Ο πρώτος τερματισμός μαραθωνίου

Παρόλο που έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ολοκλήρωσε με επιτυχία τον πρώτο του μαραθώνιο δρόμο, παρόλο που από τότε τερμάτισε άλλους τριάντα τουλάχιστον μαραθωνίους, αυτό που ένιωσε την πρώτη φορά που περνούσε τη γραμμή του τερματισμού δεν ξεχνιέται. Κάθε φορά είναι όντως διαφορετική, κάθε φορά είναι μια υπέρβαση και μια ξεχωριστή νίκη απέναντι στην ύπαρξη του κάθε μαραθωνοδρόμου, αλλά η πρώτη φορά είναι σαν τον πρώτο ερώτα.

Ο Άρης ολοκλήρωσε με επιτυχία τον πρώτο του μαραθώνιο στην Πάφο, την όμορφη παραλιακή πόλη της μικρής του πατρίδας. Ήταν ένα πρωινό  Κυριακής και είχε στοιχηματίσει με τον εαυτό του ότι θα τερμάτιζε ανεξαρτήτως χρόνου. Είχε προηγηθεί μια αποτυχημένη προσπάθεια, όταν εγκατέλειψε τον αγώνα στα τριάντα οκτώ χιλιόμετρα και αυτό τον πείσμωνε ακόμα πιο πολύ.

Στο συγκεκριμένο μαραθώνιο δε λάμβαναν μέρος πολλοί αθλητές, ήταν δεν ήταν εκατό, ντόπιοι και ξένοι. Η διαδρομή ήταν δύσκολη, οι αθλητές λίγοι, με αποτέλεσμα οι δρομείς να αραιώσουν πολύ γρήγορα. Ο Άρης βρέθηκε να τρέχει μόνος του από τα πρώτα πέντε χιλιόμετρα. Είχε βάλει στόχο να κρατήσει ένα ρυθμό διανύοντας σε περίπου τέσσερα λεπτά το κάθε χιλιόμετρο, κάτι που κατάφερνε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Η διοργάνωση ήταν πολύ καλή, τα χιλιόμετρα ήταν μαρκαρισμένα ένα προς ένα και έτσι ο Άρης μπορούσε να ελέγχει εύκολα το ρυθμό του.

Υπομονή, υπομονή και πάλι υπομονή… Τα τρία αυτά στοιχεία πρέπει οπωσδήποτε να τηρεί ο κάθε μαραθωνοδρόμος. Βρισκόταν για αρκετά χιλιόμετρα στην τρίτη θέση αλλά αυτό δεν είχε καμιά σημασία, αφού ο στόχος του ήταν να περάσει τη γραμμή του τερματισμού. Μετά το πρώτο μισό της διαδρομής, επειδή ένιωθε καλά, έχασε για λίγο τη συγκέντρωσή του και ανέβασε ρυθμό, υπερτίμησε τις δυνάμεις του, έβλεπε για ώρα τον προπορευόμενό του αθλητή και βιάστηκε να κάνει «αλλαγή» για να τον προσπεράσει, κάτι που τελικά κατάφερε στο εικοστό έβδομο χιλιόμετρο.

Σιγά σιγά κατάφερε να περάσει το τριακοστό δεύτερο χιλιόμετρο, κοίταξε το ρολόι του και ήταν τέσσερα λεπτά πιο γρήγορος από το στόχο που είχε θέσει. Χαμογέλασε και σκέφτηκε πως όλα πήγαιναν καλύτερα από ό,τι υπολόγιζε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε νιώσει ούτε κάποια κράμπα ούτε κάποιο μυϊκό πόνο ούτε κάποιο από αυτά τα περίεργα πονάκια στο στομάχι, στο  συκώτι ή στη σπλήνα αλλά ούτε και τους καρδιακούς του παλμούς να ανεβαίνουν ιδιαίτερα.

Εκατό μέτρα μπροστά του βρισκόταν η πινακίδα με την ένδειξη «τριακοστό τέταρτο χιλιόμετρο». Κοίταξε το ρολόι του. Είχε πέσει λίγο ο ρυθμός του, αλλά θεώρησε ότι αυτό οφειλόταν στο μεγάλο ανήφορο που βρισκόταν στα μέσα του χιλιομέτρου που μόλις ολοκλήρωνε. Οκτώ χιλιόμετρα πριν το τέρμα ήταν σχεδόν σίγουρος πως όλα κυλούσαν ομαλά. Ποτέ όμως δεν ξέρεις πότε θα προκύψει κάποιο πρόβλημα στο μαραθώνιο… Και έτσι ξαφνικά από το πουθενά ένιωσε σαν να τον χτύπησε από απέναντι ένας άνεμος, σαν να σκέπασε το μυαλό του ένα σύννεφο κάνοντάς τον να τα βλέπει όλα γύρω του γκρίζα, σαν να είχε ένα χέρι απέναντί του, στο ύψος του στήθους του, και να του βάζει αντίσταση.

Αναπνοές, αυτοσυγκέντρωση, σκεφτόταν πως «θα περάσει»… Μα δεν περνούσε… Ακολούθησαν τρία χιλιόμετρα. Σε κάθε μέτρο σκεφτόταν να εγκαταλείψει την προσπάθειά του. Ένιωθε να πονά τα πόδια του, ένιωθε το κεφάλι του να είναι βαρύ σαν να πιέζεται μέσα σε μια μέγγενη. Ο ρυθμός του από τέσσερα λεπτά το χιλιόμετρο έπεσε στα πέντε. Στο τριακοστό ένατο χιλιόμετρο δεν άντεξε. Ξέσπασε σε κλάματα. Ενώ έτρεχε
άκουσε μια γυναικεία φωνή να του φωνάζει «έλα Άρη, μπορείς» σπρώχνοντάς τον να κάνει την υπέρβαση. Έσφιξε τα δόντια. Ένιωθε ότι σερνόταν και όχι ότι έτρεχε. Επαναλάμβανε στον εαυτό του «ή θα πεθάνεις ή θα τερματίσεις», ενώ τα δάκρυα έρεαν από τα μάτια ακόμα πιο πολύ εξαιτίας του ιδρώτα που  έβγαζε το σώμα του.

Έμεναν λιγότερο από μερικές εκατοντάδες μέτρα. Με τα μάτια θολά από τα δάκρυα που προκαλούνταν πλέον και από την παρότρυνση των γνωστών του που παρακολουθούσαν τον αγώνα και νιώθοντας σίγουρος πως επιτέλους θα κατακτούσε ένα όνειρό του, ξέσπασε σε λυγμούς περνώντας κάτω από την αψίδα του τερματισμού. Το χρονόμετρο έγραφε «δυο ώρες, πενήντα δύο λεπτά και δέκα δευτερόλεπτα». Νιώθοντας τόσο μεγάλη ικανοποίηση και ευτυχία, χρόνια μετά όταν απέκτησε το πρώτο του παιδί είχε να λέει πως ανάλογα συναισθήματα χαράς και ευτυχίας ένιωσε όταν ήταν παρών στη γέννηση του πρώτου του παιδιού αλλά και όταν τερμάτισε τον πρώτο του μαραθώνιο δρόμο.

(Από τις «Ιστορίες του δρόμου ενός δρομέα» όπου η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται γλύκα και με ήρωα τον Άρη επιχειρώ να γράψω ένα διήγημα. Κ. Πατίνιος)

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Απρίλιος 19, 2012 στις 8:34 πμ

    πολλά καλό. ένιωσα την αγωνία του/σου. εγώ άμα ανεβαίνω βουνά με το κουρσέ δεν συγκεντρώνομαι σε αυτό που κάνω. αφήνω τα πόθκια μου να ποδηλατούν και σκέφτομαι άλλα πράματα. επίσης εν μου αρέσκει να ακούω τις αναπνοές μου οπότε έχω σχεδόν πάντα μουσική στα ακουστικά. ποτέ δεν πήγα σε αγώνα αλλά συναγωνίζουμαι τον εαυτό μου μόνο. αλλιώς δεν θα τερμάτιζα ποττέ μου 🙂

    • patinios said,

      Απρίλιος 19, 2012 στις 9:10 πμ

      Καλημέρα φίλε, άμα ένιωσες την αγονία μου/του σημαίνει ότι πάμε καλά!!! Τούτο που περιγράφεις (που αφήνεις τα πόδια σου να πηγαίνουν μόνα τους ) άρχισα εγώ να το καταλάβω , όταν κάνεις πρωταθλητισμό πρέπει ν είσαι συγκεντρωμένος γιατί και η παραμικρή λεπτομέρεια παίζει ρόλο στον αγώνα. Τελικά πιστεύω πως καλό στον άνθρωπο κάνει ο αθλητισμός και όχι ο πρωταθλητισμός. 😉

  2. swimbikerun1 said,

    Απρίλιος 19, 2012 στις 9:12 πμ

    Καλό αλλά με νευριάζει ο Άρης, γιτί δεν λες κάτι για τον Κώστα;

    • patinios said,

      Απρίλιος 19, 2012 στις 9:19 πμ

      Αν είναι το όνομα που σε νευριάζει να του το αλλάξω ρε φίλε 😉

      • swimbikerun1 said,

        Απρίλιος 19, 2012 στις 12:38 μμ

        Με νευριάζει γιατί εδώ και 25+ χρόνια τρέχω και απολαμβάνω την παρέα του αυθεντικού ανθρώπου Κώστα Πατίνιου, δεν έτρεξα ποτέ με κάποιον Άρη που εμφανίστηκε από το πουθενά

  3. neraida said,

    Απρίλιος 19, 2012 στις 10:55 πμ

    Νιώθω συγκίνηση.

  4. neraida said,

    Απρίλιος 19, 2012 στις 5:52 μμ

    Άσε τον άνθρωπο να γίνει λίγο δημιουργικός βρε swimbikerun1. Η αυθεντικότητά του μπορεί να μεταφερθεί μέσα από τη λογοτεχνία και να τον έχουμε κι εμείς που δεν κάνουμε μαραθώνιους, συνοδοιπόρο.

    • patinios said,

      Απρίλιος 20, 2012 στις 8:27 πμ

      Χα!!! Χα!!! Ευχαριστώ νεράιδα αλλά αφού ξεκίνησες το περπάτημα και το καθιέρωσες είναι ώρα να ξεκινήσεις και το τρέξιμο και τότε δεν θα χρειάζεσαι το είμαστε συνοδοιπόροι μέσα από τις «ιστορίες του δρόμου» αλλά στον δρόμο… 🙂

  5. Απρίλιος 20, 2012 στις 12:49 μμ

    Φίλε swimbikerun1 όποιος και να είσαι άλλη συμβουλή έπρεπε να δώσεις στον Κώστα. Αφού δεν αντέχει τις συγκινήσεις και κάθε τρεις και λίγο κάθεται και μυξοκλαίει να το σταματήσει το ευλοημένο το τρέξιμο να ησυχάσουμε.
    Στα σοβαρά τώρα , Κώστα μου τα συναισθήματα που περιγράφεις είναι πολύ δυνατά νομίζω κάθε δρομέας μπορεί να σε καταλάβει. Καλά συνέχεια.

    • patinios said,

      Απρίλιος 20, 2012 στις 7:07 μμ

      χα.χα.!!! Μα και εσύ τέκνον βρούτε… !!!! το τρέξιμο μας κάνει να ζούμε τα συναισθήματα στον μέγιστο βαθμό τους . Νασαι καλά φίλε 🙂

  6. "114" said,

    Νοέμβριος 23, 2012 στις 9:19 μμ

    Συγχαρητήρια θερμά ! Κείμενο καλοδουλεμένο -φιλολογικά- με την αξία του να προσαυξάνεται από την βαθειά γνώση ενός έμπειρου δρομέα μεγάλων αποστάσεων. Νίκος Μουρατίδης, Θεσσαλονίκη, 23-11-2012.

    • patinios said,

      Νοέμβριος 24, 2012 στις 6:45 πμ

      Κ. Μουρατίδη σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Χαιρετίσματα στην όμορφη Θεσσαλονίκη.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: