Διήγημα (δεν σκέφτηκα τίτλο ακόμα)

images

Κάθισε στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο και άνοιξε τον υπολογιστή. Έκανε κλικ στο εικονίδιο word και απλώθηκε  μπροστά του ένα άσπρο σεντόνι. Έχει να διεκπεραιώσει λίγη γραφειακή δουλειά και να ολοκληρώσει μια επιστολή προ το τμήμα εξαγωγών εργοστασίου της Κίνας από το οποίο έκανε εισαγωγές.

Τίποτα όμως δεν ξεκινά, κάθεται και βλέπει το «άσπρο σεντόνι».
Μικρέμπορος στο επάγγελμα, έχει μια αποθήκη την οποία γεμίζει με διάφορα πλαστικά έπιπλα (καρέκλες, τραπέζια), φτηνά παιδικά παιχνίδια, κάλαθους αχρήστων, πλαστικά μαχαιροπίρουνα, ποτήρια, κούπες και πολλά άλλα εμπορεύματα, τα οποία πουλούσε σε συνοικιακά μπακάλικα και μικρά μαγαζιά της επαρχίας. Τρεις οικογένειες ζούσαν από αυτή τη δουλειά, η οικογένεια του αποθηκάριου, του ιδιοκτήτη που έκανε παράλληλα και τον διανομέα για να βλέπει και τους πελάτες και του δεύτερου διανομέα που πήγαινε στην επαρχία.

Μιχάλης Αλεξανδράκης, τηλέφωνο τάδε, «αναλαμβάνονται όλων των ειδών πάρτι». Τα πιο πάνω αναγράφονται σε μια επαγγελματική κάρτα που είναι στα δεξιά του αφημένη στο γραφείο. Δεν θυμόνταν ποιος του την είχε δώσει… «Αναλαμβάνονται όλων των ειδών πάρτι»… όλων των ειδών τα πάρτι, σκέφτηκε! Θα τον πάρω τηλέφωνο και θα του πω να μου οργανώσει ένα, ένα πάρτι με δέκα καλεσμένους. Ο πιο μικρός καλεσμένος θα είναι βρέφος (ημερών) και ο μεγαλύτερος θα είναι σαράντα πέντε χρόνων και ενδιάμεσα ένας καλεσμένος ανά πενταετία. Ανά πενταετία, κάθε τόσο περίπου γίνεται και κάτι σημαντικό ή που εμείς θεωρούμε σημαντικό και μας καθορίζει, και μας κάνει να το θυμόμαστε για πάντα. Βρέφος, δεν το θυμόμαστε μα είναι μαζί με τον θάνατο τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής μας. Πεντάχρονος, λίγο πριν την πρώτη δημοτικού, φοβισμένος για τη νέα αρχή και το άγνωστο. Δεκάχρονος, ακατάσχετο παιχνίδι και το πρώτο σπάσιμο του χεριού και η άρνηση να πάω στο γιατρό γιατί μου είπε ένα μεγαλύτερο παιδί ότι θα του κόψουν το χέρι. Δεκαπέντε, πρώτη εφηβικοί έρωτες και το πρώτο φιλί στο στόμα στην αυλή του σχολείου. Είκοσι, αποστρατευμένος στην μάχη για το πρώτο μεροκάματο. Είκοσι πέντε, εκεί που νομίζεις ότι πατάς γερά στη γη βρίσκεσαι να αιθεροβατείς και να δίνεις αμοιβαία υπόσχεση γάμου. Τριάντα, όλα αλλάζουνε πραγματικά και την αλλαγή την φέρνει ένας πελαργός. Τριάντα πέντε, κάπου μεταξύ πίεσης των δόσεων για το δάνειο του σπιτιού και στο « θέλουμε να ζήσουμε και λίγο τώρα που μεγάλωσε το πρώτο παιδί», τον κερδίζει η σκέψη: «την μαλακία να παντρευτούμε την κάναμε δυο μωρά επιβάλλονται». Σαράντα, μέχρι να μπει η ζωή μας σε μια τάξη διαπιστώνει τις πρώτες άσπρες τρίχες στα γένια του! Σαράντα πέντε, η αντρική κλιμακτήριος, το ανικανοποίητο, πάντα κάτι θα λείπει και ας φαινομενικά τα έχουμε όλα. Ένα πάρτι με τις έως τώρα «πενταετίες» της ζωής του λοιπόν. Δέκα μικρά παιδιά που συγκροτούν ένα μεγάλο άνθρωπο, ενδιαφέρον θα είχε να μπορούσε να γίνει αυτό. Θα ήθελα πολύ να δω την εξέλιξη ενός τέτοιου πάρτι, να δω ποιο παιδί θα ήταν φίλος με ποιο και ποια παιδιά θα τσακωθούν μεταξύ τους.

Αριστερά στο γραφείο οι εγκλωβισμένες σε μια ασημένια κορνίζα δυο του κόρες. Εστιάζει το βλέμμα του στην μικρή και χαμογέλα! Είναι το «βάσανό του», η ζαβολιάρα του. Λίγο πιο ανώριμη από την ηλικία της, επανέλαβε δυο φορές την πρώτη τάξη του δημοτικού για να μπορέσει να συνεχίσει το σχολείο. Μάλιστα την χρονιά που έμεινε στην ίδια τάξη όταν τη ρωτούσαν τυχαία πόσο χρονών είναι, τους απαντούσε: «θα ήμουν επτά αλλά επειδή εμένα στάσιμη είμαι έξι». Λίγες μέρες πριν τον έκανε «ρεζίλι» μπροστά τον ξένο που είχε καλεσμένο για φαγητό στο σπίτι. Ενώ όλα κυλούσαν ομαλά με κρασί, φαγητό και συζήτηση για τη δουλειά και όχι μόνο, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος κάτω από το τραπέζι: πρρρρ!! Το έντερο της Μαριγούλας μίλησε και μάλιστα έκανε αισθητή την παρουσία του τόσο δια του κρότου όσο και δια της μυρωδιάς.
-Μαριγούλα τι είναι αυτό που έκανες μπροστά σε ξένο άνθρωπο;
– Μα δεν ξέρει ελληνικά παπά
-Ο πόρδος είναι διεθνής «γλώσσα» Μαριγούλα, έξαλλου τον μυρίσαμε και με το παράπονο. Απολογήθηκε ο πατέρας, ο ξένος χαμογέλασε κοιτάζοντας προς τη Μαριγούλα και το δείπνο συνεχίστηκε χωρίς άλλες εκπλήξεις.

Δεν έχω όρεξη για δουλεία απόψε σκέφτηκε και έκλεισε τον υπολογιστή. Πέρασε από τα δωμάτια των παιδιών που κοιμόντουσαν, τις φίλησε και βγήκε από τα δωμάτια τους κλαδώνοντας της πόρτες τους.
Ρίχνοντας μια ματιά στην μεγάλη κρεβατοκάμαρα είδε την γυναίκα του να ξαπλώνει και να παρακολουθεί τηλεόραση.
-Πάω να βάλω λίγο κρασί θες ένα ποτήρι;
-Όχι
-Να βάλω και να έρθω να σου κάνω λίγο μασάς;
-Όχι είπα, κοιμάμαι.
Η ώρα ήταν έντεκα και μισή, κάθισε στον καναπέ του σαλονιού με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, έβαλε στο dvd να παίζει αθόρυβα μια τσόντα και άρχισε να χαϊδεύει τα γεννητικά του όργανα.

 

 

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Ιουνίου 14, 2016 στις 3:46 μμ

    «Μα δεν ξέρει ελληνικά παπά». εδιπλώθηκα που τα γέλια δαμέ.

    Στην αρχή επήα να τον λυπηθώ τον κύριο της ιστορίας. Μετά όμως εσκέφτηκα ότι τυχαίνουν σε ούλλους έτσι μέρες. που εν έσιεις όρεξη για δουλειά, που το έταιρο ήμισυ εν πιάνει τη διάθεση σου, που βρίσκεις καταφύγιο είτε σε αναμνήσεις είτε σε φαντασιώσεις.
    Εν κρατούν πολλά. Τζιαι ο κύριο της ιστορίας εννα έσιει πιο καλές μέρες. Οπότε ελπίζω απλά να απόλαυσε την ταινια:)

  2. TwistedTool said,

    Ιουνίου 15, 2016 στις 7:59 μμ

    Τίτλος «Μαλακίες…» 🙂

    • patinios said,

      Ιουνίου 23, 2016 στις 6:54 πμ

      χα χα Και είναι από τις λίγες σταθερές αξίες φίλε μου!!!!

  3. Ιουνίου 23, 2016 στις 8:44 πμ

    Κώστα άντε είναι καιρός και για μια συλλογή διηγημάτων.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: