Από μετριότητα και αγάπη

01Αθόρυβα σαν σκιά τα απογεύματα στην Λευκωσία
πέρασα και εγώ κάποτε
από δρόμους και σοκάκια.
Ζήλεψα και θαύμασα τους ναυτικούς
από μακριά όμως,
από την ενδοχώρα.
Στα παράλια οι άνθρωποι (και περισσότερο η γυναίκες)
ξέρουν από χωρισμούς,
Εδώ στην Λευκωσία εντός των τοίχων
νιώθω προστατευμένος
ανάμεσα σε ενετικά κατάλοιπα, μεσαιωνικά απομεινάρια,
κλασσικά και σύγχρονα κτίρια
Ανάμεσα σε ανθρώπους που πέρασαν και θα έρθουν
έκτιζα χρόνια μια σκιά
και όταν ωρίμασε ο χρόνος
απομακρύνθηκε χωρίς πισωγυρίσματα.
Μια άκακη σκιά, ένα πνεύμα
που αυτομόλησε από τη σάρκα
τίποτα παραπάνω.
Αν την συναντήσεις
πες της ότι την «σκότωσα»
από μετριότητα και αγάπη

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Φεβρουαρίου 22, 2015 στις 5:50 πμ

    καταπληκτικο Κωστα μου.Απλα καταπληκτικο!»


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: