2

«Θα ήθελα να μπω στο κεφάλι σου μια μέρα
να κάνω βόλτα να δω τη γίνεται εκεί μέσα…»
Σε πυκνό δάσος αν πήγες
Ξεκίνησες σωστά
Άγρια ζώα αν συνάντησες,
στον δρόμο μου είσαι
Αν χάθηκες,
κάπου εκεί με βρήκες.
Καταρατές ποτάμια λίμνες
χιονισμένα βουνά
πράσινες πεδιάδες
μέλισσες, πεταλούδες
πρόβατα ,λύκους
και καθρέφτες πολλούς να αντανακλούν φως κεριών
αν είδες…
Αν είδες, ήσουν στον προθάλαμο
και μόλις μπήκες…

 

Ψευδαίσθηση

Ζω σε ένα κόσμο  που κανείς δεν λέει ψέματα
όλοι είναι ειλικρινείς  απέναντι στον εαυτό τους
και τους γύρω τους.
Ζω σε ένα κόσμο  που η αλήθεια του καθενός
τον φοβίζει τόσο
όσο να κάνει το ψέμα να μοιάζει αληθινό.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Ruth less said,

    Ιανουαρίου 20, 2015 στις 8:54 μμ

    Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να φτιάχνουν ένα κόσμο ψεύτικο που να αντέχουν, παρά να ζουν την πραγματικότητα τους. Λυπηρό έως και νοσηρό.
    Μου θύμισες ένα άλλο αγαπημένο ποίημα- που αν μπορούσα θα το’γραφα εγώ- με πρόλαβε όμως η Κική Δημουλά 🙂
    Ένα αντι- παραμύθι λοιπόν και καταχρώμαι το χώρο σου και το παραθέτω όλο εδώ:

    Η λιποταξία της Χιονάτης

    Έτσι
    χωρίς ποτέ να μου διαβάσεις παραμύθια
    όπως χωρίς σε μεγαλώσανε και σένα
    σπαρτιάτικα – ενώ καλοπερνούν τα ψέματα
    και ψέμα ότι τρέφονται με μέλανα ζωμό.
    Τρέφονται με τις ανάγκες μας
    ανώτερες κι από βασιλικό πολτό.

    Σε νυχτωμένο δάσος σε άφησε ο ποιός
    και συ δεν ρώτησες ποτέ κανένα παραμύθι
    πως να διαφύγεις και από που.
    Και μόνο φόβοι
    δίνανε στους φόβους σου κουράγιο
    εκεί αμετακίνητη να μένεις
    στου ανέμου τα μουγκρίσματα
    τη νύχτα όσο ξέσκιζε των δέντρων τα κλαδιά
    τα ώτα και τα χρόνια.

    Έτσι ακριβώς μεγάλωσες και μένα,
    σπαρτιάτικα, με νυχτωμένου δάσους
    τον μέλανα ζωμό
    δε μ΄έστειλες ποτέ σε παραμύθι
    να διαφύγω από που.

    Κι εγώ όπως εσύ ποτέ δε διανοήθηκα
    σπιτάκι φωτισμένο στο βάθος να διακρίνω
    ποτέ δεν μπήκα στης Χιονάτης τη δανεική οδό
    δε χώθηκα ποτέ σε ξένη σούπα
    να κοιμηθώ
    ούτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα
    μικρόσωμο κρεβάτι με νάνους σκεπασμένο
    για να κρατιέται ζεστουλό.

    Μάνα, λες να είναι
    κληρονομική η πραγματικότης;

    • patinios said,

      Ιανουαρίου 21, 2015 στις 8:09 μμ

      Ruth μου καλισπερα, αρεσκη μου τζιε μεναν η Κική Δημουλά .
      προτιμο τον κοσμο μου παρα αυτον που μου σερβιρουν!!! 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: