Το αστέρι και το αγγελάκι

– Μαμά, ξύπνα, ξημέρωσε! Μου υποσχέθηκες να στολίσουμε το δέντρο σήμερα.

Τα λόγια της τετράχρονη κόρης ξύπνησαν τη μητέρα και τον πατέρα της. Ήταν η τελευταία Κυριακή του Νοέμβρη και από την περασμένη Παρασκευή η μητέρα υποσχέθηκε στη Νανά ότι θα στόλιζαν μαζί το δέντρο.

Μετά από το πρωινό πατέρας και γιος έφυγαν για την καθιερωμένη Κυριακάτικη βόλτα τους με τα ποδήλατα στο πάρκο της γειτονίας. Προτού φύγουν, έφεραν από την αποθήκη τα σκονισμένα κασόνια που περιείχαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα στολίδια και βοήθησαν στο στήσιμο του δυο μέτρων και δέκα εκατοστών δέντρου.
Το δέντρο καμάρωνε  σε μια γωνιά δίπλα από ένα μακρόστενο παράθυρο. Μητέρα και κόρη έπιασαν αμέσως δουλειά. Άνοιξαν προσεκτικά τα χάρτινα κουτιά και με ένα πανί καθάρισαν τα στολίδια από τη σκόνη, κάνοντάς τα να μοιάζουν με καινούρια.

– Πρώτα βάζουμε τα λαμπάκια στο δέντρο, είπε η μητέρα καθώς τα περνούσε  μέσα από τα κλαδιά.

Η μικρή Νανά καθόταν στο ξύλινο πάτωμα και περιεργαζόταν τα στολίδια. Από όλα όσα περιείχαν τα χαρτοκιβώτια στάθηκε σ’ ένα μικρό γυάλινο αγγελάκι και σ’ ένα μεγάλο αστέρι, που βρίσκονταν μαζί σ’ ένα μικρό κουτάκι. Πέρασαν αγκαλιά όλο το χρόνο στο σκοτεινό «σπίτι» τους, από τα μέσα του περασμένου Γενάρη μέχρι σήμερα που ξαναβγήκαν στο φως.
  
Μπαλίτσες κόκκινες, χρυσές, ασημιές, ακόμα και διάφανες, μικρές ξύλινες φάτνες, ένας Άγιος Βασίλης, χριστουγεννιάτικες κάλτσες, καρουζέλ, χιονόμπαλες, κορδέλες από ύφασμα, μικρά πήλινα ξωτικά, όλα πήραν τη θέση τους στο δέντρο.

Για το τέλος έμειναν τα δυο στολίδια που κρατούσε η μικρή Νανά. Η μητέρα πήρε από τα χέρια της το μικρό γυάλινο αγγελάκι και το έβαλε κάπου στη μέση του δέντρου. Μετά, αφού έφερε μια καρέκλα από την κουζίνα, πήρε το αστέρι και το έβαλε στην κορυφή.

– Τελειώσαμε. Ωραίο δεν είναι; τη ρώτησε η μητέρα της.

– Όχι, είπε η Νανά. Τον άγγελο θέλω να τον βάλεις διπλά από το αστέρι. Τους θέλω μαζί.

– Μα δεν γίνεται. Στην κορυφή μπαίνει μόνο το αστέρι.

– Ε τότε, δεν μου αρέσει, είπε η Νανά.

-Έλα άναψε τα λαμπάκια να δεις τι ωραίο που θα είναι, προσπάθησε να την καλοπιάσει η μητέρα της.

– Όχι, δεν μου αρέσει, είπε και κατεβάζοντας τα μουτράκια της, έφυγε από το σαλόνι. Κάθισε σε μια γωνιά της κουζίνας και κουνώντας μια ελαττωματική  χιονόμπαλα, που της έλειπε το σχοινάκι και δεν μπόρεσε η μαμά να την κρεμάσει, παρατηρούσε το μαγευτικό χιονισμένο τοπίο.

Λίγη ώρα μετά επέστεψαν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Η Νανά έτρεξε και  είπε το παράπονό της στον πατέρα της. Αυτός την πήρε από το χέρι και πήγανε στο σαλόνι.

Η Νανά χαμογέλασε.

– Μπαμπά, ο Άγγελος πήγε και βρήκε το αστέρι του. Πριν λίγο ήταν εδώ χαμηλά και τώρα, κοίτα, βρέθηκε δίπλα στο αστέρι.

– Ειδές, μικρή μου, ο άγγελός σου λυπήθηκε που έχασε το αστέρι του, σκαρφάλωσε από τα κλαδιά και ανέβηκε ψηλά για να το συναντήσει.

Στην κουβέντα μπήκε και η μητέρα, για να προσθέσει κλείνοντας το μάτι στον πατέρα της μικρής.

– Είχε και ένα λόγο παραπάνω, γιατί στους αγγέλους αρέσει να βλέπουν χαρούμενες παιδικές φατσούλες, ειδικά τώρα που έρχονται Χριστούγεννα…

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Neraida said,

    Δεκέμβριος 9, 2011 στις 10:53 πμ

    Όμορφη ιστορία!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: