Σκέψεις μιας μέρας αληθινής

«Ξεκλειδώσαμε τις καρδιές μας

τους δώσαμε φτερά, πέταξαν

και άντε τώρα να τις κλείσουμε

πίσω στο κλουβί τους»

όλα ψέματα τριγύρω

μόνο κάτι ρίζες βαθιά μέσα μου

συνεχίζουν να σκάβουν

κι ας μου πριονίζει η καθημερινότητα

τον κορμό

είναι απίστευτο πως ο κόσμος

πορεύεται με ανοικτά μάτια

μα δεν βλέπει τίποτα

ή κάποιοι δεν τον αφήνουν να δει

σημασία έχει πως δεν βλέπουν

και όταν από τύχη ,σύμπτωση

συνωμοσία του σύμπαντος

ή αν θες πες το και τρέλα

δουν μια ακτίνα φωτός

υποφέρουν

υποφέρουν οδυνηρά

γιατί κουβαλάνε τον συσσωρευμένο πόνο

του κόσμου που πορεύεται με ανοικτά μάτια

μα δεν βλέπει τίποτα

«Ξεκλειδώσαμε τις καρδιές μας

τους δώσαμε φτερά, πέταξαν

και άντε τώρα να τις κλείσουμε πίσω στο κλουβί τους»

πονάω την τύφλα μου ρε γαμώτο

με πονάνε τα χρόνια που περνούν

και μου γυρνούν ειρωνικά την πλάτη

χιλιάδες χρόνια

κι ας είμαι μικρό παιδί μπροστά τους

κάποτε ονειρεύτηκα μια τόσο δα ζωή

ίσα με μια ανθρώπων μέρα

μα που νάναι πέρα για πέρα αληθινή

Advertisements

2 Σχόλια

  1. strovoliotis said,

    Μαΐου 4, 2014 στις 1:22 μμ

    Αύξηση στο μέγεθος του ποιήματος, περισσότερες οι υπαρξιακές αμφιβολίες.

    • patinios said,

      Μαΐου 4, 2014 στις 1:40 μμ

      Εν ειναι ετσι που πάει αλλα στην προκηκενη περίπτωση τερκαζει 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: