Πάρε με στο 36

zourlomantiasΔεν είχε καν ολοκληρωθεί ο αυτοκινητόδρομος Λευκωσίας-Λεμεσού. Μικρό παιδί τότε 12-13 χρονών ακολουθούσε  συχνά με την οικογένειά του το δρομολόγιο από το κέντρο της Λευκωσίας προς τα Λατσιά που τότε ήταν το πιο απομακρυσμένο προάστιο της πρωτεύουσας.
Μια μέρα συνόδευε τον πατέρα του σε κυνηγετική  εξόρμηση και ο δρόμος επέβαλλε να περάσουν  και πάλι από τα Λατσιά για να πάρουν τον φίλο του πατέρα, τον Ινδιάνο (παρατσούκλι, από τα μακριά μαύρα  μαλλιά και το μελαμψό χρώμα του δέρματός του) και να κατευθυνθούν προς τον Μαζωτό . Έξω από το νοσοκομείο Αθαλάσσας που τότε το ξέραμε σαν ψυχιατρείο ή τρελλάδικο σκάει το λάστιχο του αυτοκινήτου και για κακή τους  τύχη το ανταλλακτικό ήταν ξεφούσκωτο.
Εν τω μεταξύ είχε ξημερώσει για τα καλά και οι ασθενείς του ψυχιατρείου «κολλημένοι» στην περίφραξη  με το χέρι προταγμένο έξω παρακαλούσαν «δώσ’ μου ένα τσιγάρο κύριε» «ένα σελίνι παρακαλώ» .
Αφού άδειασαν οι τσέπες του πατέρα από τα κέρματα και το πακέτο από τα τσιγάρα επιχείρησε να ζητήσει βοήθεια από διερχομένους οδηγούς , πέρασε ένα-δύο πέρασαν πέντε-έξι αυτοκίνητα αλλά κανένας δεν σταματούσε οπόταν ένας σχετικά καλοντυμένος ευγενέστατος κύριος ο οποίος βρισκόταν μέσα από την περίφραξη του ψυχιατρείου και ήταν ο πρώτος που είσπραξε σελίνι και δυο τσιγάρα μας λέει «αν θέλετε να σταματήσει κάποιος να σας βοηθήσει προχωράτε πιο κάτω γιατί εδώ σας θεωρούν κι εσάς τρελούς και κανείς δεν θα σταματήσει».
Αυτή ήταν η πρώτη επαφή, η πρώτη δυνατή εικόνα από το ψυχιατρείο,
τόσο δυνατή που χαράχτηκε στην μνήμη του και επιβεβαίωσε εν μέρει  αυτό που λένε «οι τρελοί  είναι έξω από το ψυχιατρείο»

Πέρασαν αρκετά χρόνια για να βρεθεί  ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με αρρώστους όταν ως χαμηλόμισθος κυβερνητικός υπάλληλος  από τη θέση του κλητήρα πήρε μετάθεση στο ψυχιατρείο.
Τώρα ήταν μέσα από την περίφραξη τώρα το «δώσ’ μου ένα τσιγάρο κύριε» «ένα σελίνι παρακαλώ»  ήταν καθημερινό κι έπρεπε ως επέβαλλε και ο επαγγελματισμός αλλά και ο κανονισμός να κοπούν.
Τρία χρόνια κράτησε η θητεία του στην θέση του κλητήρα, αρκετά για να καταγραφούν στο μυαλό του πολλά «αστεία» , συμπάθειες, ακόμα και φοβίες.
Περιστατικά όπως αυτό με ένα νεαρό άντρα λίγο πάνω από τα τριάντα του που κέρδιζε το χαρτζιλίκι του επιδεικνύοντας τα μεγάλα «προσόντα» του.
– Να μου δώσεις ένα σελίνι και να σου δείξω τη  βίλλα μου.
– Και γιατί να θέλω να δω τη  βίλλα σου;
– Εν όπως του γάρου πολλά μεγάλη τζιαι πασσιά!
– Αποκλείεται.
– Δώσ’ μου ένα σελίνι  και θα δεις, τζιαι ακόμα εν ακάβλωτη!
– Άτε έλα το σελίνι να δούμε.
Βγάζει από το παντελόνι το όργανο του, που ήταν όντως σαν του γαιδάρου, και να γελούν οι παρευρισκόμενοι και να μαζεύει σελίνια ο νεαρός ασθενής.
Τον φόβο τον ένιωσε με τις συζητήσεις της έκανε με τον Γιάννη τον φονιά
που μετά την παραμονή δώδεκα χρόνων στης κεντρικές φυλακές και αφού κρίθηκε ψυχικά άρρωστος μεταφέρθηκε να συνεχίσει τη δια βίου κράτηση του στο ψυχιατρείο.
– Αντρίκκο μου, φοάσαι κανέναν;
– Όχι Γιάννη μου, γιατί να φοούμαι, δεν έκανα κακό σε κανένα.
– Να φοάσαι!
– Γιατί;
– Να περπατάς και να έχεις την πλάτη σου στον τοίχο, να έχεις καλυμμένα τα νότα σου, εν ξέρεις πότε θα έρθει κάποιος να σου μπήξει το μαχαίρι στην πλάτη.
Ξεροκάταπιε ο Αντρέας και αργότερα ανάφερε το περιστατικό σε νοσοκόμο ο οποίος τον πληροφόρησε  πως ο Γιάννης ο φονιάς κάρφωνε και σκότωνε τα θύματα του με μια μαχαιριά πισώπλατα.
Εκείνη την εποχή πριν αρχίσει να εφαρμόζεται η πολίτικη της από-ιδρυματοποίησης το ψυχιατρείο ήταν ένα μεγάλο χωριό . Ασθενείς, ιατρικό, νοσηλευτικό και άλλο προσωπικό θα ξεπερνούσαν σίγουρα τα 500 άτομα, ήταν μια κλειστή κοινωνία που έλκυε με ένα περίεργο τρόπο τον Αντρέα να καταγράφει όλα όσα του κινούσαν την περιέργεια με σκοπό κάποια στιγμή να εκδώσει ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, κρατούσε ένα τετράδιο και σημείωνε τα αξιοπρόσεκτα περιστατικά και συμπεριφορές.

Μια μέρα εισήλθε στο γραφείο του  (ένας κλειστός χώρος κάτω από τις σκάλες όπου ήταν μέσα η φωτοτυπική μηχανή) ένας γνώριμος   εξωτερικός ασθενής που πάσχει από σχιζοφρένια  λουσμένος στα κλάματα.
– Θέλω να δω το γιατρό μου, θέλω να με βάλει μέσα, δεν είμαι καλά, υποτροπιάζω, βάρτε με μέσα γιατί πάλε έδερα την μάνα μου και λείπατε να καλέσει αστυνομία να με φέρει , ήρτα από μόνος μου.
Γίνεται εισαγωγή και το επόμενο πρωί τον βρίσκουν πνιγμένο κάτω από το κρεβάτι με το σεντόνι τυλιγμένο στο λαιμό.
«Αυτοκτόνησε ο Σπατζιάς», το νέο διαδόθηκε αστραπιαία.
Ο καημένος όταν δεν ήταν σε υποτροπή δεν μπορούσε να καταλάβει κανείς  ότι ήταν ψυχικά άρρωστος, «αξιοπρεπέστατος  δεν άντεξε τις τύψεις για τα όσα κακά έκανε της μάνας του τόσα χρόνια και αυτοκτόνησε» ήταν το πόρισμα που κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα.
Λίγες μέρες αργότερα δεύτερη και τρίτη «αυτοκτονία» με παρόμοιο τρόπο στον ίδιο θάλαμο.
Μιμητισμός, συμβαίνουν αυτά σε ψυχικά αρρώστους…
Ένα βράδυ ακούστηκε θόρυβος , τρέχουν οι νοσηλευτές στις κρεβατοκάμαρες , άλλος ένας άρρωστος με το σεντόνι στο λαιμό, τον πρόλαβαν στο πάρα ένα , όλοι οι υπόλοιποι άρρωστοι κοιμούνταν βαθιά , τα ψυχοτρόπα φάρμακα φρόντιζαν μια χαρά γι αυτό …δεν πήρε είδηση κανένας.
Την επόμενη μέρα και αφού μίλησε  ο παραλίγο «αυτόχειρας» έσκασε η βόμβα .
« Ο Παντελής με έπνιξε, ο Παντελής»
Ο Παντελής, συγκάτοικος στο θάλαμο εκμεταλλευόμενος το βαθύ ύπνο των αρρώστων τύλιγε στο λαιμό τους το σεντόνι  και αφού  έδενε την άλλη μεριά στην κεφαλαριά τούς έσπρωχνε κάτω από το κρεβάτι και πήγαινε να συνεχίσει τον ύπνο του ωσάν να μην συνέβαινε τίποτα.
Οι ανακριτές ανακάλυψαν και  λίστα θανάτου που είχε καλά κρυμμένη ο Παντελής κάτω από τον πάτο των παπουτσιών του η οποία περιλάμβανε εκτός από αρρώστους και νοσηλευτικό προσωπικό.

Ο «δάσκαλος» , δάσκαλος στην πραγματικότητα που βρέθηκε τρόφιμος στο ψυχιατρείο μετά που σκότωσε την γυναίκα του γιατί νόμιζε πως τον απατούσε με έναν άντρα τον οποίο έπλασε με την φαντασία του ήταν κατά τα αλλά καλός και φιλήσυχος ανθρωπάκος, πολιτικοποιημένος , μορφωμένος, διαβασμένος, ενημερωμένος και ευαισθητοποιημένος για το μέγα εθνικό μας πρόβλημα το κυπριακό.
Εκείνη την εποχή διεξάγονταν συνομιλίες , ο δάσκαλος με τη σύνταξη που έπαιρνε για τα χρόνια που δούλεψε στην εκπαίδευση μπορούσε και αγόραζε όλες τις ημερήσιες εφημερίδες για να διαβάζει , παρήγγειλε μάλιστα και του έφεραν και ένα ραδιοφωνάκι για να ενημερώνεται άμεσα  για τις εξελίξεις. Θέλησε μάλιστα να βοηθήσει λίγο τις συνομιλίες για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος.
Μπαίνει μια μέρα στο γραφείο.
– Αντρέα μου!
– Ναι δάσκαλε.
– Είσαι κλητήρας ε;
– Ναι δάσκαλε, θες κάτι;
– Να, θέλω να μου κανείς μια χάρη, να σου δώσω ένα γράμμα να το ταχυδρομήσεις στο γενικό γραμματέα τον Ηνωμένων Εθνών.

Ψυχιατρείο Αθαλασσης , Αριθμός Θαλάμου 1,
Λευκωσία, Κύπρος

Απευθύνομαι προς τον εξοχότατο Γ.Γρ  Ο.Η.Ε κο Μπούτρος Γκάλι.

‘Εξοχότατε.
Είμαι ο Θεός και θέλω να σε συμβουλέψω να βοηθήσεις στην επίλυση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος για να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στας εστίας τους και να διακριβωθεί η τύχη των αγνοούμενων αλλιώς θα στείλω λιμούς , θύελλες  και καταιγίδες στις χώρες σας και θα σας καταστρέψω.
Λόγω ανειλημμένης υποχρέωσης στο θάλαμο 1 του ψυχιατρείου Αθαλλάσσας  δεν θα μπορέσω να παραβρεθώ αυτοπροσώπως  στις συνομιλίες.

Με εκτίμηση Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ

Ο Αντρέας να υπόσχεται πως θα κάνει τη χάρη στον δάσκαλο και θα ταχυδρομούσε  το γράμμα.
Όταν πέρασαν αρκετές μέρες και δεν έλαβε απάντηση στην επιστολή του από τον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών άρχισαν τα παράπονα και «επιχείρησε » να αποστείλει με τον ίδιο τρόπο και δεύτερη, πράγμα που ανάγκασε τον Αντρέα να απαντήσει εκ μέρους του  Γενικού Γραμματέα και να ευχαριστήσει τον δάσκαλο για τις υποδείξεις και ότι θα τις λάβει σοβαρά υπόψη.

Με μικρά και μεγάλα, αστεία και σοβαρά περιστατικά περνούσαν οι ήμερες , οι Παρασκευές ήταν ευλογημένες μέρες, ήταν η ημέρα που ο θρησκευόμενος  αρμενικής καταγωγής Αράν Παλεκιάν προσευχόταν έναντι αμοιβής για τον Αντρέα, με τις παλάμες ενωμένες μπροστά από το στόμα σαν μικρό παιδί και με κλειστά τα μάτια:
«Αντρέας ναν καλά, Θεός Χριστός Παναγία και Άγιοι να προσεχών εσένα κοπελούθκια και γεναίκαν σου, Αντρέας καλόν πλάσμα Θεές μου, δια και στον Άραν δκυο σελίνια την εφτομάαν».
Με αυτό τον τρόπο έχοντας τους τακτικούς (εβδομαδιαίους) πελάτες  ο Άραν έβγαζε το χαρτζιλίκι του.

Ο Αντρέας είχε ιδιαίτερη συμπάθεια στην «παπαθκιά» ίσως γιατί στην προσωπική ιστορία της ήταν το απόλυτο θύμα .
Η παπαθκιά μια καλοκάγαθη ευτραφής  νεαρή ήταν νυμφευμένη με τον παπά ενός μικρού χωριού, όταν άρχισε να παίρνει κιλά της έδιναν συγχαρητήρια γιατί  νόμιζαν είναι έγκυος , έλεγαν οι συγχωριανοί  μπράβο και στον παπά ο οποίος χαμογελούσε μοιράζοντας ευχές.
Πέρασε πάνω από ένας χρόνος η παπαθκιά πάχαινε συνεχώς αλλά παιδί δεν φάνηκε γιατί ο παπάς ούτε που την άγγιξε από τότε που την στεφανώθηκε.
Αποτέλεσμα να καταλήξει στο ψυχιατρείο με μια κούκλα για μωρό στην αγκαλιά και ο παπάς από την ντροπή του πέταξε τα ράσα και ξενιτεύτηκε. Οι κακές γλώσσες αποδιδόμενες στο οικογενειακό περιβάλλον της παπαθκιάς διατείνονταν  πως ήταν ομοφυλόφιλος γι αυτό έγινε παπάς, τι από όλα ήταν αλήθεια δεν έμαθε κανείς.

Τρία χρόνια «χόρτασε» από εμπειρίες ο Αντρέας , ήρθε η μετακίνησή του σε άλλο τμήμα και τα δεσμά με το ψυχιατρείο κόπηκαν, οι υποσχέσεις σε συνάδελφους και αρρώστους ότι θα περνούσε να τους έβλεπε δεν τηρήθηκαν, έριξε πέτρα πίσω του.
Μια πενταετία  αργότερα ένα ηλιόλουστο σαββατιάτικο απόγευμα, μέρα κατά την οποία ως επί το πλείστον δέχονταν οι άρρωστοι επισκέπτες βλέπει ξανά ο δάσκαλος τον Αντρέα να έρχεται προς το μέρος του από τον κεντρικό δρόμο ανάμεσα στα κυπαρίσσια (ο δρόμος που σήμερα οδηγεί προς το τμήμα επειγόντων περιστατικών του νέου γενικού νοσοκομείου Λευκωσίας).
Χαρούμενος ο δάσκαλος του σφίγγει το χέρι, υποτονικός ο Αντρέας παρακαλά τον δάσκαλο.
«Έχασα το θάλαμό μου, πάρε με στο 36».

Advertisements

6 Σχόλια

  1. strovoliotis said,

    Μαΐου 11, 2015 στις 4:28 πμ

    Δύσκολες ιστορίες. Όπως αυτή του Αη Γιάννη Πιτσιλιάς. Και, υποθέτω, όπως πολλές άλλες βασανισμένων ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μας. Κρυμμένοι, ή όχι τόσο…

    • patinios said,

      Μαΐου 11, 2015 στις 5:18 πμ

      Καλημέρα φίλε, η ιστορία στον Αη Γιάννη Πιτσιλιάς ήταν και η αφορμή να δημοσιεύσω σήμερα αυτό το μικρό διήγημα . Ιστορίες που μπορεί να ακούγονται υπερβολικές η φανταστικές που θα μπορούσαν όμως να είναι και απόλυτα αληθινές.

  2. Μαΐου 12, 2015 στις 10:51 πμ

    Σοκαριστικο

    • patinios said,

      Μαΐου 12, 2015 στις 6:33 μμ

      Όχι και σοκαριστικό 🙂 το σοκαριστικό σενάριο ειναι έξω από το ψυχιατρείο! !!!

  3. Νίκος said,

    Μαΐου 21, 2015 στις 4:42 πμ

    Εδούλεψα τζιε γω στο πρώην ψυχιατρικό ίδρυμα αθαλάσσας τζαι ήταν μεγάλο σχολείο. Θυμούμαι έναν τρόφιμο που έλυε το σταυρόλεξο της τότε εφημερίδας «ο αγώνας» σε 3 λεπτά με το ρολόι!

    • patinios said,

      Μαΐου 21, 2015 στις 5:13 πμ

      Παεις τα καλά με τους πολλούς πάντος !! εκτός από το ψυχιατρείο «δουλέψες» Και στη διόρθωση του κειμένου! !! Όντος ένα μεγάλο σχολείο που κρατά σφραγισμένα μυστικά Και ιστορίες ανθρώπων που χαρακτηρίστηκαν «πελλοι» και έζησαν έγκλειστοι για πολλά χρόνια στο Ίδρυμα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: