Το ατύχημα («Ιστορίες του δρόμου ενός δρομέα»)

Από τις «Ιστορίες του δρόμου ενός δρομέα» όπου η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται γλύκα και με ήρωα τον Άρη επιχειρώ να γράψω ένα διήγημα.

Ο Άρης ανέβηκε στο ποδήλατό του και ξεκίνησε για το γήπεδο. Είχε διαλειμματική προπόνηση και γι’ αυτό πήγαινε στο γήπεδο. Το πρόγραμμα περιλάμβανε τριάντα τετρακοσάρια, σε ρυθμό 1΄20, με μισό λεπτό διάλειμμα. Ποδηλατούσε και σκεφτόταν την προπόνησή του. Ποδηλατούσε στην άκρη  της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας, όταν σε μια στιγμή άκουσε ένα δυνατό «μούγκρισμα» από αυτοκίνητο. Δεν πρόλαβε να γυρίσει το κεφάλι του δεξιά και ο δυνατός θόρυβος σχεδόν τον «άγγιξε».

Στο σημείο απ’ όπου περνούσε εκείνη τη στιγμή ο Άρης και στένευε ο δρόμος, το διπλανό του αυτοκίνητο έκανε μια απότομη αριστερή στραβοτιμονιά για να δώσει χώρο στο «τρελό» και «πειραγμένο» αυτοκίνητο που προσπερνούσε δυο δυο τα προπορευόμενα, με αποτέλεσμα να εμβολίσει το ποδήλατο του Άρη που δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Το ατύχημα, παρόλο που δεν φαινόταν σοβαρό, άφησε ένα συντριπτικό κάταγμα στο δεξί κάτω του άκρο.

Κόσμος πολύς στη σκηνή του ατυχήματος… Πρώτα φτάνει η αστυνομία και λίγα λεπτά αργότερα ένα ασθενοφόρο ολοκληρώνοντας το σκηνικό.
Νοσοκομείο, πρώτες βοήθειες, ακτινολογικό, χειρουργείο, η ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά, το δεύτερο χειρουργείο, οι ατελείωτες μέρες στον ορθοπεδικό θάλαμο, ο φόβος πως δε θα μπορέσει να ξανατρέξει, οι απανωτές επιπλοκές, οι μολύνσεις, η εσπευσμένη μεταφορά του σε εξειδικευμένο ορθοπεδικό κέντρο του Ισραήλ, η αναπτέρωση της ελπίδας μέχρι το θάνατό της, με το εκβιαστικό δίλλημα αν θα πρέπει να ακρωτηριάσουμε το πόδι λίγο κάτω από το γόνατο για να σώσουν τη ζωή του.

Η ελπίδα, όμως, αναστήθηκε μερικούς μήνες αργότερα, αναστήθηκε για να κερδίσει ο Άρης ένα ακόμα στοίχημα ζωής. Είχε πει στους γιατρούς και στον αδελφό του που τον συνόδευε στο Ισραήλ: «Είχα στόχο ζωής τη δια βίου άθληση, το τρέξιμο, και ακόμα και τώρα που μου παίρνετε το ένα μου πόδι σας ορκίζομαι πως θα ξανατρέξω, ας είναι και με τεχνητό προσθετικό μέλος. Όχι μόνο θα τρέξω αλλά θα βγάλω και μαραθώνιο.»

Από την επόμενη κιόλας της επέμβασης για τον ακρωτηριασμό του κάτω άκρου του άρχισε το ψάξιμο στο διαδίκτυο για το πού μπορούσε να αποταθεί για να τον βοηθήσουν. Γνώριζε βεβαίως την περίπτωση του Νοτιοαφρικανού δρομέα Όσκαρ Πιστόριους ο οποίος ήταν ακρωτηριασμένος και στα δύο πόδια από την ηλικία του ενός έτους της ζωής του και έτρεχε  με δυο προσθετικά μέλη. Διάβασε, ρώτησε, έμαθε και συμπεριφερόταν σαν να μην είχε χάσει το ένα του πόδι. Ονειρευόταν και δεν έβλεπε την ώρα να περάσει ο χρόνος να επουλωθεί το τραύμα από την επέμβαση και να είναι σε θέση να «φορέσει» την προσθετική μαύρη λάμα από ανθρακόνημα και να ξεκινήσει και πάλι να τρέχει.

Αρχικά ξεκίνησε να μαθαίνει να περπάτα φορώντας το τεχνητό μέλος, το οποίο δεν ήταν το ίδιο με αυτό που φορούσε όταν έτρεχε. Ήταν σαν ένα νήπιο που μάθαινε να περπάτα, βήμα βήμα, ώσπου έμαθε τόσο καλά που αν δεν γνώριζε κάποιος την αναπηρία του δεν μπορούσε να το διακρίνει από το περπάτημα. Δεν έσερνε καθόλου το πόδι και είχε ένα αεράτο περπάτημα με ίσια πλάτη που ξεγελούσε ακόμα και έμπειρα ιατρικά μάτια.

Η δυσκολία που αντιμετώπισε δεν ήταν να αρχίσει και πάλι να τρέχει με προσθετικό μέλος αλλά να διατηρήσει το σωματικό του βάρος. Για πάρα πολλά χρόνια ο μεταβολισμός του ήταν καλά προπονημένος. Έτρεχε πολλά χιλιόμετρα και μπορούσε να τρώει σχεδόν ανεξέλεγκτα χωρίς να βάζει βάρος, ενώ εδώ και πολλούς μήνες έπρεπε να περιορίσει την «προπόνηση» της πάνω και κάτω γνάθους.

Τον όρκο του τον κράτησε και ένα χρόνο μετά ήταν και πάλι στη γραμμή εκκίνησης του κλασικού μαραθωνίου στην Ελλάδα και με χρόνο που θα ζήλευαν ερασιτέχνες αρτιμελείς δρομείς κατάφερε να φτάσει στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Εκεί που με φόντο την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα έβλεπε όρθιους χιλιάδες θεατές να τον επευφημούν με δάκρια στα μάτια…

Κάπου εκεί ξύπνησε ιδρωμένος και με αστραπιαία κίνηση άρπαξε και τα δυο του πόδια για να βεβαιωθεί πως όλο αυτό δεν ήταν παρά ένα όνειρο. Ένα όνειρο, ήταν ένα όνειρο και όχι εφιάλτης, γιατί ακόμα και με το προσθετικό μέλος, ακόμα και μέσα από οδυνηρές  καταστάσεις πρέπει να βρίσκεις τα ψυχικά αποθέματα να κάνεις αντεπίθεση στην κακοτοπιές της ζωής και να προχωρείς με αισιοδοξία.

(Στην φοτ. ο  Όσκαρ Πιστόριους )

Advertisements

4 Σχόλια

  1. neraida said,

    Μαρτίου 22, 2012 στις 8:58 πμ

    Συγκηνητικό!
    Δυνατό! Μου άγγιξε την πίστη πως για όλα υπάρχει τρόπος φτάνει να αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε!

  2. strovoliotis said,

    Μαρτίου 22, 2012 στις 8:17 μμ

    Τι διαβάζεις στα γέρημα τα μπλοκς!

    • patinios said,

      Μαρτίου 22, 2012 στις 8:22 μμ

      ΕΕΕ αφού και εσύ δεν κόβεις τις κακές συνήθειες!!! 😉


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: