Εκδίκηση

Το διασκέδασα όταν  το έγραφα!!!
Ελπίζω και εσείς!

Έφυγε το καλοκαίρι, πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη και το φθινοπωρινό αεράκι άρχισε να σπάει τη ζέστη του. Αντιστέκεστε, θυμώνει ρίχνοντάς μας ακόμα μερικά σαραντάρια στο ατμοσφαιρικό θερμόμετρο και υποτάσσετε στην μοίρα του.

Η Μαρία ήταν αγχωμένη, περίμενε με αγωνία αυτές τις μέρες.
Ετοίμασε τις βαλίτσες της κόρης της, του γιου της και τις δικές της.
Γεμάτη με αγωνία αλλά και με γνώση, μιας και αυτή τη διαδικασία τη έζησε ξανά πριν δυο χρόνια όταν θα συνόδευε το γιο της για σπουδές στο Λονδίνο. Από τη μια ένιωθε την ασφάλεια πλάι στο μεγάλο της γιο, αλλά από την άλλη το γεγονός πως η κόρη της δεν κατάφερε να πάρει θέση στο ίδιο πανεπιστήμιο με τον αδελφό της, έκανε τη μάνα λίγο ανήσυχη.

– Έλα ρε μάνα, μια χαρά θα είναι η Κατερίνα, θα τα καταφέρει καλύτερα από ό,τι εγώ όταν ήμουν πρωτοετής.

– Καλά θα είμαι μαμά, μην ανησυχείς, ψέλλισε με εμφανή το φόβο η Κατερίνα.

Ο πατέρας ήταν ο μόνος που δεν έδειχνε να ανησυχεί καθόλου. Από μικρά μώρα έκτισε μια πολύ καλή σχέση με τα παιδιά του, φρόντισε να τους δώσει τις βάσεις για να αναπτύξουν ένα (όσο γίνεται) ολοκληρωμένο χαρακτήρα.
Ο πατέρας είχε ακόμα ένα λόγο που περίμενε αυτή την στιγμή. Σε λίγες μέρες θα έκλεινε μισό αιώνα ζωής και εικοσιδύο χρόνια γάμου. Εδώ και χρόνια πολλά περίμενε αυτή την επέτειο για να κάνει ένα ξεχωριστό δώρο στον εαυτό του.

Μπήκαν στο αυτοκίνητο και τα χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν στο αεροδρόμιο κύλησαν γρήγορα. Αποχαιρέτισε γυναίκα και παιδιά και επέστρεψε σπίτι.

Το ίδιο γρήγορα κύλησαν και οι επόμενες δέκα μέρες μέχρι να επιστρέψει από την Αγγλία η Μαρία. Καινούρια δεδομένα πλέον στο σπίτι. Οι μάσκες έπεσαν, δεν μπορούσαν πια να κρυφτούν πίσω από τα παιδιά, και μπορούσαν να τσακώνονται ελεύθερα. Χρόνια τώρα οι σχέσεις του ζευγαριού ήταν τυπικές, αποστασιοποιημένος ο ένας από τον άλλο, αφού σε τίποτα δεν συμφωνούσαν.

Μεγάλωσαν τα παιδιά τους με μια ένοχη σιωπή ο ένας για τον άλλο, ξόδεψαν τη ζωή τους στην υποκρισία και στο ψέμα. Είκοσι δύο χρόνια γάμου θα έκλειναν σε λίγες μέρες μαζί με την πεντηκοστή επέτειο των γενεθλίων του συζύγου της και παρόλα τα προβλήματα τού ανακοίνωσε πως ήθελε να κάνουν ένα μικρό πάρτυ για να γιορτάσουν τις δύο επετείους.
Δεν του άρεσε και πολύ η ιδέα γιατί του χαλούσε λίγο τους δικούς του σχεδιασμούς για την ημέρα, αλλά δεν είχε και επιχειρήματα να την πείσει για το αντίθετο και γι’ αυτό δέχτηκε.

Οι μέρες κυλούσαν και η Μαρία ρωτούσε το σύζυγο:
– Τι δώρο θες να σου πάρω για τα γενέθλια σου;

– Τίποτα, το δώρο που θέλω θα το πάρω από μόνος μου και θα το δεις εκείνη τη μέρα μετά που θα φύγουν οι ξένοι μας.

– Θα σου έχω και εγώ ένα δωράκι έκπληξη και θα στο δώσω το βράδυ όταν θα είμαστε μόνοι μας, του λέει με ένα μυστήριο ύφος, με το οποίο δεν τον είχε συνηθίσει τόσα χρόνια.

Το βράδυ των γενεθλίων του πέρασε ήσυχα με λίγους φίλους, φαγητό,  κρασί και κουβεντούλα. Τίποτε δεν πρόδιδε αυτό που θα ακλουθούσε. Το πάρτυ διακόπηκε  από δυο τηλεφωνήματα των παιδιών για τις ανάλογες ευχές και όταν έφυγαν οι καλεσμένοι…

– Λοιπόν, θα μου δείξεις το δώρο που μου πήρες, λέει ο σύζυγος.
– Όχι, λέει η Μαρία, καλύτερα να μου δείξεις εσύ τι πήρες για τον εαυτό σου. Είμαι, περίεργη να το δω. Τόσα χρόνια δεν ήσουν άξιος να ψωνίσεις τίποτα και τώρα  κατάφερες να πάρεις και δώρο για τον εαυτό σου!

Ο σύζυγος χαμογέλασε.
– Δείξε μου εσύ πρώτη τι μου πήρες, γιατί αν δεις τι θα χαρίσω εγώ απόψε στον εαυτό μου μπορεί να μην θέλεις να μου δώσεις το δώρο που μου πήρες. Είμαι και εγώ περίεργος να δω τι σου γυάλισε το μάτι και το πήρες και θες να μου πεις πως είναι για μένα τάχα… Ξέχασες πέρσι που μου πήρες μηχανή για να κάνω καφέ εσπρέσο γιατί τάχα μου αρέσει, ενώ στην πραγματικότητα την ήθελες για να στολίζεις τους πάγκους της κουζίνας…

Η Μαρία έσκασε άλλο ένα χαμογελάκι και του τόνισε πως το δώρο αυτό είναι πολύ ξεχωριστώ και πως θα το θυμάται σε όλη του τη ζωή. Επέμενε, όμως, να της δείξει αυτός πρώτος το δώρο που πήρε στον εαυτό του.
Ο σύζυγος δείλιασε προς στιγμής και μετά της λέει:

– Περίμενε μια στιγμή, πάω στο αυτοκίνητο να το φέρω.

Επιστρέφει ένα λεπτό αργότερα με μια μεγάλη ταξιδιωτική βαλίτσα.
– Τι είναι αυτό; του λέει η Μαρία. Δεν είσαι με τα καλά σου, θα πάμε ταξίδι; Εγώ  δεν πάω πουθενά.

– Όχι δεν θα πάμε ταξίδι. Σήμερα μου χαρίζω την ελευθερία μου, της λέει.  Περίμενα χρόνια αυτή τη στιγμή, τα παιδιά μεγάλωσαν, έφυγαν, δεν έχω λόγο να μένω άλλο εδώ μαζί σου.
Η Μαρία άρχισε να ουρλιάζει.
– Όχι κύριέ μου, δεν θα μου χαλάσεις εσύ την βραδιά επειδή θυμήθηκες απόψε να κάνεις το μάγκα και τον επαναστάτη. Δεν φεύγεις εσύ. Έλα άνοιξε το δώρο σου.
Του πετάει στα μούτρα ένα μεγάλο χακί φάκελο λέγοντάς του:

– Άνοιξέ το, είναι το δώρο σου.

 
Σκύβει ο σύζυγος και μαζεύει το φάκελο από το πάτωμα, τον ανοίγει και βλέπει κάτι δικηγορικά έγγραφα.

– Τι είναι αυτό; τη ρωτά.

-Στραβός είσαι; Διάβασε, είναι η αίτηση διαζυγίου που έκανα, άϊ παράτα με… Σε μια ώρα θα επιστρέψω και κανόνισε να μην είσαι εδώ, του είπε και έφυγε χτυπώντας δυνατά την πόρτα…

Advertisements

11 Σχόλια

  1. strovoliotis said,

    Οκτώβριος 12, 2011 στις 10:38 πμ

    Μάλλον λύπη ένοιωσα εγώ…

    • patinios said,

      Οκτώβριος 12, 2011 στις 10:52 πμ

      Κοίταξε το από την αστεία του πλευρά 🙂 😉 (ξέρω θα μου πεις πως δεν βλέπεις αστεία πλευρά!!)

  2. Αππωμένη said,

    Οκτώβριος 12, 2011 στις 11:01 πμ

    εν ηξέρω ποιος εκδικήθηκε ποιον.
    Πάντως είδες ότι τελικά ήβραν κάτι στο οποιο να ταιρκάζουν; 🙂

    • patinios said,

      Οκτώβριος 12, 2011 στις 11:15 πμ

      Χα.χα. σωστή παρατήσει αν και στο τέλος
      η γυναίκα βρήκε τρόπο πάντως και εφκηκεν πουπανω 🙂

  3. Nasia said,

    Οκτώβριος 12, 2011 στις 5:14 μμ

    Γιατί τόση σκληρότητα; Κι εμένα με στεναχώρησε…

    • patinios said,

      Οκτώβριος 12, 2011 στις 5:32 μμ

      Δεν είναι σκληρότητα Νασια .Αλλιώς το πήγαινα και αλλιώς μου βγήκε γιαυτο το χάρηκα , η σκέψη που με έκανε να χαμογελώ είναι πως ο «ήρωας» παρέμεινε μια ζωή δειλός περιμένοντας να βρει ευκαιρία να «εκδικηθεί» αλλά στο τέλος την έπαθε και αυτό το γεγονός στεναχωρεί και εμένα πολύ.

  4. strovoliotis said,

    Οκτώβριος 12, 2011 στις 7:04 μμ

    Μα, την έπαθαν και οι δύο, και το ερώτημα είναι κατά πόσον θα ήταν πιο υγιές (και για ποιούς), να ακολουθούσαν την ψυχή τους χρόνια πριν, και να ζούσαν με τις συνέπειες…

    • patinios said,

      Οκτώβριος 12, 2011 στις 7:10 μμ

      Ερωτήματα που απασχολούν πολλή κόσμο και «ταλαιπωρούν» το μυαλό τους και ίσως δεν καταφέρουν να βρουν την απάντηση ποτέ

    • Αππωμένη said,

      Οκτώβριος 13, 2011 στις 9:54 πμ

      εννοείται εννα ήταν καλύτερα να χωρίσουν τους δρόμους τους που την αρχή. εννα ήταν χειρότερα που το να μεγαλώνουν τα παιθκιά τους στην υποκρισία, τη σιωπή τζιαι το ψέμα;
      αν μη τι άλλο εννα ήταν ειλικρινείς με τους εαυτούς τους

  5. Neraida said,

    Οκτώβριος 17, 2011 στις 6:08 πμ

    Πολύ όμορφο κείμενο. Καλογραμμένο. Και με έκανες να το «ζήσω».

    Κτυποκαρδούσα προς το τέλος… γιατί ένιωθα ότι η ανατροπή μετά το πάρτυ θα ήταν μεγάλη αλλά τελικά έδεσε.

    Τέλειωσα να διαβάζω το κείμενο με ένα χαμόγελο. Αυτό που αναφέρθηκε στα πιο πάνω ότι τελικά βρήκαν κάτι που ήθελαν και οι δυο.

    Τα πάντα στη ζωή μας είναι κύκλος. Γιατί δεν χώρισαν πιο νωρίς; Επειδή δεν είχε τελειώσει ο κύκλος της σχέσης τους. Δεν είναι θέμα ψέματος, υποκρισίας, συμβιβασμού κτλ. Είναι θέμα : Γιατί μένει κάποιος σε ένα κύκλο. Και όσο υπάρχει αυτός ο λόγος επιβιώνει ο κύκλος.

    • patinios said,

      Οκτώβριος 17, 2011 στις 6:16 μμ

      Χάρηκα που σου άρεσε. Συμφωνώ με όσα ανάφερες για τους Κύκλους!! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: