Σκέψεις ενός «βετεράνου»

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν πως έχει πολύ καιρό να γράψω κάτι σχετικά με το τρέξιμο.
Πριν αρκετά χρόνια και πριν αρχίσει να μεγαλώνει η κοινότητα τον δρομέων γράφονταν πολύ λίγα για το τρέξιμο . Τώρα ευτυχώς  γράφονται όλο και περισσότερα. Διαβάζω ιστορίες δρομαίων και χαίρομαι, χαμογελώ συνωμοτικά και ταυτίζομαι μαζί τους , ίσως να είναι και αυτός ένα λόγος που δεν κάθομαι να γράψω  τις δικές σκέψεις μου τόσο συχνά πλέων.
Σήμερα  (31/1/16) τρέξαμε τον καθιερωμένο ημημαραθώνιο (19ος)  που διοργανώνει το σωματείο ερασιτεχνών δρομαίων «Περικλής Δημήτριου» στο Χωριό περβόλια Λάρνακας ,μια πανέμορφη παραθαλάσσια διαδρομή με ιδανικές συνθήκες θα έλεγα.
Από την προηγούμενη μέρα ένιωθα λίγο νωχελικός, ένα «διαβολάκι» με πείραζε συνεχώς.
«Δεν βαρέθηκες τόσα χρόνια να πηγαίνεις αγώνες»
«Δεκάδες μαραθώνιοι ακόμα περισσότεροι  ημημαραθώνιο και άλλοι μικρότεροι αγώνες»
«Τη έχεις να κερδίσεις από τους αγώνες, έχει τριάντα χρόνια που συμμετέχεις, οι χρόνοι σου δεν βελτιώνονται αλλά χειροτερεύουν »

Ευτυχώς το «διαβολάκι» σεβάστηκε την ανάγκη μου να τρέχω  καθημερινά και μίλησε μόνο για τους αγώνες αλλιώς θα το έστελνα στο διάβολο!!!

Σήμερα , λίγο πριν, κατά και μετά τον Αγώνα απαντήθηκαν με όλα τα ερωτήματα που μου έθετε το» διαβολάκι»
Η θετική ενέργεια ,η αύρα όλων των  φίλων δρομέων που ήταν συγκεντρωμένοι στον χώρο της εκδηλώσεις , τα χαμογέλα, τα πηγαδάκια, τα πειράγματα  οι κουβέντες μας, και Αγάπη όλων αυτών των ανθρώπων για το τρέξιμο είναι αρκετά και περισσεύουν ότου σώστε να με κάνουν να θέλω να συνεχίζω συμμετέχω σε αγώνες.

Όταν πρωτοξεκίνησε αυτή η διοργάνωση έτρεχα τη διαδρομή Από 1:16 έως 1:17
Λίγα χρόνια αργότερα και γα αρκετά χρόνια κρατιόμουν κοντά στο 1:20
Τα δυο τρία τελευταία χρόνια  και ενώ έκλισα τα 44 μου κυμαίνομε από το 1:22εως 1:24 και όμως το απολαμβάνω το ίδιο , νιώθω απέραντη χαρά που μεγαλώνει η δρομική κοινότητα και το μαραθώνιο κίνημα. Αντλώ θετική ενεργεία και ζωντάνια βλέποντας νέους δρομείς κάθε ηλικίας και νιώθω ικανοποίηση που εδώ και τριάντα χρόνια το τρέξιμο είναι η ποιο σταθερή αξία στη ζωή μου.
Υ.Γ 1 ο τίτλος του κειμένου παραπέμπει σε πείραγμα φίλου δρομέα (νέου) που με αποκαλεί βετεράνο και ας είμαστε της ίδιας ηλικίας λόγο των πολλών χρόνων που τρέχω.

Υ.Γ 2 Στην φωτογραφία με τον Γιάννη Κούρο, τον θρύλο υπερ-αποστάσεων που ήταν πάρω σήμερα στον Αγώνα με το βιβλίο μας «Kουνήσου Μούχλα»
περβολια16

κουρος

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Νίκος said,

    Φεβρουαρίου 1, 2016 στις 3:35 μμ

    Ευχαριστώ, Κώστα, γιατί τρέχω. Κι εγώ στα 42 μου έκλεισα για τον ερχόμενο μαραθώνιο Λεμεσού, 10 Απριλίου και ανυπομονώ να τα καταφέρω. Ένα σου sms ήταν αρκετό για να μου διαλύσει κάθε αμφιβολία.

    • patinios said,

      Φεβρουαρίου 4, 2016 στις 11:30 πμ

      Το sms από μόνο του δεν κάνει τίποτα, θέλεις και τρέχεις συνειδητά και αυτό είναι το καλύτερο


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: