώ τούτη η ιστορία είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι που αρρωστούν νέοι, καταλαβαίνουν πόσο σύντομη είναι η ζωή και κάνουν αυτά που κάνουν.

    εμείς που νομίζουμε ότι εννά ζιούμε με τα βουνά καθόμαστε και περιμένουμε…τι;

  3. patinios said,

    Αύγουστος 31, 2011 στις 8:10 μμ

    @ invictus Έχεις δίκαιο δεν χρίζονται λόγια… χρίζονται πράξεις !!
    @Nicos Εμείς φίλε κτίζουμε λες και θα ζήσουμε 200 χρόνια και τρόμε λες και θα πεθάνουμε αύριο,και όταν φάμε κανένα χαστούκι δυνατό από τη ζωή μπορεί και να ξυπνήσουμε αλλιώς μια μέρα θα μας πουν « πσιτ ξύπνα και ήρθε η ώρα να πεθάνεις»

  4. Evros said,

    Σεπτεμβρίου 9, 2011 στις 10:55 μμ

    Πρόσφατα βρήκα αυτό, http://www.thelocal.se/35960/20110905/

    και αυτό, http://www.dailymail.co.uk/news/article-466904/The-fastest-man-legs-Olympics-sights.html

    Eίναι άραγε η ψυχή δέσμια στο σώμα ή το σώμα εγκλωβισμένο απο την ψυχή του. Αυτοί οι τύποι ίσως ξέρουν.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: