Χριστουγεννιάτικο πνεύμα. (παραμύθι)

dentro xristougenon

Είχε καιρό να γράψω καμία ιστοριούλα , χθες εγέννησε ο νους μου το παρακάτω κείμενο.
Ευχαριστώ τον φίλο Νίκο Λαζάρου που μου το διόρθωσε (δυο φορές γιατί εν με αρκούσε  έκαμα και αλλαγές μετά την πρώτη διόρθωση!!)

Το χριστουγεννιάτικο πνεύμα δεν το γούσταρε καθόλου , με το ζόρι να είναι καλά, με το ζόρι να χαμογελά, να παρευρίσκεται σε κοινωνικές εκδηλώσεις να «σπιτώνει» συγγενείς και φίλους για να ξεχρεώσει την υποχρέωση που τον κάλεσαν αυτοί προηγουμένως, να τρέχει στα καταστήματα για τις επιβαλλόμενες καταναλωτικές υποχρεώσεις των ημερών κι ας είναι από τους τυχερούς που πήρε και φέτος δέκατο τρίτο μισθό αλλά  παρόλα αυτά δεν τον αρκεί  και μένει από κάτω.
«Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεω καὶ ἐπὶ γης εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» έψαλλαν οι Άγγελοι κατά την ενανθρώπιση του Ιησού Χριστού μόνο που από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει εκατοντάδες χρόνια και οι λέξεις έχασαν το νόημα τους και μόνο ως άλλοθι και αφορμές  χρησιμοποιούνται  για να δικαιολογήσουν τις αιτίες των πράξεών χριστιανών και όχι μόνο.
Κανένα πνεύμα τον Χριστουγέννων δεν ένιωθε παρά μόνο το βουητό στα αυτιά του από τα θέλω που πλανιόντουσαν στην ατμόσφαιρα.
Τα θέλω ενός μαινόμενου όχλου που ούτε το επί γης ειρήνη θέλησε ποτέ να κάνει πράξη και που τον μόνο θεό που δοξάζει στην πραγματικότητα είναι τον εαυτό του ο κάθε ένας ξεχωριστά.
Αυτά και άλλα τριγυρνούσαν στο μυαλό του επιστρέφοντας από τα Σαββατιάτικα ψώνια στην υπεραγορά έχοντας για συνοδηγό τον έφηβο γιο του ο οποίος τον διέκοψε από τον στοχασμό του.
– Θα μου αγοράσεις το tablet που θέλω για δώρο Χριστουγέννων τελικά;
είπε στον πατέρα του με τόνο προστακτικό.
– Ρε Αντρέα μου, κάναμε ξανά αυτή τη συζήτηση και σου είπα πως δεν μπορώ να διαθέσω τόσα χρήματα τη στιγμή που πριν δυο εβδομάδες συμφώνησες να σου ικανοποιήσω την επιθυμία σου για καινούριες  μπότες κυνηγετικές και στολή παραλλαγής που στοίχισαν διακόσια ευρώ  και ότι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο θα σου έβαζα κάτι μικρό για να μην διερωτηθεί  η αδελφή σου γιατί εσένα δεν σου έφερε δώρο ο Άγιος Βασίλης.
– Δεν με νοιάζει ή θα μου αγοράσεις το tablet  ή όταν θα πάμε σπίτι θα πω στην Μαρία πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και ότι την κοροϊδεύεις.
Θύμωσε ο πατέρας.
– Αυτό γιε μου ονομάζεται απληστία κι αν τολμήσεις να ανοίξεις το στόμα σου και γκρεμίσεις τον μύθο του Άγιου Βασίλη δεν θα σε πάρω ούτε το απόγευμα στην παραμυθούπολη που σας υποσχέθηκα.
Φτάσανε σπίτι κατέβηκε μουτρωμένος ο Αντρέας και θυμωμένος ο πατέρας αλλά δεν άνοιξαν το στόμα τους ούτε ο ένας ούτε ο άλλος όταν ρωτήθηκαν από την Μαρία (που τους υποδέχτηκε ανοίγοντας την εξώπορτα) γιατί είναι έτσι.

Αργά το απόγευμα Αντρέας και Μαρία σε σύμπραξη  «ενιαίου μετώπου».
– Θα πάμε παραμυθούπολη όπως μας υποσχέθηκες;
– Θα πάμε αφότου κάνουμε μια συμφωνία, θα σας δώσω από δεκαπέντε  ευρώ για να παίξετε σε όποια παιχνίδια θέλετε, θα σας κεράσω και κάτι που θέλετε  να ποιείτε  και δεν θα ζητήσετε τίποτε  άλλο.
Δεχτήκαν χωρίς διαπραγματεύσεις και μπήκαν στο αυτοκίνητο.
Παρόλη την οικονομική κρίση, την  ανεργία τους μισθούς που έπιασαν την κατιούσα και το τσουχτερό κρύο, ο κόσμος τίμησε και φέτος την παραμυθούπολη που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο λούνα παρκ και στήνεται κάθε χρόνο στο κέντρο της πόλης.
Τα παιδιά ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος, ο πατέρας παράγγειλε ρόφημα ζεστής σοκολάτας και παρατηρούσε διακριτικά τα παιδιά του και τον κόσμο.
Δεν πέρασε πολλή ώρα και τα παιδιά επέστρεψαν.
– Ατέ παπά, δώσε μας για ακόμα ένα παιχνίδι.
«θέλω να μπω ακόμα μια φορά στο σκουλουκούιν» είπε η Μαρία ενώ ο Αντρέας είπε «κι εγώ θέλω να δοκιμάσω στο παγοδρόμιο»
– Θα σας δώσω αλλά πρώτα ελάτε καθίστε δίπλα μου να σας δείξω κάτι που παρατήρησα.
Ο πατέρας πήρε άλλα δυο ροφήματα ζεστής σοκολάτας και κάθισαν όλοι μαζί σε ένα παγκάκι
– Είναι ωραία η ζεστή  σοκολάτα;
– Ναι.
– Τώρα που χαλαρώσατε κοιτάξτε λίγο τον κόσμο που πηγαινοέρχεται.
– Τον είδαμε τώρα μπορούμε να πάμε να παίξουμε; είπε ο Αντρέας.
– Περίμενε λίγο, είδατε πόσους πολλούς ξένους και ντόπιους έχει εδώ απόψε
-Ναι
-Οι ξένοι χαμογελάνε περισσότερο από τους ντόπιους,  πρόσεξε βλέπεις εκείνη την παρέα με τις κοπέλες, αυτές είναι Ασιάτισσες οικιακές βοηθοί , έχουν ελάχιστα χρήματα είναι μακριά από τις οικογένειές τους αυτές τις γιορτινές μέρες και όμως χαμογελάνε και το χαμόγελο τους μοιάζει να είναι αληθινό.
Δες και εκεί την μικρή που τραβά από τα φουστάνι την μητέρα της κλαίγοντας, είμαι σίγουρος κλαίει γιατί θέλει κι άλλο παιχνίδι .
Για ρίξε μια ματιά και εκεί σε αυτή την οικογένεια που περπατάνε χέρι χέρι χαμογελαστοί γονείς και η μικρή τους κόρη, τους παρατηρώ εδώ και ώρα δεν μπήκαν σε κανένα παιχνίδι, αγόρασαν σιταροπούλλες κάνουν την βόλτα τους και δείχνουν ευτυχισμένοι.
– Δεν ξέρω πώς να σας το διδάξω ίσως να είναι και από τα πράγματα που δύσκολα διδάσκονται αλλά παιδιά μου καλό θα ήταν  να λέτε ευχαριστώ σε αυτά που σας προσφέρουν χωρίς να ζητάτε  περισσότερα, πρέπει να αναζητείτε το χαμόγελο και την ευτυχία στα απλά πράγματα.
Θα σταματήσω να μιλώ και παρακαλώ παρατηρείστε για λίγο μόνοι σας τους περαστικούς…
και αν αυτά που σας λέω τώρα ακούγονται ακαταλαβίστικα κρατήστε τα στο μυαλό σας και ξανασκεφτείτε τα απόψε  όταν πάτε για ύπνο.

Η φωτογραφία εν δανική που το blog του φίλου του Χρίστου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: