Το δάσος των αρπαχτικών

Αλεξανδρούπολη, ώρα εννέα το πρωί, δεκαέξι Αύγουστου, θερμοκρασία τριάντα τέσσερις βαθμοί κελσίου. Επιβιβάζομαι μόνος στο τρένο με προορισμό το δάσος της Δαδιάς, τo δάσος όπου φιλοξενεί τριάντα έξι από τα τριάντα οκτώ είδη αρπαχτικών πουλιών που κατοικούν στην Ευρώπη. Επιβιβαζόμενος στο τρένο, έκανα το συλλογισμό να φύγω από τη ζούγκλα των αρπαχτικών ανθρώπων και να πάω να δω το δάσος των αρπαχτικών πουλιών. Κάτι, όμως, δεν μου άρεσε σε αυτόν το συλλογισμό… Μου μύρισε θάνατος και το θάνατο δεν τον αποδέχεται εύκολα το μυαλό μου. Συμβιβάστηκα, γιατί έκανα ακόμα ένα συλλογισμό ότι τα αρπαχτικά σκοτώνουν για να επιβιώσουν. Έπειτα με τραβούσε και το δαδί που σιγόκαιγε (λεπτό κομματάκι από πεύκο) και χρησιμοποιούσαν για προσάναμμα στη φωτιά οι κάτοικοι. Όπως διάβασα, από εκεί πήρε το όνομα και το χωριό Δαδιά.

Λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αλεξανδρούπολη σε μια στάση έξω από ένα χωριό, κοντά στο Δέλτα του Εύρου, στο συρμό που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση, παρατήρησα ένστολους που έμοιαζαν με στρατιώτες να σέρνουν σαν ζώα, που τα πάνε στη σφαγή, πέντε-έξι ενήλικες και άλλα τόσα παιδία.

Ρώτησα ένα φαλακρό συνομήλικό μου που καθόταν στην μπροστινή θέση τι γινόταν.

– Συνοροφύλακες είναι και έπιασαν λαθρομετανάστες.

– Γιατί τους σέρνουν έτσι;

– Επειδή φορούν στολή, έχουν εξουσία και κρατούν όπλα. Χωρίς αυτά είναι σκουλήκια οι αλήτες.

Ομολογώ πως μου άρεσε η απάντηση που έλαβα, αλλά δεν άρεσε στον κύριο που καθόταν στην πίσω θέση. Μπήκε στη συζήτηση προτού προλάβω να ανοίξω το στόμα μου.

– Καλά τους κάνουν. Έρχονται και παίρνουν τις δουλειές μας και εμείς μένουμε άνεργοι.

– Πάππου, δεν μίλησα για τους παράνομους μετανάστες, αν καλώς ή κακώς έρχονται,  αλλά για τον τρόπο με τον οποίο τους συμπεριφέρονται κάποιοι συμπολίτες μας.

Ο φαλακρός στην  μπροστινή θέση φαινόταν ενδιαφέρων άνθρωπος και αφού δεν καθόταν κανείς δίπλα του, πήγα και ρώτησα αν μπορώ να καθίσω.

– Ελεύθερα! Με λένε Θανάση.

– Μιχάλης, από Κύπρο. Κάνω διακοπές στα μέρη σας, πάω να δω το δάσος της Δαδιάς.

Πιάσαμε κουβέντα και βρήκαμε κοινή βάση για πολλά θέματα. Υπήρχε και καθυστέρηση στην αναχώρηση του τρένου, εξαιτίας του επεισοδίου με τους μετανάστες κι έτσι είχαμε μπόλικη ώρα.

Ενδιαφέρουσα η προσωπική του ιστορία. Σαράντα χρονών, χωρισμένος, χωρίς παιδιά, αφού με την πρώην γυναίκα του πίστευαν πως δεν άξιζε να κάνουν παιδιά που θα ζήσουν στο παρόν κοινωνικό περιβάλλον. Χώρισαν λίγους μήνες πριν, όταν ο Θανάσης τής ανέφερε με τον πιο φυσικό τρόπο πως ερωτεύτηκε μιαν άλλη γυναίκα που ήρθε στο μικρό ξενοδοχείο όπου δούλευε.

Στο τέλος, όταν τέλειωσαν οι διακοπές της «άλλης», έχασε και τα αυγά και το καλάθι. Τώρα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του γυρνώντας από εδω και από εκεί.

– Θα έρθω μαζί σου, αν δεν σε πειράζει. Θα σε ξεναγήσω, μου είπε και πρόσθεσε: «Μπήκα στο τρένο, για να πάω μια βόλτα, να χαζέψω τη διαδρομή μέχρι την Ορεστιάδα αλλά και το δάσος της Δαδιάς. Δεν με χαλά, καιρό έχει να πάω.»

Κατεβήκαμε λίγα χιλιόμετρα έξω από το χωριό και με οτοστόπ φτάσαμε μέχρι το οικοτουριστικό κέντρο και από εκεί με τα πόδια, μέσα από μια πανέμορφη διαδρομή εντός του δάσους, στο παρατηρητήριο των πουλιών.

Μου έκανε εντύπωση ο μαυρογύπας. Απευθυνόμενος στο Θανάση που παρατηρούσε με τα κιάλια σιωπηλός, επιβλητικός, του λέω πως με το άνοιγμα των φτερών του, που φτάνουν τα τρία μέτρα, είναι σαν να λέει: «Εγώ είμαι ο βασιλιάς του ουρανού.»

Αναστέναξε και μου είπε:

– Ψάχνω ένα αρπαχτικό που νόμιζα, ως πριν λίγους μήνες, πως του μοιάζω αλλά τελικά έπεσα έξω.

– Πώς του μοιάζεις δηλαδή, στη μύτη; είπα αστειευόμενος, αφού ο Θανάσης είχε μια μεγάλη μύτη.

– Όχι, στον τρόπο σκέψης νόμιζα πως μοιάζω με το φιδάετο, αφού επιλέγει το ταίρι του, στο οποίο μένει πιστός μέχρι το τέλος της ζωής του. Αλλά είχα λάθος για μένα, είπε και συνέχισε: «Τώρα μοιάζω στον Κραβγαετο, να, δες τον εδώ» και μου δείχνει ένα ενημερωτικό φυλλάδιο με πληροφορίες και φωτογραφίες για τα αρπαχτικά.

– Αυτός ο αετός γεννά δυο μικρά, από τα οποία το ένα ζει, γιατί το πιο δυνατό τρώει τον αδελφό του για να του πάρει το φαγητό. Εγώ έφαγα τη γυναίκα μου, ρε γαμώτο, που ήταν φίλη, ερωμένη και αδελφή.
Μου φάνηκε πως δάκρυσε. Έκανε λίγα βήματα μπροστά, σταμάτησε για μια στιγμή αλλά δεν γύρισε.

– Τον δρόμο για την επιστροφή τον ξέρεις. Χάρηκα για τη γνωριμία, είπε και έφυγε με γρήγορα βήματα.

   Κώστας Πατίνιος

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Neraida said,

    Δεκέμβριος 1, 2011 στις 6:40 πμ

    Όμορφο!

    Μου βγάζει τη λέξη «ψευδαίσθηση» που υπάρχει μονίμως στις ανθρώπινες σχέσεις.
    Χμ, αναρωτιέμαι αν υπάρχει και στις αετίσιες σχέσεις.

  2. HeatJo said,

    Δεκέμβριος 1, 2011 στις 5:56 μμ

    Υπέροχο.
    Για ένα εφήμερο έρωτα που νόμιζε ότι θα διαρκέσει για πάντα, θυσίασε τη γυναίκα του. Άραγε πόσοι «κραβγαετοί» υπάρχουν και στην Κύπρο;

  3. patinios said,

    Δεκέμβριος 2, 2011 στις 8:49 μμ

    @ Neraida, HeatJo
    Η «ζούγκλα των αρπαχτικών» και το ελεεινό αστικό μας σύστημα σε ένα παραλληλισμό με το «άγρια όμορφο» δάσος των αρπαχτικών. Ευχαριστώ που σχολιάσετε


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: