Χατίρι δεν τις χάλασα …

Προσπαθώ να μεν το σκέφτουμε, αποφεύγω να μιλήσω για το θέμα με φίλους που το ζουν αυτές τις μέρες  (δηλαδή σχεδόν με όλους τους φίλους μου).
Κοντεύουν η ήμερες και άρχισε να με ενοχλεί…
2.500 χιλ (έχω τα μετρημένα) προετοιμασίας…
Την περασμένη εβδομάδα είπαμε να πάμε περίπατο με τα μωρά σε έναν υδατοφράχτη  . Αφήσαμε το αυτοκίνητο και  περπατούσαμε, Απομακρυνθήκαμε περίπου ενάμιση χιλιόμετρο  οπόταν η  μικρή (τεσσεράμισι χρόνων ) σταμάτησε να περπάτα και παρόλο τις εκκλήσεις μας δεν έκανε βήμα. Στεκόταν με ένα πολύ ναζιάρικο και παραπονιάρικο ύφος και έλεγε πως κουράστηκε, στην ερώτηση  τη πρέπει να κάνουμε, μου έδηξε  με τα χέρια της τους ώμους τις λέγοντας μου να την ανεβάσω πάνω στους δικούς μου.
Χατίρι δεν τις χάλασα …
Την επόμενη ένιωσα ένα τσιμπήματα στην μέση.
Την μεθεπόμενη μέρα μετά από μια δύσκολη προπόνηση  δεν πατούσε το δεξί  πόδι μου.
Έπιασαν δουλειά Χειροπρακτις  και φυσικοθεραπευτής.
 Περπατούσα μια χαρά πάλη αλλά δεν μπορούσα να τρέξω.
Κάνω εναλλακτική προπόνηση (ποδήλατο και ελλειπτικό ) και σε λίγες μέρες θα τρέχω  όπως πριν.
 Τον ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ τον έχασα
Καλή επιτυχία στους φίλους που θα τρέξουν την Κυριακή στην Λεμεσό.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. swimbikerun1 said,

    Μαρτίου 15, 2012 στις 9:26 μμ

    Φίλε τον μαραθώνιο τον έχασες πριν ένα μήνα, όταν αρώστησες και έμεινες 10 μέρες στο κρεβάτι χωρίς προπόνηση και χωρίς δυνάμεις. Το μωρό απλά σε βοήθησε να μην κατασκοτωθείς σε μια κούρσα χαμένη από την αρχή. κάθε εμπόδιο για καλό

    • patinios said,

      Μαρτίου 15, 2012 στις 9:37 μμ

      Μπορεί να έχεις και δίκαιο αλλά η ελπίδα ξέρεις πεθαίνει τελευταία 🙂

  2. strovoliotis said,

    Μαρτίου 16, 2012 στις 4:32 πμ

    Θα πω ότι σε καταλαβαίνω, αλλά δεν θα είμαι πιστευτός. Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει να τρέχεις τέτοιες αποστάσεις.

    Καλή ανάρρωση, και χαλάρωσε: τα 2500 χιλιόμετρα δεν χάθηκαν!

  3. neraida said,

    Μαρτίου 16, 2012 στις 6:24 πμ

    Κάθε εμπόδιο για καλό…

    Κι αν έχασες τον αγώνα για μια αγκαλιά της κόρης, τότε χαλάλι της 🙂

    Είναι φορές που αγωνιζόμαστε, μα είναι κι άλλες που δεχόμαστε αυτά που μας φέρνει η ζωή.

    • patinios said,

      Μαρτίου 16, 2012 στις 7:47 μμ

      Χαλάκι της όλα !!!
      όσο αναπνέουμε πρέπει να αγωνιζόμαστε σε κάθε έπαλξη. 🙂

  4. Μαρτίου 16, 2012 στις 2:11 μμ

    Α ρε Κώστα , κρίμα.
    Είσαι θετικός άνθρωπος ,αγώνες υπάρχουν πολλοί. Μάλλον χρειαζόσουν το διάλειμμα.

  5. Μαρτίου 16, 2012 στις 2:16 μμ

    Μα τούτος ο swimbikerun1 κάποιον μου θυμίζει. Με τις διαγνώσεις του…

    • patinios said,

      Μαρτίου 16, 2012 στις 7:51 μμ

      Τούτος φίλε μου είναι από τους λιους αυθεντικούς ανθρώπους που έμειναν , ευθύς, αληθινός, ειλικρινής , ξέρη τη θέλει και σε οποίον αρέσει… (νομίζω !!!) 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: