Αυτοκαταστροφικές τάσεις

erotimatiko-1Άλλο ένα μικρό κεφάλαιο που θα μπορούσε να ήταν μέρος ενός μεγάλου διηγήματος. (που δεν θα γράψω ποτέ γιατί βαριέμαι τα μεγάλα κείμενα!!)

 

 

Πήρε στα χέρια πολλές φορές τη πένα και την άφησε
-μην παίζεις με τη χειροβομβίδα σκέφτηκε-
Την άφησε κάτω.
Αργότερα, κάποιες λέξεις έγραψε και τις διέγραψε
-έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις σήμερα, σκέφτηκε-
χαμογέλασε, αμέσως γέμισαν τα μάτια του δάκρια.
Είναι και αυτό το ηλιόλουστο χειμωνιάτικο απόγευμα που συνωμότησε με τη μουσική του Λάκη και τη φωνή της Αρλέτας για να διεμβολίσουν την ψυχική ανήσυχη ηρεμία του .
Κάτι μέσα του παλεύει να ελευθερωθεί και όλο το σπρώχνει πίσω. Μήπως η «χειροβομβίδα» δεν είναι χειροβομβίδα ,μήπως οι «αυτοκαταστροφικές τάσεις» είναι κάτι άλλο;.

Η Αρλέτα σιγοτραγουδά «Τα ήσυχα βράδια»

“Ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου θα είμαστε πάντα μαζί
Και δε θα μου λείπεις γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου που θα σ’ ακολουθεί…”

Και είναι αρκετό ένα τραγούδι να σε πάρει να σε ταξιδέψει μακριά, πολύ μακριά… Χθες είχε δεχτεί ένα μήνυμα για ένα καφέ, είχαν περάσει μέρες , μήνες ίσως και χρόνια από τότε που είχαν να βρεθούν. Τα είπαν σήμερα το πρωί αγκαλιασμένοι στον καναπέ του σπιτιού σαν άλλοτε, απαλλαγμένοι από εγωισμούς , θυμό, ένταση, πρόσκαιρα μικροσυμφέροντα και αλλά «τοξικά απόβλητα» που γεμίζουν κάποτε οι ψυχές των ανθρώπων.
Έφυγε χωρίς να δώσουν άλλο ραντεβού, χωρίς να υποσχεθούν τίποτα ο ένας στον άλλο . Με μια ηρεμία σαν θάλασσα «λάδι» η ψυχή.
Μπορεί να περάσουν μέρες μήνες ή και χρόνια να ξαναβρεθούν.

Η Αρλέτα συνεχίζει να σιγοτραγουδά…

«Και δε θα σου λείπω γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου που θα σ’ ακολουθεί
Τα ήσυχα βράδια θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο που θα `σαι μέσα κι εσύ»

Πήρε και πάλι στα χέρια την πένα αποφασισμένος να συμπύκνωσει την σκέψη του σε λίγες γραμμές όπως του ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό.

«Κράτησα τα χρόνια μου μαζί με τα δικά σου
και έγειρα να ζεσταθώ μέσα στην αγκαλιά σου.
Χάιδεψα τις ρυτίδες σου, φίλησες τα μαλλιά μου
τα γκρίζα νέφη της ψυχής έδιωξες μακριά μου.
Έναν καφέ με κέρασες και χάθηκες στα χρόνια
σαν τα παιδιά που αμολούν στον ουρανό μπαλόνια.
Μα ότι πίσω αφήσαμε ,μπροστά μου πάντα βρίσκω
κάθε φορά που κυνηγώ της λύτρωσης το ρίσκο»

Έκλαψε, έγραψε, ηρέμησε, κατέβασε τη πένα.

K.Π

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: