Μια μέρα μια Κυριακή

Έχω σας ένα μικρό διήγημα που ελπίζω να σας αρέσει γιατί έμεναν άρεσεν  μου πολλά που το έγραφα (οκ ενεν και ανάγκη επιδη μου άρεσαν έμεναν να σας αρέσει και εσας!!) ευχαριστώ πολλά τον φίλο τον Νίκο που το ορθογράφησε και έστειλε μου και τούτον το μήνυμα με αγάπη  «έτοιμο, ελπίζω να μεν μου εφύαν πολλά λάθη γιατί ήταν αμέτρητα!!!! είδες που σε χουμίζω!»
καλό καλοκαίρι σε όλους

 

doulaΣταθερές πλευρικές κινήσεις, στα χέρια η σφουγγαρίστρα , ένα δύο τρία. Μικρό βηματάκι προς τα πίσω κι επαναλαμβάνει ακριβώς το ίδιο για τρεις φορές μετά βουτά τη σφουγγαρίστρα στον κουβά και τον μετακινεί τρία βηματάκια πιο πίσω , στέκεται παίρνει μια ανάσα, με κάθετες κινήσεις βρέχει  την σφουγγαρίστρα κι έπειτα την στριφογυρίζει με μανία για να στεγνώσει, άλλα τρία βηματάκια μπροστά για να φτάσει στο σημείο από όπου σταμάτησε και ξανά η ίδια διαδικασία επί δύο φορές – μια με την κίτρινη σφουγγαρίστρα και μια με τη γαλάζια – μέχρι να τελειώσει το σφουγγάρισμα της κουζίνας.

Ο άντρας της στον καναπέ με τα πόδια στο τραπεζάκι,  διαβάζει εφημερίδα και παραπονιέται για τον πονοκέφαλο.
– Δεν αντέχω θα πάω να ξαπλώσω λίγο.
– Πάλι θα μου ξεστρώσεις το κρεβάτι, δυο φορές το έστρωσα σήμερα.
– Καλά, δεν θα πάω πουθενά.
– Έτο, αυτό είναι που δεν αντέχω σε εσένα , να μην μπορώ να σου πω μια κουβέντα και αμέσως να τσαντίζεσαι.

Η ίδια διαδικασία σφουγγαρίσματος και στον διάδρομο μέχρι την πόρτα του αποχωρητήριου των ξένων, εκεί σταματά, στο  ένα χέρι κρατά τον κουβά με τη μια σφουγγαρίστρα και στο άλλο χέρι κρατά την δεύτερη σφουγγαρίστρα , προχωρά προς την εξώπορτα διασχίζοντας το σαλόνι, βγαίνει έξω κάνει τον γύρο του σπιτιού και από την πόρτα του γκαράζ αφού άδειασε και έπλυνε τον κουβά και τις σφουγγαρίστρες στην εξωτερική βρύση μπαίνει στη βοηθητική κουζίνα – αποθήκη, τα τοποθετεί σε μια ντουλάπα και παίρνει ένα δοχείο με διάφορα πανιά , καθαριστικά και σφουγγαράκια,  ακολουθώντας αντίστροφο  δρομολόγιο κατευθύνεται στο αποχωρητήριο των ξένων και αρχίζει δουλειά . Τραβά το καζανάκι για να βρεχτεί η λεκάνη και μετά ρίχνει καθαριστικό και με τη βούρτσα …

-Μα τι έπαθες σήμερα και πας αντίθετα , συνήθως ξεκινάς από το αποχωρητήριο πώς και το άφησες σήμερα τελευταίο.
– Είσαι στραβός ή με κοροϊδεύεις, δεν είδες τον γιο σου που ξύπνησε και ήρθε στο αποχωρητήριο τον ξένων γιατί δεν μπορούσε να περιμένει τον αδελφό του που ήταν στο δικό μας;
– Και το λέρωσε τόσο πολύ!
– Ναι τόοοσο πολύ, έχεις και με αυτό πρόβλημα;
– Όχι, δεν έχω πρόβλημα. Από τον καιρό που έφυγε η καθαρίστριά μας έχεις εσύ μου φαίνεται.
– Ε, τι να κάνω από κάπου έπρεπε να κάμω περικοπές. Χίλια ευρώ το μήνα έχασα από τον μισθό, το ταμείο προνοίας  μάς το κούρεψαν, οι δόσεις τρέχουν, ο Μιχάλης τελείωσε το στρατό τον Σεπτέμβρη θα πάει για σπουδές, εσύ τα μισά μου λεφτά παίρνεις κι έγινα και δούλα σας εδώ μέσα.
– Παίρνεις τρεις χιλιάδες τον μήνα, να χαρείς, μεν παραπονιέσαι και θα μας κάψει ο θεός, έχει που δεν έχουν να φάνε.
– Σαν κουμάνταραν, εγώ ξέρω πως άμα θέλει κάποιος να δουλέψει πραγματικά κάτι θα βρει να κάνει.
– Άτε παράτα τα σκουπίσματα και τα σφουγγαρίσματα, θα πάρω δυο παυσίπονα για τον πονοκέφαλο και πάμε κάπου έξω να φάμε, μην βγάλουμε και αυτή την Κυριακή σπίτι.
– Αν δεν τελειώσω δεν πάω πουθενά!

Οι δυο γιοι δεκαεπτά και είκοσι χρόνων έκαστος στο δωμάτιό τους βυθισμένοι και οι δυο στον διαδικτυακό τους κόσμο δεν άκουσαν τίποτα δεν είδαν και δεν βλέπουν τίποτα από όσα συμβαίνουν στο σπίτι τους χρόνια τώρα.

Θυμήθηκα ένα κείμενο της Κατερίνας Κεχαγιά  που «πόσταρε» μια φίλη  στο facebookμε τίτλο «Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι»
«…ξέρετε είναι κάποιοι χωρισμοί που φοράνε σιγαστήρα, κάποιες σχέσεις που ‘χουν μπει στη φωτιά σε μέτρια θερμοκρασία και σιγοβράζουν επί μήνες το ίδιο μπρόκολο. Και τότε δύο τα τινά. Ή να σου σαπίσει η πρασινάδα μες στο κατσαρολικό ή να παίρνει φωτιά η κουζίνα.
Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν γιατί είναι μαζί…»
Το θυμήθηκα γιατί νόμιζα πως ταιριάζει γάντι με τους ήρωες της πιο πάνω οικογενειακής ιστορίας μας, άλλα έβαλα νερό στο κρασί μου ενθυμούμενος και το σχόλιο μιας άλλης φίλης  «Σωστός ο ποιητής!!! Ξέρεις κι εσύ όμως ότι άμα φτάσεις και δεσμευτείς με γάμο και παιδιά σκέφτεσαι άλλους και όχι τον εαυτό σου. Ειδικά άμα τα παιδιά είναι και μωρά.»
Έχω μπερδευτεί , πίσω στην παρακολούθηση τις κυριακάτικης οικογενειακής δραστηριότητας:
Η γυναίκα με μια σοκολάτα στο στόμα, με το ξεσκονόπανο στο χέρι καθαρίζει τους ήδη καθαρούς πάγκους για δεύτερη φορά σήμερα και μονολογεί.

«Κανείς σας εδώ μέσα δεν με καταλαμβάνει, με πόνεσαν  τα κόκαλά μου  όλη μέρα να δουλεύω  στο γραφείο και στο σπίτι , να σας πλένω, να μαγειρεύω και εσείς να λερώνετε συνεχώς, όλο άγχος , άγχος θα με αρρωστήσετε, θα πιάσω καρκίνο και θα πεθάνω και να δω πως θα τα βγάλετε πέρα τρεις άντρες μόνοι σας σ’ ένα σπίτι.»

Ο γιος μ’ ένα ποτήρι νερό στο χέρι και κατευθυνόμενος πίσω στο δωμάτιό του χωρίς να την κοιτάξει  καν:
– Αμάν ρε μάνα με τις εμμονές σου  και την υποχονδριακή σου συμπεριφορά! Βαρέθηκα άμα είναι να πεθάνεις πέθανε πριν το Οκτώβρη που θα ανοίξει το πανεπιστήμιο να μην θέλω να ξαναέρθω.

Ο πατέρας αποσύρθηκε στο γραφείο του σπιτιού και ολοκληρώνει τις εκκρεμότητες με τις  παραγγελίες και το δρομολόγιο της επόμενης μέρας.
Πλασιέ σε εταιρία αλλαντικών.
Για φαγητό παρόλο που είναι δυο η ώρα μετά το μεσημέρι, ούτε λόγος ακόμα.
Οι δυο γιοι στα δωμάτιά τους,  η μητέρα με ένα φρούτο στο στόμα για να εξαγνίσει τις τύψεις από τη σοκολάτα που έφαγε νωρίτερα καθαρίζει τα τζάμια των παραθύρων τις κουζίνας…

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Νίκος said,

    Ιουνίου 23, 2014 στις 5:16 πμ

    Χα χα! Φίλε μου, εν μια πολλά σπουδαία ιστορία που οι πρωταγωνιστές τους ούλλους τζαι πάντα κάποιους μας θυμίζουν!

    Να συμπληρώσω τζι εγώ πως μου απάντησες πως όσο πιο πολλά λάθη βρίσκω τόσο το καλύττερο γιατί τόσο πιο αυθεντικός ήσουν που το έγραφες!

  2. Δεσποσύνη said,

    Ιουνίου 23, 2014 στις 5:51 μμ

    πόσες φορές, κάθε μέρα κάμνουμε κάτι γιατί έτσι εμάθαμε, χ χωρίς να το αμφισβητούμε, ή χωρίς να αναλογιζούμαστεν τί σημαίνει για εμάς.
    φαντάσου τί εσωτερικό διάλογο θέλει για να αλλάξεις τη ζωή σου ριζικά.

    όπως πάντα Κώστα, πολλά όμορφο το κείμενο σου.

    • patinios said,

      Ιουλίου 2, 2014 στις 11:05 πμ

      Για να αλλάξει χεριάζετε όντος πολλής εσωτερικός διάλογος αλλά είναι και κάποιοι άνθρωποι(σαν τους πρωταγωνιστές τις ιστορίας) που όσο εσωτερικό διάλογο και να κάνουν δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν τελικά, συνήθως πρέπει να γίνει κάτι συνταρακτικό για να ταράξει τα νερά.
      Έχει δυο ο μήνας ήρθες Κύπρο η ακόμα???


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: