ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ (1890-1953)

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ (1890-1953)

Ψάξτε λίγο στην ποίηση του…!!!
Ένα τραγούδι(βοήθα τελικά η μελοποιημένη ποίηση να φτάνουν  και σε μας που δεν διαβάζουμε πολύ η ποίηση και οι ποιητές) από τα «Διάφανα Κρίνα»   μου κίνησε την περιέργεια και έψαξα λίγο για τον στιχουργό , τότε ήταν που έμαθα για τον Κώστα Ουρανη

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινόπωρου δείλι – Διάφανα Κρίνα

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ’ τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε…».
Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ’ αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι ‘ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε…»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα ‘ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψη
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός στους κύκλους μας, που κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα ‘ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα’ ναι όλοι οι φίλοι μου – κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι
και μια Καίτη, θαρρώντας πως την ξέχασα γι’ άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα – και νεκρό θα με βρίσει…

Άδεια ζωή  Κώστας Ουρανης.

Εμπρός να ανοίξουμε πανιά

Εμπρός ν’ ανοίξουμε πανιά για τα νησιά του Νότου
εμπρός το ρου ν’ ανέβουμε του ποταμού Αμαζόνα
καιρός μας πια να πάψουμε να βλέπουμε μπροστά μας
των ίδιων πάντα λιμανιών τη νυσταγμένη εικόνα.

Μπορούμε ακόμα μια ζωή να ζήσουμε καινούργια
αντί να μαραζώνουμε σαν τον κομμένο δυόσμο
φτάνει να κάνουμε πανιά σαν τους θαλασσοπόρους
που μια πατρίδα αφήνοντας έβρισκαν έναν κόσμο.

Ας σβήσει η νέα μας ορμή σαν βήματα στον άμμο
απ’ το κύμα, την παλιά ασάλευτη ζωή μας.
Σημαία υψώστε την ψυχή στο πιο ψηλό κατάρτι
δεν είναι αλήθεια ότι ήρθαμε αργά στην εποχή μας.

 

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Evros said,

    Σεπτεμβρίου 23, 2012 στις 12:17 μμ

    Είναι πολύ καλός ο Ουράνης. Κάποτε μου έδωσαν να διαβάσω όταν ήμουν στα πρώτα έτη τα φοιτητικά.

    • patinios said,

      Σεπτεμβρίου 24, 2012 στις 6:43 μμ

      Καλησπέρα Evros, χρόνο να βρίσκουμε τους διαβάζουμε (με τις ταχύτητες που μας πάει η ζωή)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: