Ο φίλος Μιχάλης Θεοχαρίδης

Αφορμή για να γράψω το παρακάτω πήρα από ένα δημοσίευμα στο parathyro.com για τον φίλο Μιχάλης Θεοχαρίδης οπού σχολιάζει μια φωτογραφία του.  Το  αναδημοσιεύω και συνεχίζω τη σκέψη μου
m

H φωτογραφία τραβήχτηκε το 2002 στα Κύθηρα. Την επέλεξα, γιατί πίσω από τη «συμπαθητική» εικόνα ενός κοριτσιού που τρέχει, βρίσκω ότι κρύβει στοιχεία και αντιθέσεις τόσο στο θέμα, όσο και στη φόρμα της. Το τετράγωνο format είναι «εξ ορισμού» ένα «αυστηρό» σχήμα και έρχεται σε αντίθεση με το θέμα, ή καλύτερα, την ψυχή της φωτογραφίας που είναι ένα κορίτσι που τρέχει ανέμελα στα βότσαλα. Η μικρή αναλογικά ανθρώπινη φιγούρα, είναι αυτή που αμφισβητεί το θέμα που είναι ένα τοπίο. Ένα τοπίο, μάλλον αφιλόξενο και αχανές, που δεν βλέπουμε πού οδηγεί, σαν την ίδια τη ζωή. Το τοπίο περιέχει τα κύρια στοιχεία της φύσης. Το νερό, η γη, ο ουρανός. Οπτικά αποτελείται από τρία επίπεδα. Μπροστά το νερό, πιο πίσω τα βότσαλα και στο βάθος το βουνό, που, αν και γνωρίζουμε το μεγάλο του μέγεθος, φαντάζει σαν μικρό βουναλάκι το οποίο είναι έτοιμο να το ανέβει το κορίτσι. Η άγνοιά του τι υπάρχει στην άλλη πλευρά δημιουργεί μια επιπλέον ένταση. Ο συμβολισμός είναι, τέλος, το στοιχείο που παίρνω από την εικόνα. Ένας μεγάλος και απρόβλεπτος κόσμος, με κινδύνους, δυσκολίες και με άγνωστα εμπόδια. Η κίνηση όμως δείχνει αισιοδοξία, δυναμισμό, προσπάθεια και νεανική τόλμη. Ένα αισιόδοξο μέλλον. Έτσι ακριβώς όπως πρέπει να αντιμετωπίζεται η ζωή. Με σεβασμό, θάρρος και αισιοδοξία. Η φωτογραφία αυτή επιλέχθηκε για το εξώφυλλο του βιβλίου του Κώστα Πατίνιου, «Είναι μέρες που αναπνέω την σιωπή τους». Το κοριτσάκι είναι η κόρη μου, η Μυρτώ.

Γνωρίζω τουλάχιστον είκοσι χρόνια τον Μιχάλη είναι φίλος συναθλητής
(μαραθωνοδρόμος) καθηγητής γραφικών τεχνών (αν το λέω σωστά)
και πολύ καλός φωτογράφος (δραστηριοποιείτε στον όμιλο καλλιτεχνικής φωτογραφίας  φωτοδο ) και κάτι που λίγοι γνωρίζουν γρατσουναει και λίγο την κιθάρα του.
Δεν θα πω πολλά γιατί είναι τόσο σεμνός και χαμηλών τόνων που δεν του αρέσουν αυτές οι εκπλήξεις.
Χωρις την άδεια του λιπών και αναλαμβάνοντας το ρίσκο να μου πει δεν ήταν ανάγκη του «έκλεψα» μερικές φωτογραφίες και έγραψα και πεντέξι κουβέντες για να σας τον συστήσω και να τον ευχαριστήσω και εγώ γιατί φωτογραφίες κοσμούν τα εξώφυλλα των δύο μου βιβλίων
m2m3
m4

Η Μυρτώ (με εντολές του Μιχάλη ) επιστρέφει στον χώρο του «εγκλήματος» δώδεκα χρόνια μετά


m5
m7
m8
m9
m6
patinios cover FINALpatinios cover

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Νίκος said,

    Μαρτίου 11, 2014 στις 12:40 μμ

    Ωραίος άνθρωπος ο Μιχάλης. Κάθε φορά που τον συναντώ μου μεταδίδει την ηρεμία του. Βάλλω κι ένα σύνδεσμο στο καταπληκτικό άρθρο του Μιχάλη που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του Χρίστου.

    κλαι δαμέ

    • patinios said,

      Μαρτίου 11, 2014 στις 1:46 μμ

      Τα αρθρα του Μιχάλη είναι εκπληκτικά, έχει απίστευτο χιούμορ ο άνθρωπος αλλά έχει και ένα ελάττωμα, ενώ έχει καταπληκτικές ιδέες αμελή η αργή να της υλοποίηση (Μιχάλη αυτό είναι σπόντα για την ιδέα που μου ανάλυσες για το άρθρο «η συνωμοσία του λίπους»)

      • Νίκος said,

        Μαρτίου 11, 2014 στις 2:27 μμ

        στον Μαχαιρά, μας έλεγε ο Χριστάκης πως με τη ζωή που κάνει μόλις ξαπλώσει κοιμάται αμέσως. και τον ρωτά ο Μιχάλης μα εν θωρείς όνειρα; και απαντά αυτός καθόλου όνειρα, τέλος τα όνειρα για μένα. «τέλος τα όνειρα για τους δρομείς» είπεν ο Μιχάλης!

  2. Νίκος said,

    Μαρτίου 11, 2014 στις 12:41 μμ

    κλικ δαμέ

  3. anna tsiefte kazakeou said,

    Μαρτίου 12, 2014 στις 12:08 πμ

    ειλικρινα, εξ οσον θυμαμαι τον αγαπητό Μιχαλη, απο τα μαθητικά μας χρονια έχει παραμήνει τόσο αυθεντικός που δεν μπορώ να ξεχάσω τις υπέροχες μας στιγμές και τα υπέροχα μας ΜΟΥΣΙΚΑ ταξίδια!!! Αγαπητέ Μιχάλη ολόκληρα χρονογραφήματα θα γράψουμε μεσα απο τον ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ. Το πρώτο στιγμιότυπο που θυμαμαι τωρα και ξεκαρδίζομαι στα γέλια ειναι όταν βρισκόμασταν στη Ρόδο, αν δεν κάνω λάθος το 1986, για συναυλία με θέμα το ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ σε όπερα!!!! ναι σε ΟΠΕΡΑ!!! ένας τούρκος σκεφτηκε να κανει φάρσα για τοποθέτηση βομβας στο θέατρο της Ρόδου την ώρα της συναυλίας . . . όλο το θέατρο άρχισε δειλά δειλά να αδειάζει κι εμεις τραγουδούσαμε ακόμη!!! . . . ο Μιχάλης τοτε το είχε πάρει πολύ στα χαλαρά και συνέχιζε να σιγοτραγουδά ακόμη και την ώρα της εκκενωσης του Θεάτρου. Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ !!!!! ΑΛΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΑΝΕΜΕΛΟΙ!!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: