Πουλάς χασίς; (Ιστορίες του δρόμου ενός δρομέα)

Τις καθημερινές, τα πρωινά, το πάρκο της Αθαλλάσσας δεν έχει πολύ κόσμο. Είναι φορές που μου αρέσει να τρέχω στο πάρκο για πολλή ώρα, να συναντώ τα δέντρα, το χώμα, τις πέτρες, τα πουλιά και το νερό της λίμνης και να ακούω τα κελαηδήματα των περδικιών. Όταν η τύχη το ευνοήσει πετάγεται μέσα από τα πόδια μου κάποιος λαγός και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες  κάποιες φορές με ξαφνιάζει το μεγάλο μαύρο φίδι που συναντώ εδώ και πολλά χρόνια στο ίδιο σημείο.

Εκείνη τη μέρα δεν ήθελα να ακούω και να βλέπω τίποτα από όλα αυτά.
Φόρεσα στα αυτιά μου τα ακουστικά και έβαλα τη μουσική που είχα προεπιλέξει και πέρασα στο mp3. Αν ήταν δυνατό θα έκλεινα τα μάτια να μη βλέπω τίποτα, να ταξιδέψω με τα πόδια στη μουσική και το στίχο των τραγουδιών που άκουγα.

Έτρεξα δεκαπέντε χιλιόμετρα. Απέβαλα μαζί με τον ιδρώτα ό,τι αρνητικό με βαρούσε και κατέληξα στο αυτοκίνητο από όπου είχα ξεκινήσει για να κάνω την κυκλική διαδρομή σε μια ώρα και δέκα λεπτά. Άλλαξα τα ιδρωμένα μου ρούχα και ξεκίνησα για το σπίτι. Στο αλτ, στην έξοδο από το πάρκο, χωρίς να το καταλάβω, ανοίγει την πόρτα του συνοδηγού ένας νεαρός και μπαίνει ο μισός μέσα στο αυτοκίνητο λέγοντάς μου: «Να με πας να αγοράσω βενζίνη, γιατί έμεινε το αυτοκίνητό μου λίγα μέτρα από εδώ;» Δεν είχα και επιλογή να δώσω άλλη από καταφατική απάντηση, αφού ήταν κιόλας μέσα στο αυτοκίνητο βρίζοντας τους προηγούμενους οδηγούς που του αρνήθηκαν να τον μεταφέρουν. Φαινόταν ζαλισμένος, ατημέλητος, έχανε τα λόγια του. Εύκολα χωρίς να γνωρίζω από ναρκωτικά θα τον χαρακτήριζα ναρκομανή.

Η αμηχανία μου σύντομα μετατράπηκε σε φόβο, όταν καθοδόν προς στο πλησιέστερο πρατήριο βενζίνης με ρώτησε αν είχα λεφτά να του δώσω για να αγοράσει βενζίνη. Οδηγώντας του απαντούσα:

– Όχι, δεν έχω καθόλου λεφτά πάνω μου. Βλέπεις, είμαι με τα αθλητικά. Μόλις τέλειωσα την προπόνησή μου.

(Το πορτοφόλι μου ήταν μερικά εκατοστά μακριά από τα χέρια του, στο ντουλαπάκι μπροστά.)

– Τότε, σε παρακαλώ, να με περάσεις πρώτα από το σπίτι της μάνας μου να πάρω λεφτά και μετά να πάμε στο πρατήριο; με ρώτησε.

Ευτυχώς το σπίτι της μητέρας του ήταν κοντά στο βενζινάδικο και δεν βγήκα πολύ εκτός πορείας. Στάθμευσα έξω από το σπίτι που μου υπέδειξε και περίμενα.

Τους έβλεπα να μιλούν στη βεράντα, μιλούσαν έντονα. Είδα την ηλικιωμένη κυρία να του δίνει μερικά ψιλά. Επέστρεψε στο αυτοκίνητο κρατώντας μια μπουκάλα νερού του ενάμισι λίτρου. Ήπιε όσο νερό είχε απομείνει μέσα, τη στράγγιξε βγάζοντας το χέρι του από το παράθυρο αφήνοντας τον αέρα να μπει μέσα σε αυτήν.

Στο βενζινάδικο πλήρωσε δυόμισι ευρώ (όσα κρατούσε) και αγόρασε την ανάλογη ποσότητα βενζίνης. Είχα χαλαρώσει και το αίσθημα του φόβου έφυγε. Ένιωθα άσχημα που του είπα ψέματα πως δεν είχα λεφτά για να του δώσω. Στο δρόμο για την επιστροφή στο πάρκο ανταλλάξαμε αρκετές κουβέντες.

Αφού είπαμε τα τυπικά, εγώ με γυναίκα και δυο παιδιά, αυτός ελεύθερος και άνεργος. Τον παρότρυνα να ξεκινήσει τη γυμναστική λέγοντάς του πως θα τον βοηθούσε να ξεφύγει από πολλά πράγματα που πιθανό να τον ταλαιπωρούν. Στο τέλος καταλήξαμε στον παρακάτω διάλογο:

– Ωραίο το αυτοκίνητό σου, μου είπε.

– Όχι και ωραίο. Είναι για πούληση, του λέω.

– Πουλάς χασίς; με ρωτά.

– Το αυτοκίνητο είναι για πούληση, επιμένω.

– Α, νόμιζα πως μου είπες ότι πουλάς χασίς, επιμένει και αυτός.

Επιτέλους φτάσαμε στο αυτοκίνητό του…

(Από τις «Ιστορίες του δρόμου ενός δρομέα» όπου η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται γλύκα και με ήρωα τον Άρη επιχειρώ να γράψω ένα διήγημα. Κ. Πατίνιος)

Advertisements

6 Σχόλια

  1. TwistedTool said,

    Απρίλιος 2, 2012 στις 8:00 πμ

    Ο καθένας τον αγώνα του..

  2. zakos said,

    Απρίλιος 2, 2012 στις 11:47 πμ

    Η επαφή με αυτούς τους ανθρώπους μας προκαλεί φόβο αλλα δείχνοντας τους λίγη συμπάθεια βλέπεις το φιλότιμο τους και την ανάγκη τους για επικοινωνία.
    Το ότι η δύστυχη ζωή τους , τους ανάγκασε να ακουμπήσουν σε λάθος ώμους δεν σημαίνει ότι δεν έχουν πάρα πολλές ευαισθησίες .
    Είμαστε τόσο βολεμένοι που μας τρομάζει η δυστυχία.

  3. eliophotos said,

    Απρίλιος 2, 2012 στις 11:56 πμ

    ο καθ’ενας κουβαλά το σταυρό του φίλε μου..αλλίμονο στη μάνα..!!!

  4. nikos said,

    Απρίλιος 2, 2012 στις 12:23 μμ

    Ma oli tous ine kala pedia aplos atixisan na ine se ikigenies pou den tous edosan AGAPI-storgi katanoisi,epiginonia,empistosini,pitharxia, organosi,allilegii kai alla pola, Den exi simasia an ise daskalos kathigitis pater tis eklisias i me master doktorato plousios i ftoxos to mono pou thelis ine meraki(agapi) gia sosto megaloma sostes VASIS ton mikron sou na tous exis apo konta( akalitses filia xaidema)pote den tha to ekmetaleftoun an exoun ola isorropia metro, apo tis protes ores pou genithi mexri 7 xronia tou meta ine pio eukola to ergo sou! Esi ise o protos pedakakos oti tous diksis tha Akolouthisoun an den tous diksis ta pio pano! tha vki oti allo ektos sostos! tha trekski na vri lathos filous nomizomenos oti tha vri agapi tha vri narkotika via sta gipeda souzes klepsies kserogirismata! dioti esi den tou edoses somasia don agnoouses ton ktipouses den ton prosekses! pote den isoun eki panta me xilies dikeologies! alla oti spiris therizis! Tora megalose theli ti katallili prosoxi e ti perni apo ekso souzes kserogorismata kai alla kaka! Doste prosoxi kai simasia sta pedia sas kai den tha xasete! kapies vasis pernoun apo eklisia kai athitismo!!!! Nikos Vassiliou

  5. Απρίλιος 2, 2012 στις 8:12 μμ

    Ο δρόμος έχει πολλά να μας διδάξει…Μου θύμισες ένα ανάλογο πρόσφατο περιστατικό με ένα μελαμψό κοριτσάκι που ζητιάνευε. Όπως είναι γνωστό, αυτά τα παιδιά λειτουργούν κάτω από τις οδηγίες οργανωμένων (οικογενειακών κυρίως) ομάδων. Εκεί καταθέτουν όλες τις εισπράξεις της ημέρας…Όταν της προτείναμε φαγητό αντί για χρήματα (μετά μεγάλης μας έκπληξης και σε αντίθεση με όσους μικρούς επαίτες έτυχε μέχρι τώρα να συναντήσουμε), αυτή δέχτηκε! Παρήγγειλε μόνη της ένα σουβλάκι στη γωνία, το πήρε και αφού μάς έκανε ένα νοηματικό «ευχαριστώ» με το χέρι στο στήθος, χάθηκε πάλι μέσα στα στενά…Αβάσταχτη η εικόνα ενός παιδιού καταπιεσμένου και πλήρως εκτεθειμένου μέχρι τα όρια της πείνας…

  6. patinios said,

    Απρίλιος 3, 2012 στις 5:50 πμ

    Καλημέρα και σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Ναι ο δρόμος έχει πολλά να μας δείξει και να μας διδάξει , έχει ανηφόρες κατάφορες, αδιέξοδα… μακάρι ο κάθε ένας από εμάς να καταφέρνει να κρατά τον δρόμο που τον ονειρεύτηκε για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: