Η Μαργαρίτα απ’ το απέναντι βιβλίο

καθωσπρεπισμόςΤην Μαργαρίτα την γνωρίζετε; Όχι βέβαια. Άλλωστε από πού να την γνωρίζετε αφού δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο. Η Μαργαρίτα είναι η ηρωίδα ενός υπό εκκόλαψη μυθιστορήματος που κινείται παράλληλα με τη δική μου τη ζωή και η γνωριμία μου μαζί της με έχει αναστατώσει. Μια νεαρή όμορφη γυναίκα που εύκολα μπορεί να κάνει κάθε άντρα να την ερωτευτεί. Μια βαθιά πληγωμένη γυναίκα από έναν άντρα· τόσο βαθιά πληγωμένη που νομίζει πως ο πόνος της απαλύνεται μόνο με εκδίκηση προς το αντρικό φύλο. Μια γυναίκα που δεν αντέχει την αγκαλιά, το χάδι, το φιλί στο στόμα. Δεν κάνει έρωτα, σε κερδίζει, κάνει σεξ και σε πετά στον κάλαθο τον αχρήστων. «Οι άντρες είναι αναλώσιμα μιας χρήσης» λέει. Αν το θύμα είναι και παντρεμένο τότε η εκδίκηση της γίνεται ακόμα πιο απολαυστική αφού φροντίζει να τον «καρφώσει» στη γυναίκα του.

Μια γυναίκα δήμιος που με κάνει να αναρωτιέμαι: Να ερωτεύεσαι τον δήμιό σου είναι σωστό; Σωστό ή λάθος θα γίνει, γιατί σε αυτή τη ζωή έτσι επιτάσσει το τελετουργικό. Εσύ προχώρα προς τον δήμιό σου με ψηλά το κεφάλι, μύρισε το λουλούδι που κρατάς και πρόσφερέ του το. Σκύψε να τον βοηθήσεις να περάσει τη θηλιά από το λαιμό σου και κλείσε τα μάτια. Όλα έγιναν σωστά, όλα πήγαν καλά…

Την φοβάμαι αλλά μου αρέσει! Θέλω να φτιάξω έναν ηρώα με μοναδικό στόχο να την προσεγγίσει και να με βοηθήσει στο να αποδομήσω τον κακό εαυτό της και να κρατήσω μόνο τα καλά της στοιχεία. Μου κλείνει πονηρά το μάτι μέσα από τις λέξεις σαν την διαβάζω, της χαμογελώ και της το ανταποδίδω σαν άλλο ένα υποψήφιο θύμα της. Θέλω εγώ, ο συγγραφέας, να γίνω ένα με τον αφηγητή και τον ηρωά μου και να ορμήσω μέσα στις λέξεις, να την πάρω μια τρυφερή αγκαλιά, να της χαϊδέψω τα μαλλιά και το πρόσωπο, να της πω να σταματήσει να ξοδεύετε.

Ήταν άνοιξη… Η Μαργαρίτα είχε στο βάζω μαργαρίτες, έκοψε μια και άρχισε να τη μαδά μπροστά μου. Τα πέταλα έκλαιγαν καθώς ξεκολλούσαν και έπεφταν στο έδαφος. Η Μαργαρίτα συνέχισε ανέκφραστη να μαδά τη μαργαρίτα μέχρι το τελευταίο πέταλο και τότε μου χαμογέλασε πονηρά. Πέρασε τη θηλιά στο λαιμό μου, με φίλησε στο μάγουλο και με έσπρωξε στο ικρίωμα.

K.Π

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Neraida said,

    Απρίλιος 8, 2016 στις 5:49 πμ

    1) Καλημέρα Κώστα μου!
    2) Όμορφος τίτλος ανάρτησης!
    3) Μου αρέσει το θέμα σου!
    4) Είναι ψυχαναλυτικό κατά βάθος και είμαι πολυ περίεργη να το διαβάσω!
    5) Go for it man!

    • patinios said,

      Απρίλιος 10, 2016 στις 9:54 μμ

      Καλημέρα/καλησπέρα/καληνύχτα!!!
      Ναι θα το παραδεκτό ,ο τίτλος άρεσαν μου και έμεναν πολλά!! (γιαυτο τον έβαλα!!)
      Κραταω και το «είναι ψυχαναλυτικό κατά βάθος» γιατι νομίζω το ότι γραφούμε έχει να κάνει και με τη ανάγκη ισορροπίας της ψυχής μας.

  2. TwistedTool said,

    Απρίλιος 9, 2016 στις 7:16 μμ

    Έρχεται νέο βιβλίο από Πατίνιο;; Όλεεεεε!
    Πολλά δυνατός χαρακτήρας φαίνεται και είμαι σίγουρος ότι το βιβλίο θα είναι φοβερό!
    Πότε να το περιμένουμε; 🙂

    • patinios said,

      Απρίλιος 10, 2016 στις 9:55 μμ

      όχι ρε φίλε ακόμα αργή , προηγείτε το δικό σου!!!

      • TwistedTool said,

        Απρίλιος 11, 2016 στις 5:48 μμ

        Εγώ ήδη ανυπομονώ για το δικό σου πάντως!
        Το δικό μου μάλλον Νοέμβριο, αν είμαστε καλά 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: