Η ιστορία ενός έρωτα σε τέσσερις πράξεις.

love Πριν μερικά χρόνια ξεκίνησα να γράψω ένα μυθιστόρημα το όποιο έμεινε στο συρτάρι (το διάβασαν μόνο δυο άτομα) . θα χαρακτήριζα πρωτόλειο  το γράψιμο (κυρίως το αφηγηματικό του κομμάτι) . Είμαι και τεμπέλης , δεν τα πάω καλά με τα μεγάλα κείμενα, έμεινε στο συρτάρι για χρόνια.
Είχε μέσα όμως  κομμάτια που θεωρούσα πολύ δυνατά έτσι από ένα κείμενο πάνω από 30 χιλιάδες λέξεις δημιούργησα τρία μικρά διηγήματα και έχω ακόμα ένα στα υπόψη μου.
για να μην φλυαρώ στο παραδίδω…

Η ιστορία ενός έρωτα σε τέσσερις πράξεις.

Πράξη πρώτη …

«Έχεις υπέροχα μάτια, τα οποία κρύβουν μια θλίψη και μια γλυκιά μελαγχολία»
«Για να μπορείς να διαβάζεις τα μάτια μου θα πρέπει να είσαι πολύ ευαίσθητος άνθρωπος».

Το κορίτσι της Άνοιξης με το ανθισμένο χαμόγελο
τον  καλεί σε Μαγιάτικο πανηγύρι και  αυτός πεινασμένη μέλισσα να μην μπορεί να αντισταθεί στων ανθέων την γύρη.
Το κορίτσι της Άνοιξης με το ανθισμένο χαμόγελο λουλούδι
που διακριτικά  ξεπροβάλλει από  τον παγωμένο χειμώνα…
Κάποτε σκεφτόταν πως είναι πιο σοφό να περιμένει  να κυλήσει ο καιρός, να παρατηρήσει καλύτερα και ύστερα να εκφραστεί.
Μα της πρώτης στιγμής το σκίρτημα, το αυθόρμητο το αχ!!
Το τρέμουλο στη φωνή, «το όνειρο της μέρας»
αυτή την κρυμμένη αλήθεια πώς να την αφήσει απαρατήρητη.
Για όλα αυτά, που είναι πολλά, για εκείνη τη στιγμούλα  που  αύριο μπορεί να μην την ξαναζήσει αξίζει ένα ποίημα.

«Αν βρεις ευκαιρία απόψε σήκωσε τα μάτια στον ουρανό, έχει πανσέληνο».
«Το είδα».

Απόψε είσαι πιο όμορφη από την πανσέληνο
που λάμπει , σηκώνεις τα μάτια σου
να τη δεις και κοκκινίζει…
Απόψε ξεκουράζομαι με το χαμόγελό σου…
Σε γυρεύω στων ποιητών  τους στίχους μα δε σε βρίσκω…
Και  πώς να σε βρω που είσαι από μονή σου ένα τόσο
ιδιαίτερο και ξεχωριστό ποίημα.
Δεν του μιλούσε πολύ «άμα έχω κάτι να πω, θα στο πω» του είπε.

Με ρωτάς με τα μάτια σου,
απαντώ με ένα χάδι…
και επικοινωνούμε…
Αν τούτη τη στιγμή βίωνε για μια φορά
ο κάθε άνθρωπος τότε ο κόσμος θα ήταν καλύτερος.
Μου μιλάς με τα μάτια σου και ακούει η ψυχή μου…
Έξω γαβγίζει ένα σκυλί και οι φωνές των  παιδιών κυοφορούν το μέλλον κι όλα μου μοιάζουν όμορφα.

Συνήθως μιλούσανε με τα μάτια
Και παρόλο που καταλαμβανόντουσαν, κόντευε να σκάσει, γιατί δε τον αρκούσε.
Μια μέρα κατάφερε και της  πήρε λίγες κουβέντες.
Το απόγευμα της έστειλα μήνυμα…
«Κάποτε είναι αναγκαίος και ο προφορικός λόγος!
Σήμερα ο διάλογός μας μου ενίσχυσε την ενστικτώδη αντίληψη μου για τη διακριτική ομορφιά του είναι σου».

Ξαφνιάστηκα που πήρα απάντηση -Συνήθως δεν απαντά σε τέτοια  μηνύματα-
«Με αυτά που μου γράφεις θα με κάνεις να μείνω στον τόπο».
Τι τη φόβισε; Τι κακό είχε το μήνυμά του; Αυτός  το μονό που έκανε ήταν να αποτυπώσει με λόγια ότι αυτή εκπέμπει με την αύρα της, τη διακριτική ομορφιά του είναι της.

Και πάλη σιωπή…

Μη μιλάς τα λόγια φθείρουν, άσε τα χείλη να γείρουν,
να ξεκουραστούν…
Μη μιλάς  μόνο κοίταζέ με. Τα μάτια λένε μόνο αλήθειες,
δεν υποτάσσονται στα πρέπει…
Μη μιλάς… Και άμα θες πολύ να το πεις, φίλα με να μη σε ακούσει κανείς…
Μη μιλάς… χόρεψε και αν είμαι αλήθεια, θα καταλάβω.
Μη μιλάς… και αν είσαι αγάπη, δε θα το πουν τα λόγια!

 Πράξη δεύτερη …
«Θέλω να σε δω… να σε αγκαλιάσω… να σε μυρίσω… Θέλω να σε νιώσω…»
του είπε λίγο πριν την πρώτη τους  φορά.

Ακούμπησε στον πάγκο της κουζίνας  την πήρε  αγκαλιά και φιληθήκανε. Όταν σταμάτησε, έκανε πίσω το κεφάλι του, για να τη βλέπει καλύτερα. Ενώ την είχε ακόμη αγκαλιά, έφερε το ένα χέρι του στο πρόσωπό της και άρχισε να της χαϊδεύει τα μάγουλα, τα φρύδια, τα χείλη, το μέτωπο, τα μαλλιά.

– Θα με αφήσεις να κάνω τον καφέ; του λέει.
– Περίμενε ακόμη λίγο. Εγώ περίμενα πολύ γι’ αυτήν την στιγμή. Ξέρεις πόσο πολύ ήθελα να σε χαδέψω στο πρόσωπο;
– Ναι, ξέρω. Μου το έχεις πει.

Έκανε να την αφήσει, αφού ήθελε να ετοιμάσει καφέ, αλλά δεν μπόρεσα. Την ξαναπήρε αγκαλιά και τη χόρεψε  στο ρυθμό της μουσικής των καρδιών τους, που έτσι αγκαλιασμένοι καθώς ήταν ακουγόταν δυνατά ο κτύπος τους.

Τον οδήγησε στην κρεβατοκάμαρα της, τον έβαλε να καθίσει στο κρεβάτι . εκείνη κάθισε από την άλλη μεριά. Έγειρε πίσω και βρέθηκε ξαπλωμένος στην αγκαλιά της.  Δε βιαζόταν να προχωρήσει στο επόμενο φυσιολογικά επερχόμενο στάδιο! Είναι φορές που ακόμα και η πράξη η ερωτική είναι περιττή.

Ήταν ένας ευτυχισμένος και πλήρης άνθρωπος. Βρίσκονταν   αγκαλιασμένοι και ημίγυμνοι και η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων ήταν να επιχειρήσει να απαλλαγούνε και από τα περιττά ρούχα που τους καταπίεζαν.
– Δεν πήγα αισθητικό και είμαι όπως την αρκούδα.

– Μου αρέσουν οι αρκούδες.
– Είμαι και αδιάθετη.

Ούτε την αρκούδα φοβηθήκανε ούτε και τις δυο -γιατί δεν ήταν παραπάνω- σταγόνες αίμα που απέμεναν κατά την τελευταία μέρα της περιόδου της. Τα κορμιά τους ενώθηκαν, έγιναν ένα σώμα και όταν ξεθύμαναν και γαλήνεψαν τα πρόσωπά τους, έτσι καθώς ήταν αγκαλιασμένοι μείνανε για λίγο σιωπηλοί σαν να κρατούσαμε ενός λεπτού σιγής…

Σηκωθήκανε και ντυθήκανε. Τα ρούχα του ήταν πάνω σε μια πολυθρόνα, απέναντι από το κρεβάτι, μια πολυθρόνα από αυτές της κλασικές με πλατιά ξύλινα χέρια . Θέλω να καθίσω σε αυτή την πολυθρόνα και να σε βλέπω να κοιμάσαι, της είπε. Χαμογέλασε.

Μετέβηκαν  στο σαλόνι και καθίσανε στον καναπέ. Κάθισε ανάμεσα στα πόδια του. Έγειρε το κεφάλι της στο στήθος του, της χάιδευε τα μαλλιά και το πρόσωπο, ενώ της μιλούσε. Ήταν λαλίστατος. Την πήρε πίσω στα δύσκολα παιδικά του χρόνια, την ταξίδεψε στο πρόσφατο παρελθόν και αυτή άκουγε με προσοχή, ώσπου του λέει: «Μη μιλάς, είναι καλά να αφήνεις και κάποια πράγματα να τα φαντάζεται μια γυναίκα».

δε τον άφησε να τελειώσει την πρόταση του , τον πήρε από το χέρι, ενώ με το άλλο της χέρι του έκλεισε το στόμα και τον οδήγησε στο κρεβάτι.

– Βγάλε τα ρούχα και έρχομαι.
– Δε θα τα καταφέρω για δεύτερη φορά, , σε τόσο σύντομο διάστημα.
Χαμογέλασε. Η δεύτερη φορά ήταν καλύτερη από την πρώτη. Ήτανε  πιο ελεύθεροι, πιο άνετοι ο ένας με το κορμί του άλλου. Τα κορμιά τους χόρτασαν προς στιγμής την πείνα τους.

Λίγες μέρες αργότερα , βράδυ.

Μετά το φαγητό πήρανε από μια μπύρα και κατεβήκανε όλοι κάτω στη βραχώδη παραλία της περιοχής. Λίγα μέτρα πιο κάτω, μια άλλη παρέα έκανε πάρτι, είχαν κιθάρα και τραγουδούσαν. Σηκωθήκανε και τους προσεγγίσανε.
Φαίνονταν χαρούμενοι -μάλλον από το ποτό-, τους καλωσόρισαν στην παρέα τους και συνέχισαν το τραγούδι. «Κείνο που με τρώει κείνο που με ζώνει είναι που ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη…».
– Μου πάει αυτός ο στίχος.
– Γι’ αυτό μου αρέσεις.

Ήρθαν και οι υπόλοιποι φίλοι και κάθισαν μαζί τους. Συνεχίσανε όλοι μαζί να τραγουδούνε. «Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε, να πάμε κατευθείαν για δουλειά. Απόψε στο ακρογιάλι θα τη βρούμε, να πιούμε όλες τις μπύρες αγκαλιά…».

– Πάμε να περπατήσουμε; του πρότεινε.

Προχωρήσανε. Ενώ είχανε γυρισμένη την πλάτη προς την παρέα, ακούστηκαν δυνατές φωνές.
– Τι έγινε, γιατί φωνάζετε;
– Έπεσε ένα αστέρι πολύ γρήγορα και μόλις που προλάβαμε να κάνουμε ευχή, του είπαν.
Γύρισε μπροστά και έκανε το παράπονό του:
– Δε είδαμε το αστέρι, να κάνουμε ευχή.
– Κράτησε το χέρι μου και κάνε. Το ίδιο θα είναι, του είπε.
Την πήρε από το χέρι και ευχήθηκε δυνατά, για να με ακούσει:
– Σε καλό να μας βγει όλο αυτό που ζούμε.

 Πράξη Τρίτη…

Μόνο καλό αποκομίζεις από δυνατά συναισθήματα.
Δεν κράτησε όμως.

Κάθε φορά που της έλεγε  «σ’ αγαπώ» δάκρυζε
λες και  ζήλευε  το δάκρυ και έτρεχε να τον προλάβει.
Κάθε φορά που της έλεγε «σ’ αγαπώ» έκλαιγε από χαρά
και χόρευαν όλες του οι αισθήσεις.
Κάθε φορά που της έγραφε πόσο την αγαπά και πάλι δάκρυζε
και πάλι έτρεχε το δάκρυ να τη δει,
μα δεν είναι εκεί να τον δει,  ακούσει, να του πει «γιατί κλαίς, αγάπη μου»;
Τώρα κάθε φορά που της έγραφε «σ’ αγαπώ» έκλεγε,
γιατί πονούσε  και  χαιρόταν , γιατί αξιώθηκε και αγάπησε και αυτός.

Τσάκισε το χαμόγελο στα χείλη, κομμάτια χίλια.
Έξω απ’ την πύλη του παραδείσου, το κλειδί χαμένο
και εγώ εδώ ακόμα να επιμένω.
Μάζεψε τα κομμάτια,
πάρε κόλλα φτιάξε ελπίδα
και θα πάνε όλα καλύτερα απ’ το σήμερα, απ’ το χθες.
Πέφτει ένα αστέρι, την ευχή σου πες,
χόρεψε στης Ζώης την αγρία πίστα
και τα δεσμά που σε κρατάνε λύστα.
Τρέχει η ζωή όπως τον καταρράκτη,
ζωή φωτιά, τα κάνεις όλα στάχτη.

Πέρασαν μερικές εβδομάδες, το στερητικό σύνδρομο δεν έλεγε να καταλαγιάσει.
Την είδε στο αυτοκίνητο, κοπήκαν τα πόδια του, τις τηλεφώνησε, δέχτηκε να πέραση από το σπίτι της για λίγο.

Τον  ρώτησε μόνο αν μπορεί να την αντέξει μια τέτοια συνάντηση .
Η αγκαλιά της, σαν μαγικό ραβδί, τον γαλήνευσε.  Μια αγκαλιά πολύ στοργική, φιλική και θεραπευτική.
Καθίσανε στον καναπέ. Έγειρε το κεφάλι του στο στήθος της και μιλούσαμε.
– Σε αγαπώ πολύ, μα πάρα πολύ ψυχούλα μου και πονώ που σε χάνω.

Λένε πως ο χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, μα όσο μικρός και να είναι για μένα είναι πολύ μεγάλος για να τον αντέξω. Σε αγαπώ πολύ και ας μη με άκουσες πολλές φορές να στο λέω. Δεν το έκανα, γιατί φοβόμουν αυτή ακριβώς τη στιγμή που δε θα είμαστε μαζί και θα πονάμε. Σε αγαπώ πολύ…

– Το ξέρω, το νιώθω και ρίχνω ευθύνες στον εαυτό μου που είσαι έτσι.
– Όχι, ψυχούλα μου, αυτό μην το ξαναπείς. Μόνο καλά πήρα από εσένα και σ’ ευχαριστώ για αυτό.
Το χάδι της τον νανούριζε,  της σιωπής ο ήχος τους  έκανε να αγκαλιαστούνε πιο σφιχτά.

– Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα μαζί σου και νιώθω έτσι; Της είπε
– Ποιο είναι;
– Δεν πρόλαβα να σε απομυθοποιήσω και σε χάνω, δεν έχω μια δικαιολογία να δώσω στον εαυτό μου, να έχει να πιαστεί από κάπου, να προλάβω να σε ζήσω και να βρω κανένα ψεγάδι σου. Όλα σε σένα μου φαίνονται όμορφα.
Χαμογέλασε, αλλά δε μίλησε με τα χείλη, παρά με τα μάτια… δείχνοντας ότι της άρεσε αυτό που άκουσε.
Άνοιξε την πόρτα και διώχνοντάς τον ευγενικά, τον αποχαιρέτησε.

Παρέμεινε για λίγο μόνος έξω από την πόρτα της…
Ένα φιλί κλαίει έξω από την πόρτα της,
είναι το φιλί που δεν πρόλαβε να την αγγίξει.
Κλαίει , παρακαλά να γλιστρήσει ένα της χάδι
να σκουπίσει τα δάκρυά του.
Άδικα καρτερά .
Ένα φιλί έξω από την πόρτα της έκλαιγε μέχρι
που το πότισαν τα δάκρυα που έπεφταν βροχή
από δυο ουρανούς σκοτεινιασμένους .
Έτσι γεννήθηκε η μοναξιά.

Από τότε κάθε φορά του την έβλεπε συναντούσε στα μάτια της ένα άλλο άνθρωπο.

Μου είπες μαζί θα το περάσουμε
μα με προσπέρασες, και δεν έχω άλλο από εσένα.
Θέλω να βγω στο δρόμο να γυρέψω μια αγκαλιά,
ένα κτύπημα στην πλάτη, ένα λόγο τρυφερό, ένα χάδι.
Θέλω να βγω στο δρόμο να γυρέψω μια φωλιά,
μια μήτρα να με ξαναγεννήσει, ένα Θεό να με αναστήσει.
Θέλω απ’ την αρχή να ζήσω, να σε ξαναγαπήσω.

 Πράξη Τέταρτη…

Σκεφόταν ρωτούσε  και απαντούσε του εαυτού του, έκανε εικασίες,  αφού του άφησε πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Μια μέρα της έγραψε ένα γράμμα και ένα ποίημα , το γράμμα το ταχυδρόμησε μα όπως ανάμενε απάντηση δεν πήρε.  Το ποίημα το κράτησε.

«Ο καιρός περνά γρήγορα και η επίδραση του χρόνου καταλυτική ,
Ποια δεν παλεύω με εμέ…
Ποια δεν μου θυμώνω μα ούτε προσπαθώ να μην  να σε αγαπώ
αφού όσα συρματοπλέγματα και να έβαλα, όσο ψιλά τύχη και να έκτισα για να κλίσω την ψύχη μου , πάντα δραπέτευε και  εσένα γύρευε.
Όσους και να έβαλα φρουρούς να την προσέχουν  , στην απομόνωση και αν την έριξα…
Το σκοτάδι έκανε τροφή για να ταΐζει  την  υπομονή της  και ξεδιψούσε  με  δάκρια χαράς από την εικόνα ενός χαμόγελου σου.
Η ψύχη μου , πάντα δραπετεύει  και  εσένα γύρευει … γίνετε σύννεφο, βροχή γίνετε ήλιος γίνετε βάρκα του ψαρά, γίνετε γυναίκα που γεννά  και άντρας που κλαίει σε γυναίκας αγάλια, γίνετε σκύλος που χαδεύεις και γάτα που σε ευχαριστεί με το γουργουρητό  της ,
γίνετε το κλάμα και το γέλιο του παιδιού, το  πέταγμα του γλάρου πανό από την φουρτουνιασμένη  θάλασσα, γίνετε άσπρο άλογο ελεύθερο στα βουνά γίνετε δέντρο λουλούδι, σπόρος, κύτταρο ….
είσαι σε  όσα βλέπω  όσα ακούω και όσα σκέφτομε  και να τα αποφύγω ούτε μπορώ μα ούτε και θέλω.
Μια χάρη σου ζητώ .
Πρόσεχε τον εαυτό σου όπως, μην τον πληγώνεις και μην τον άδικης.
Ζήσε της μικρές ευτυχισμένες σου στιγμές όπως εσύ ξέρης καλύτερα,   μα πρόσεχε μην ματώσεις την ψίχουλα σου, ψίχουλα μου.
Θα έρθει η στιγμή που καρτεράς γιατί η ζωή δεν άδικα κανένα και η θλίψη από τα μάτια σου που επιμελώς κρύβεις θα πέσει  σαν τη πρώτη ανάσταση του μεγάλου Σαββάτου όταν πέφτουν τα μαύρα από τα εικονοστάσια, θα έρθει  και η Κυριακή  και θα στύσης χορό και θα είμαι και εγώ κάπου εκεί σε μια άκρη να σε δω, και τότε μονό θα ησυχάσει  η ψυχή μου.


Ήταν ωραία.
Τη θυμάμαι˙ την αγγίζω με τα ακροδάχτυλα της μνήμης,
της χαϊδεύω και πάλι το πρόσωπο.
Ήταν ωραία.
Την Άνοιξη οι ακτίνες του ήλιου
γίνονταν προέκταση των χρυσών μαλλιών της
και τα απαλά άσπρα σύννεφα, των χεριών της
παλάμες γεμάτες τρυφερά αγγίγματα.
Ήταν ωραία.
Καλοκαίρι σαν με έριχνε μες στη φωτιά της
και μετά με δρόσιζε με τα φιλία της.
Ήταν ωραία.
Μα το φθινόπωρο σαν της κτένιζα τα κιτρινισμένα της μαλλιά,
άρχισαν και έπεφταν σαν φύλλα  και απέμεινε γυμνός κορμός,
που θέλησε μόνος τη χειμέρια νάρκη να περάσει.
Ξεχειμώνιασε έτσι αφημένη στης φύσης τις άγριες ορέξεις.
Και σαν μπήκε και πάλι η Άνοιξη,
σαν ξεθύμανε ο καιρός, είπα πως θα με θυμηθεί πάλι.
Έβγαλε καινούρια κλαδιά, ψήλωσε, φούντωσε, μα δε με θυμήθηκε.
Η καινούρια της η φορεσιά, οι ρίζες της που μεγάλωσαν, η γλάστρα μου, πια δεν την αρκούσαν.
Γύρεψε γη και ρίζωσε και ψίλωσε και φούντωσε, μα πάλι είναι ωραία,
έτσι που τη βλέπω σε ξένο περιβόλι.

Κ.Π
(Η φωτογραφεία είναι «κλεμμένη» από το διαδίκτυο)

Advertisements

2 Σχόλια

  1. strovoliotis said,

    Νοέμβριος 25, 2015 στις 2:24 μμ

    Φίλε, τώρα μπόρεσα να το διαβάσω αυτό. Μόνο σχόλιο: Αχ!!!

    Δες και αυτό: https://strovoliotis.wordpress.com/2009/11/21/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC-%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%AC%CE%B9%CE%B4/

    • patinios said,

      Νοέμβριος 25, 2015 στις 7:52 μμ

      Φίλε μου το Αχ!!! και άλλο ένα ΑΧ!! πάνε στο δικό σου κείμενο που είναι βγαλμένο από ημερολόγιο …!!! Φίλε μου είναι τυχεροί οι άνθρωποι που αξιώνονται να ζήσουν κάτι τόσο δυνατό και ίσως η δύναμη αυτού να γιγαντώνετε με την καταλήξει που περιγράφεις.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: