Η σκιά μου

skiaΤα πρωινά σαν κοιτώ την ανατολή του ήλιου και αναστενάζω ,φοβάται η σκιά μου και κρύβετε πίσω μου.
Τα μεσημέρια όταν οι ακτίνες του ήλιου είναι κάθετες, έρχεται και με βρίσκει , γίνετε ένα μαζί μου , με αγκαλιάζει, μιλούμε την ιδία γλώσσα,  κάνουμε έρωτα.
Τα απογεύματα ξεθαρρεύει ακόμα παραπάνω και τρέχει μπροστά μου ,κάνει καμώματα.
Τα βράδια με αφήνει μόνο, γυρνώ γύρο από τον άξονα μου και την ψάχνω.
Μου θυμώνει με καμία αστραπή, μου χαμογελά με το φεγγάρι, μα έως εκεί, τίποτα παραπάνω.
Τα βράδια που ξυπνούν των άλλων οι σκιές η δική μου με αφήνει μοναχό , να κάθομαι και της γράφω ποιήματα

Κώστας Πατίνιος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: