Ο κύριος με το λεπτό μουστάκι

lepto moustakiΈφυγε από την Παρουσιάσει του βιβλίου της Άννας με μια παράξενη διάθεση.
Μια όμορφη παράξενη διάθεση που του την δημιούργησε η ενεργεία της εκδήλωσης .Ένα εκ πρώτης όψεως πολύ όμορφο βιβλίο που  η ανάγνωση του έμοιαζε περισσότερο με αυτοβιογραφικό ημερολόγιο παρά με μυθιστόρημα.
Μάζεψε τα όσα  άκουσε, όσα είδε μα προπαντός τα όσα ένιωσε χαιρέτησε και έφυγε.
Στον δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι αισθάνθηκε την ανάγκη  ότι ήθελε κάτι να πει και ότι είχε να πει πάντα πριν το ακούσει κανείς άλλος το έλεγε στο «χαρτί».
Βραδύ Δευτέρας, ίσως να έχουμε το ποιο παγωμένο βραδύ των τελευταίων χρόνων  είπε η φωνή του μετρολόγου που ακουγόταν σιγανά από το ραδιόφωνο, κοίταξε στο ταμπλό του αυτοκινήτου και το θερμόμετρο έδειχνε μόλις ένα βαθμούς κελσίου, τσουχτερό το κρύο για μια πόλη που δεν έχει συνηθίσει τη βαρυχειμωνιά, λιγοστά τα αυτοκίνητα στους δρόμους και μια σχεδόν πανσέληνος να διακρίνετε πίσω από τα αραιά σύννεφα και να  τραβά το βλέμμα στον ουρανό.
Ότι είχε να πει πάντα πριν το ακούσει κανείς άλλος το έλεγε στο «χαρτί»
Είχε όμως αυτό το κάτι να το πει; η ήταν μια υποψία που θα αφηνόταν απέξω μπαίνοντας στο σπίτι κλαδώνοντας την πόρτα.
Μερικά τετράγωνα πριν φτάσει στο σπίτι του είδε για άλλη μια φορά τον κύριο με το λεπτό μουστάκι και αποφάσισε να «κάτσει» να γράψει τα «ψυχογράφημα» του.
Του το είχε ταμένο άλλωστε αλλά δεν έβρισκε το κουράγιο να στρωθεί στο γράψιμο.
Παλαιοτέρα έγραφε γιατί εστί του έβγαινε αλλά τελευταία και προπαντός μετά από την βράβευση του για μια σειρά διηγημάτων που έγραψε δεν του έβγαινε τίποτα.
Ήταν σαν να του επέβαλλαν να γράψει ,πράγμα που τον άγχωνε και δρούσε ανασταλτικά ως προς το συγγραφικό του έργο.
Του κυρίου με το μουστάκι όμως του το είχε ταμένο και απόψε ήταν η κατάλληλη μέρα γιατί του ταίριαζε απόλυτα μια τέτοια μέρα   «ίσως η ποιο κρύα μέρα των τελευταίων χρονών»
Ανέκφραστος , αγέλαστος δεν έκανε τον κόπο να στρέψη το κεφάλι και να ανταπόδοση το χαμόγελο η έστω το χαιρετημα που του έκανε κάθε φορά που τον συναντούσε στο δρόμο.
Στα δεκαπέντε χρόνια που περνούσε από τη γειτονιά του (από τότε που κατοίκησε ένα τετράγωνο ποιο πάνω) τον  έχει δη να αλλάζει τουλάχιστον τέσσερα αυτοκίνητα  και άλλα τρία η γυναίκα του , χρονολογικά το ένα καλύτερο και μεγαλύτερο από το άλλο . Τώρα οδηγά ένα Μερσεντές που θέλει δυο γκαράζ για να χωρέσει και η γυναίκα του ένα BMW . Κατοικεί σε ένα σπίτι με πισίνα και τέσσερις καμινάδες και παρόλο που ξεκαπνίζουν τουλάχιστο τα δυο τζάκια καθημερινά, ποτέ δεν έφτασε στα ρουθούνια κανενός γείτονα η μυρωδιά λουκάνικου , παστουρμά η έστω χαλουμιού .Αν είναι δυνατόν!.
Πάντοτε κουστουμαρισμένος και γραβάταμενος και αγνώστου επαγγέλματος μέχρι προσφάτως.
Λίγες εβδομάδες νωρίτερα στην τελετή απονομής των λογοτεχνικών βραβείων δεν τον είχε προσέξει ότι καθόταν στις πρώτες θέσεις ανάμεσα στους επισήμους.
Έγιναν διάφορες βραβεύσεις και όταν ήρθε η σειρά του να παραλαβή το δικό του καλούν τον κύριο με το λεπτό μουστάκι να κάνει την απονομή.
«Καλούμε τον κ Θεοδώρου διευθυντή του ομώνυμου ελεγκτικού οίκου  και μέγα χορηγού της αποψινής εκδηλώσεις να έρθει για την απονομή»
Ε ήταν η πρώτη φορά που τον είδε και να του χαμογέλα να του σφίγγει το χέρι και να του μήλα, έστω της μια δυο λέξεις που του είπε «μπράβο, συγχαρητήρια»
Άμεσος μετά  πήγε στο βήμα «το γραφείο μας στηρίζει τον πολιτισμό κλπ κλπ»
Στην δεξίωση που ακλούθησε αντάλλαξαν ακόμα μια κουβέντα.
«Κ. Θεοδώρου είμαστε σχεδόν γείτονες»
«το γνωρίζω και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό»
Την επομένη μέρα το πρωί συναντήθηκαν και πάλι στον δρόμο
ο κύριος με το λεπτό μουστάκι που απόκτησε όνομα  μετά από δεκαπέντε χρόνια  και τον έλεγαν κ Θεόδωρου έβγαινε από το σπίτι του με την όπισθεν,
ο προ ολίγων ωρών βραβεύεις από τον κ Θεοδώρου συγγραφέας σταμάτησε και του έδωσε χαμογελώντας προτεραιότητα. Ο κ Θεοδώρου  ανέκφραστος , αγέλαστος σαν άλλοτε δεν έκανε τον κόπο να στρέψη το κεφάλι και να ανταπόδοση το χαμόγελο η έστω το χαιρετημα.
Βγήκε στο δρόμο και συνέχισε την πορεία του.
Βραδύ Δευτέρας που ίσως να έχουμε απόψε το ποιο παγωμένο βραδύ των τελευταίων χρόνων εξοφλάει τα χρωστούμενα ο συγγραφέας στον κύριο με το λεπτό μουστάκι που ποια δεν έχει όνομα παρά τίτλο σε ένα διήγημα.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Neraida said,

    Φεβρουαρίου 3, 2016 στις 11:31 πμ

    Νομίζω ταίριαζε το βράδυ με το μουστάκι στον παγωμένο κύριο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: