Οι τελευταίες σκέψεις πριν πάω για ύπνο

mialoΔιάβασα σήμερα κάτι που είπε ο σημαντικός  Αμερικανός συγγραφέας   Χένρι Τσαρλς Μπουκόφσκι .
’Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας;
«μην είσαι σαν τόσους  άλλους   συγγραφείς. Μην είσαι σαν τόσες άλλες χιλιάδες ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς , μην είσαι πληκτικός και βαρετός και ξιπασμένος, μην κατατρώγεσαι από την αυτολατρεία σου.
Οι βιβλιοθήκες του κόσμου χασμουριούνται από τη νύστα  μπροστά στο είδος σου.
Μην προσθέσεις σε αυτό.
Μην το κάνεις αν δεν σου βγαίνει από την ψύχη σου σαν ρουκέτα
αν το να μείνεις ήσυχος δεν σε φέρνει στη τρέλα η στην αυτοκτονία η στον φόνο.
Μην το κάνεις αν ο μέσα σου ήλιος δεν σου καίει τα σπλάχνα, μην το κάνεις.
‘Όταν θα έρθει στα αλήθεια η ώρα και αν είσαι εκλεκτός θα συμβεί από μόνο του και θα συνεχίσει  να συμβαίνει μέχρι που θα πεθάνεις η θα πεθάνει μέσα σου αυτό . Δεν υπάρχει άλλος τρόπος και ποτέ δεν υπήρχε.»
Πως αυτολογοκρίνεται ένας που γράφει;
Ακόμα και αν δεν γράφει επιτηδευμένα, ακόμα και αν το μυαλό του κοχλάζει , τρέμει η ψυχή του και  βγαίνει από μέσα του ο λόγος σαν ρουκέτα.
Πως μπορεί να χωρίζει, ποιο είναι το μέτρο;
Μήπως ο κόσμος που διαβάζει;
Λέω δεν είμαι συγγραφέας, λέω πως  απλά αφήνω τις  σκέψεις μου στο χάρτη και τις  απλώνω στον ήλιο να την δουν οι περαστικοί. Κάνω πως δεν με νεάζει τη θα πουν οι «περαστικοί» αλλά από μέσα μου τρώγομαι.

Για αλλού ξεκίνησα και αλλού με πάει η σκέψη , λίγο πριν διαβάσω αυτό που είπε ο    Μπουκόφσκι  ήμουν θυμωμένος με την υποκρισία των πλουσίων εργοδοτών που ενώ απολύουν προσωπικό από της επιχειρήσεις τους που ενώ μειώνουν τα μεροκάματα και  δίνουν μισθούς πίνας στο υπόλοιπο προσωπικό τους βγαίνουν στης τηλεοράσεις , βγάζουν δελτία τύπου , φωτογραφίζονται δεχόμενη το χειροκρότημα  για της πράξεις ελεημοσύνης προς τους φτωχούς , από την μια σφίγγουν τη θηλιά στο λαιμό του κόσμου και από την άλλη του βάζουν ψίχουλα στο χέρι για να τους είναι και ευγνώμονες από πάνω.
«Σε τη κόσμο μαμά με έχεις φέρει να ζήσω…»
Δεν ξέρω πως συμπεριφερόταν   ο Αριστοτελης Ωνασης στους υπαλλήλους του αλλά θα επικαλεστώ κάτι προφητικό που είπε και νομίζω πως άρχισε να επαληθεύετε
« Θα έρθει η μέρα που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της επάρσεις θα αποθηκευτή στις τράπεζες σε πολυεθνικές και σε τόσους λίγους, που οι πολλοί μη κατέχοντες θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία που θα κάνει την ζωή των ολίγων κατεχόντων κόλαση…»

Τώρα μπορώ να πάω να κοιμηθώ, καληνύχτα κόσμε

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Φεβρουαρίου 14, 2013 στις 1:47 μμ

    Η τελευταία σκέψη πριν πάω για ύπνο: «Εκατούρησα οξά;»

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 14, 2013 στις 1:55 μμ

      Το κατούρημα γίνεται αυτόματα χωρίς να το σκεφτώ !!! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: