Δαίμονες του σκότους

Γιατί κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να κρυφτεί από το τρέξιμο.

Ο δρόμος απόψε είναι αδιάβατος
ένα κομμάτι του μου κάθισε στο στομάχι
Στο δρόμο δεν υπάρχουν μυστικά
ως και δαίμονες του σκότους τα μοιράζονται
μαζί σου, θές δεν θες
έρχεται η στιγμή που θα τους αντιμετωπίσεις.
Δεν είναι ιδρώτας που ρέει από το δέρμα
είναι διάφανο αίμα
στρέφω το βλέμμα στον ουρανό
επιταχύνω τον βηματισμό , τρέχω
γυρεύω ελπίδα μα τίποτα
όχι απόψε , τίποτα
ηττήθηκα
από τους δαίμονες του δρόμου
από τους δαίμονες του σκότους
από τον εαυτό μου
αύριο
αύριο θα παραβγούμε ξανά…

Το σκίτσο (όπως πάντα) είναι της φίλης /συναθλήτριας Πολας Χατζήπαπα
δαίμονες του σκότους

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Μαΐου 9, 2014 στις 7:43 πμ

    Η μεγαλύτερες ήττες συχνά έρχονται από τον ίδιο μας τον εαυτό και η μάχη είναι συνεχής. Όμορφο το ποιήμα σου, ακόμα μια φορά!

    • Μαΐου 9, 2014 στις 7:44 πμ

      το η με οι σόρρυ :)))

      • patinios said,

        Μαΐου 9, 2014 στις 7:56 πμ

        Ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος ο εαυτός μας!! Τώρα αν σε ρωτούσα ποιον η γράφετε με οι θα νομίζεις πως κάμνω πλακά αλλά σοβαρομιλώ . καλημέρα και ευχαριστώ σε για άλλη μια φορά

  2. Ruth less said,

    Μαΐου 9, 2014 στις 10:05 πμ

    Κάθε μέρα κι ένας δρόμος, μια μάχη.
    Στην πορεία ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό.
    Δεν μπορούμε παρά να τον δούμε καταματα, γυμνό.
    Να αναμετρηθούμε με τους δαίμονες μας.
    Σώμα με σώμα.
    Το σώμα ενάντια στο πνεύμα.
    Η ψυχή ενάντια στη σάρκα.
    Το θέλω ενάντια στο πρέπει.

    Κάθε μέρα νίκες και ήττες.
    Κάθε μέρα ζωή και θάνατοι.
    Κάθε μέρα όμως επικρατεί η Αλήθεια.

    • patinios said,

      Μαΐου 9, 2014 στις 10:14 πμ

      Καλημέρα Ruth ελπίζω να είσαι καλά
      μικρές και μεγάλες νίκες και ήττες καθημερινά
      στο ταξίδι τις ζωής μας
      να είμαστε ειλικρινείς πρώτα και πάνω από όλα με τον εαυτό μας
      και συνεπής με την αλήθεια μας

      ευχαριστώ για το σχόλιο

  3. Μαΐου 9, 2014 στις 11:41 πμ

    Πάντως εμπειρικά έχω προσέξει (κι έχω αναζητήσει σε βιβλιογραφίες) ότι το υγρό στοιχείο εξαγνίζει…Όταν βηματίζεις πλάι σε θάλασσα ή ποτάμι ή οτιδήποτε που ρέει, συνήθως απο-δαιμονοποιούνται όλα…Νίκες, ήττες, σκοτάδια…Μένει μόνο το αύριο με το οποίο θα παραβγούμε ξανά…Κρατάω τους τελευταίους δύο σου στίχους….

    • patinios said,

      Μαΐου 9, 2014 στις 12:16 μμ

      Έχεις δίκαιο, απολαμβάνω και εγώ να τρέχω στη βροχή, είναι πολύ λυτρωτικό !!!
      Το «κείμενο» γράφτηκε όταν μου έστειλε το σκίτσο η Πολα μετά από μια βραδινής προπόνησης με θυελλώδης άνεμους …
      Ευχαριστώ για το σχόλιο


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: