Αρτξέψαν σύρμαν οι κουέλλες, οξά… ‘κόμα

Ξεκίνησα να γραφώ χωρίς να ξέρω που θέλω να καταλήξω.
Απόγευμα Σαββάτου , κάθομαι χαλαρά στο γραφείο και μπροστά στον υπολογιστή περιπλανιέμαι στον λαβύρινθο του διαδικτύου.
Από ντοκιμαντέρ σε τραγούδια και σε θέματα δισκογραφικά ,για την οικονομίας την κρίση , από για το τρέξιμο  μέχρι την αποβλάκωση στο facebook κινούνται όλα τόσο γρήγορα που δεν τα προλαμβάνουμε. ‘Ολος αυτός ο «πλούτος» των παρεχομένων πληροφοριών μας οδηγεί στην ημιμάθεια πάρα μα μας μορφώνει  έχουμε όλοι άποψη για όλα και νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα . Σχολιάζουμε , αναπαράγουμε , σπέρνουμε φόβο, μίσος , σινομοσιολογουμε και προάγουμε  φασισμό.
Και ξαφνικά θυμήθηκα
τον στηχο Αρτξέψαν σύρμαν οι κουέλλες, οξά… ‘κόμα!
Από το ποίημα του Λιασίδη   «Οι Αστροναύτες»

Οι Αστροναύτες πιον τους λας εν’ το συνάφερμαν!
εγίνην μες στην σκέψην τους λιμάνιν.
Τξαι τούτον εν’ μηδενικόν κοντά στα μέλλοντα.
Πολλά σπουδαίον πράμαν σας εφάνην;
Έντζε ‘ν’ ανάγκη να βουννοΰσιν πάνω πύραυλον
ως έξι μήνες για να φτάσει πα’ στον Αρην.
Εννά ‘ρτει ώρα που ο νους έννα πετάσσεται
γοιον την στραπήν να φέρνει το χαπάριν.
Είντα χαπάρκα να τσαττίσει νά ‘βρουν πλάσματα
τςειπάνω πόννα βκουν, πον πεθανίσκουν,
τζι έρτουν στην γην το μυστικόν τους τζαι μπουκκώσουν μας,
τζι αθάνατοι πιον μάθουν να μεινίσκουν!…
Ίλλε προπάντων κάτι γέροι ογδοντάρηες,
που σπάσασιν τα γρόνια τα νεβρά τους,
να παχουλλέψουν… να στηθούν σαν τα προπάλλουκα…
έννα ‘ν’ διπλή παρά τους παίδκιους η χαρά τους…
– Οΰφφου… να μεν ακοΰα τούτες τες πελλάρες σου,
γιατί έννα ξεράσω, ρε Γιακείμη…
– Να μεν είσ’ έτσι άπιστος Θωμάς, δκειε Κούσουλε!
τζι ούλα μπορεί να τα ‘βρ’ η επιστήμη.
Πε μου, πεήντα γρόνια πριν αν σου λαλούλασιν
πως λοαρκάζουσιν να βκουν πα’ στο φεγγάριν
ή πως έν’ γη τέλεια ξερή, καθόλου επίστευκες;
τωρά τζ{, αν πάσιν τζι εύρουν κόσμον εις τον Αρην,
τζαι φέρουν δείγμαν εις την γην τζαι πά’ τζαι δούμεν τους;
– Πάλ’ εν πιστεύκω. – Έσεις δίτζιον!… Ήρτες πρώμα!…
τότες ν’ αλλάξουμεν κουβένταν δκειε, παραίτα με…
Αρτξέψαν σύρμαν οι κουέλλες, οξά… ‘κόμα!…

Έκατσα και άκουσα πολλές φόρες τούτον το ποίημα ,την συνομιλία δια μέσου του ποιήματος του Γιακείμη και του  Κούσουλου.
Σκεφτουμε μες την ημιμάθεια μου τζιε γω  πως πολλές φορές καλύτερα να είμαστε ουλλοι σαν τον Κούσουλον  πάρα έτσι όπως παμεν…

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Νίκος said,

    Ιανουαρίου 11, 2014 στις 9:57 μμ

    σπουδαίος

  2. Ιανουαρίου 12, 2014 στις 8:32 πμ

    Χωρίς να είναι ο αρχικός σου στόχος έγραψες μια μεγάλη αλήθεια: «‘Ολος αυτός ο «πλούτος» των παρεχομένων πληροφοριών μας οδηγεί στην ημιμάθεια πάρα μα μας μορφώνει  έχουμε όλοι άποψη για όλα και νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα»

    • patinios said,

      Ιανουαρίου 12, 2014 στις 7:58 μμ

      Γιαυτον σου λαλο καλύτερα στην πλήρη αμάθεια Κούσουλου πάρα έτσι όπως παμεν 🙂

      • Ιανουαρίου 12, 2014 στις 8:09 μμ

        Συμφωνώ Πατίνιε… εσιη τη χάρη της η αμάθεια του Κούσουλου!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: