Είσαι «σκουπίδι»

kalathiΜιλούσαμε με τον φίλο τον Χρίστο στο τηλέφωνο για το τεστ δεκαπέντε χιλιομέτρων στην προπόνηση της επόμενης μέρας και αναπόφευκτα σχολιάσαμε το πολύ όμορφο κείμενο του φίλου  και συναθλητή Μιχάληπου φιλοξένησε στο πλοκ του ο Χρίστος.
Και όπως συνηθίζει ο Χρίστος να κάνει μου θύμισε (είπα το πολλές φορές και δεν είναι αστείο, νομίζω η μνήμη μου είναι μικρή και ασθενής) ένα περιστατικό που συνέβη πριν περίπου εικοσιοκτώ χρόνια όταν δηλαδή πρωτοξεκίνησα να τρέχω και να εμφανίζαμε δήλα δήλα στο στίβο.
– γράψε ρε Κώστα εκείνο το περιστατικό με τον κάλαθο αχρήστων
– που το θυμήθηκες τώρα και τη να γράψω να εκθέτουμε και ανθρώπους
– γράψε το και μην αναφέρθης ονομάστηκα…
ολοκληρώσαμε την κουβέντα μας , και δεν ησύχαζα μέχρι που ξεκίνησα (δυο ώρες αργότερα) να γράφω αυτό το κείμενο.
Όταν ξεκίνησα να τρέχω εντος στίβου ήμουν περίπου δεκαπέντε- δεκαέξι χρονών και δεν ήμουν καθόλου καλός δρομέας( αν και ποτέ δεν έγινα πολύ καλός κατάφερα  για τα κυπριακά δεδομένα να γίνω και να είμαι ακόμα παρά τα σαράντα δυο μου χρόνια ένας σταθερός  δρομέας μεγάλων αποστάσεων με  διακρίσεις ) αλλά ένιωθα και ήξερα πως αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα και πως θα με συνόδευε για πολλά χρόνια αυτή μου  η αγάπη
Στο Μακάριο στάδιο όπου προπονούμαστε γνώρισα πολύ αξιόλογους ανθρώπους και αθλητές που αγαπώ , εκτιμώ και με κάποιους είμαστε ακόμα φίλη.
Υπήρχαν όμως  και (ευτυχώς πολύ λίγοι) κάποιοι που δεν αρέσκονταν να βλέπουν κανένα άλλο να τρέχει λες και θα ζούσαν χίλια χρόνια και το στάδιο ήταν δικό του, μάλιστα τα σχόλια τους τα έκαναν πολλές φορές και φωναχτά. Δεν άργησε να με πάρει και έμενα το κολανη…

Ένα απόγευμα ενώ έκανα την προπόνηση μου (υπό την επίβλεψη του πρώτου μου προπονητή  κ. Λουκά Καλογήρου, εξαιρετικός άνθρωπος και προπονητής) κατάλαβα πως ήμουν το επίκεντρο του σχολιασμού του «ακατονόμαστου» (βετεράνου αθλητή με έκδηλα τα σημάδια ζήλιας που έβλεπε νεαρά και φρέσκα παιδιά στο γήπεδο και όταν μάλιστα καταπιάνονταν με το αγώνισμα από όπου προερχόταν τότε αποκτούσε επιπλέων δικαίωμα να έχει άποψη ) και όλος αιφνίδιος ενώ τελείωσα και κατευθυνόμουν προς την τσάντα με τα ρούχα , μου λέει

-Είσαι «σκουπίδι» γέμισε το γήπεδο σκουπίδια σαν εσένα.
μόλις κατάλαβα πως σε μένα μιλούσε βούρκωσαν τα μάτια μου , δεν πρόλαβα να πω τίποτα και δέχτηκα ακόμα μια φραστική επίθεση
-βλέπεις εκείνον τον κάλαθο , να πας να μπεις μέσα και να τον κλίσεις και μόνος σου.

Λίγα μέτρα ποιο κάτω ήταν ένας άλλος παλιός πρωταθλητής (μαραθωνοδρόμος) και παρενέβη θυμώνοντας του σε αυστηρά ύφος υπερασπίζοντας με.

Έφυγα κλαίοντας από το γήπεδο . Ήταν ένα περιστατικό που με πείσμωσε να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ γιατί σημασία δεν έχει να κάνης πρωταθλητισμό  αλλά να κάνεις αθλητισμό. Να γυμνάζεις το σώμα και το μυαλό σου, να παλεύεις με τα όρια σου, να πέφτεις να σηκώνεσαι και  να μην σταματάς .
Σχεδόν τρεις δεκαετίες  μετά το ταξίδι συνεχίζεται με αισιοδοξία και χαμόγελο

Advertisements

6 Σχόλια

  1. swimbikerun1 said,

    Νοέμβριος 2, 2013 στις 2:53 πμ

    «Τι γυρεύκουν τούτοι οι μιτσιοί μες τα μπάνια; Έξω γρήγορα, μας σπαταλάτε το ζεστό νερό!» ήταν το κλασσικό σλογκαν που ακούγαμε κάθε απόγευμα απο τον συγκεκριμένο αντι-αθλητή. Όταν λέω ότι οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων είναι όλοι καλοί χαρακτήρες, αυτόν σκέφτομαι και μετά διορθώνω και λέω, σχεδόν όλοι. Μπράβο Κώστα για το άρθρο.

    • patinios said,

      Νοέμβριος 3, 2013 στις 3:10 μμ

      Είναι από τους λήγουν «αθλητές» που τον θυμούνται όλοι για την αντιαθλητική του συμπεριφορά γιατί Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ εγωιστές…

  2. Ζαχαριας Πατινιος said,

    Νοέμβριος 2, 2013 στις 4:16 πμ

    Καλημέρα Κόστα μου, με εκφράζεις απολυτα πραγματικά ότι κάνεις το κάνεις για το νεαφτο σου και την θέληση να ζεισεις την ζωή σου με υγεία.
    Keep up the good work regards

    • patinios said,

      Νοέμβριος 3, 2013 στις 3:13 μμ

      Θειε ατε κινεί , έκανες πολλά χρόνια στην Αφρική έλα να με συνοδεύεις με το ποδήλατο σου , «όργωσες» την Αφρική , σειρά να γυρίσουμε και την Κύπρο

  3. Νίκος said,

    Νοέμβριος 2, 2013 στις 7:07 μμ

    θυμήθηκα κάτι που διάβασα σε μια συνέντευξη του Θανάση Παπακωνσταντίνου. είχε στείλει τραγούδια του στο Μάνο Λοΐζο για την άποψή του. αυτός του απήντησε «μείνε στον στίχο, η μουσική δεν σου περνά». τη συνέχεια την ξέρουμε ούλλοι.

    • patinios said,

      Νοέμβριος 3, 2013 στις 3:15 μμ

      Είναι κρίμα γιατί άμα είσαι στην εφηβεία τέτοιες εμπορίες μπορεί η να σε κάνουν να πεισμώσεις η να σε ωθήσουν στο να εγκαταλείψεις κάτι που αγαπάς


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: