Εντός των τειχών

Έτρεξες ποτέ μέσα στην πόλη σου; Προσπά-
θησες να την παρατηρήσεις τρέχοντας,
να τη διασχίσεις, να τη δεις, να την ακούσεις,
να τημυρίσεις; Έτρεξες ποτέ μέσα στην πόλη σου,
όποια και αν είναι, όπου και αν κατοικείς;

Αν αγαπάς την πόλη σου, θα τη θεωρείς το
ίδιο όμορφη όπως κι εγώ τη δική μου, τη
Λευκωσία. Παλαιότερα έτρεχα, έχοντας στο
μυαλό μόνο πώς θα βελτιώσω την ατομική
μου επίδοση και πώς θα ολοκληρώσω με τον
καλύτερο δυνατό τρόπο το ημερήσιο προπο-
νητικό μου πρόγραμμα. Δε διανοούμουν ότι
κάποια φορά θα έτρεχα στην εντός των τει-
χών πόλη, αν και στην πραγματικότητα το
επιθυμούσα. Τώρα, όμως, το επιδιώκω όλο
και περισσότερο.
Ευτυχώς το σπίτι μου δε βρίσκεται μακριά
από το κέντρο. Μετά από δεκαπέντε λεπτά
τρέξιμο βρίσκομαι έξω από τα ενετικά τείχη,
όπου αποφασίζω τη διαδρομή που κάθε φορά
θα ακολουθήσω. Μπαίνω στην παλιά πόλη
από την Πύλη Αμμοχώστου, κάνω δεξιά και
χάνομαι στα στενά δρομάκια του Αγίου
Κασιανού.
Οδός Αξιοθέας, Χρυσαλινιώτισσα, ανα-
παλαιωμένα σπίτια… Τρέχω, κοιτάζω ψηλά
να δω τα χρώματα στους τοίχους, τα κεραμίδια,
τις υδρορροές, τα ξύλινα μπαλκόνια…

Άλλος αέρας εδώ, άλλη αρχιτεκτονική, άλ-
λοι ρυθμοί.
Είναι ωραίο να γνωρίζεις την πόλη σου τρέ-
χοντας. Αυτούς τους δρόμους τούς περπάτη-
σα, τους πέρασα με το αυτοκίνητο, ακόμα και
με το ποδήλατο, μόνος αλλά και με παρέα.
Σαν όμως τρέχω, όλα μου μοιάζουν αλλιώ-
τικα… Όλα είναι πιο μαγικά, δεν έχουν τη
στατικότητα που έχουν, όταν τα βλέπεις περ-
πατώντας, ούτε την ταχύτητα, όταν τα προ-
σπερνάς με το αυτοκίνητο.
Οδός Έκτορος, η μεγάλη Πύλη της Αμμο-
χώστου απέναντι, οδός Αμμοχώστου, οδός
Ερμού, η υποχρεωτική στροφή στ’ αριστερά
προς την Πενταδακτύλου, αφού το συρμα-
τόπλεγμα των παλιών αμαρτιών μικρής με-
ρίδας ανεγκέφαλων που νόμιζαν πως είναι
ανώτεροι από τους υπόλοιπους που βρίσκο-
νται στην άλλη πλευρά, μας φράζει το δρόμο
και διχοτομεί τη μικρή μου πόλη στα δύο.
Είναι ενοχλητικό να μην μπορώ ποτέ να ολο-
κληρώσω τον κύκλο της πόλης, να τρέξω
γύρω από τα ενετικά τείχη, να κάνω το γύρο
της τάφρου. Είναι ενοχλητικό να συμβιβά-
ζομαι μόνο με τη μισή αφήνοντας την άλλη
για μίαν άλλη μέρα, όταν θα περάσω από το
οδόφραγμα, για να τρέξω στην άλλη μισή,
που έχει το ίδιο όνομα, τον ίδιο αέρα, το ίδιο
αποχετευτικό σύστημα, αγκαλιάζεται από τα
ιδία τείχη, αλλά… κουβάλα αυτό το μεγάλο
«αλλά» σαν κατάρα στην πλάτη της.

Οδός Θησέως, Ηρακλέους, Παγκύπριο Γυμνά-
σιο, Αρχιεπισκοπή, μικρές εκκλησίες, καμπα-
ναριά, μιναρέδες… Το πολύχρωμο μωσαϊκό
των θρησκειών, των πολιτισμών και των
κουλτούρων είναι το άρωμα που αφήνει η
σημερινή οδός Τρικούπη. Έλεγα να πάρω τα
πόδια μου και να βγω από την Πύλη Πάφου,
αλλά δεν το έκανα. «Άλλη φορά», σκέφτηκα,
«σήμερα δε θέλω να τρέξω περισσότερο από
μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά». Βγαίνω από
τον κυκλικό κόμβο του «ΟΧΙ», μπαίνω στο
πάρκο που βρίσκεται στην τάφρο και κατευ-
θύνομαι προς τη Λεωφόρο Λάρνακος για να
επιστρέψω στο σπίτι.

Από τις «Ιστορίες του δρόμου ενός δρομέα»
Κώστας Πατίνιος

Advertisements

8 Σχόλια

  1. HeatJo said,

    Νοέμβριος 4, 2012 στις 10:25 μμ

    Εν σώννω να βουρώ σαν εσένα, αλλά μια περιήγηση μες την παλιά την πόλη ξυπνά σου αναμνήσεις. Παρόλο που εν είμαι Λευκωσιάτης, τζαι ελάλουν πάντα ότι τούντην πόλη εν θα την αγαπήσω, τζείντο κομμάτι που εν μέσα στα τείχη έχω το ήδη στην καρκιάν μου.

    • patinios said,

      Νοέμβριος 5, 2012 στις 8:16 μμ

      Έχει πολλή θετική ενέργειαν η εντος των τειχών πόλη, αρέσκει μου πολλά.

  2. swimbikerun1 said,

    Νοέμβριος 5, 2012 στις 3:21 πμ

    Reblogged this on christostriathlon.

  3. Woofis said,

    Νοέμβριος 5, 2012 στις 7:03 πμ

    Ο γυρός της Λευκωσίας, τρέχοντας ή άλλωσπως! Ήντα ωραίος στόχος!

    • patinios said,

      Νοέμβριος 5, 2012 στις 8:20 μμ

      Έκαμα τον (σχεδόν )όλο μια φορά με το ποδήλατων . Από την κατεχομένη μεριά είναι ακόμα ποιο ενδιαφέρων η εντος των τειχών πόλη αλλα και τα τείχη της

  4. Νοέμβριος 5, 2012 στις 9:32 πμ

    Πραγματικά Κώστα τι ωραία διαδρομή που θα ήταν αν μπορούσαμε ελεύθερα να διατρέξουμε γύρω-γύρω όλη την τάφρο…και δυο και τρεις φορές ,να συμπληρωθούν και τα χιλιόμετρα.

    • patinios said,

      Νοέμβριος 5, 2012 στις 8:21 μμ

      Αναπόφευκτα κάποια μέρα θα γίνει και αυτό ρε φίλε, αυτός ο τόπος δεν έχει άλλη επιλογή (ευτυχώς)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: