Φθορά

limni

Αισθανόταν την κάθε μέρα που περνά να προκαλεί στο πνεύμα και στο σώμα του φθορά, να διαβρώνει το «έδαφός» του, το είναι του και να δημιουργούνται επικίνδυνες κατολισθήσεις. Κι αν τη φθορά του σώματός του την επεξεργαζόταν και μπορούσε να την κατανοήσει ως ένα υποφερτό βαθμό, δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο με το πνεύμα του. Στόχος του ανθρώπου συμφώνα με τη Χριστιανική διδασκαλία είναι να φτάσει στην τελειότητα, στη θεότητα, να προσεγγίσει με την πάροδο των χρόνων όσο το δυνατόν περισσότερο τον δημιουργό Θεό.

Τον ήρωά μας, δεν μπαίνω καν στον κόπο να τον βαφτίσω δίνοντας του ένα όνομα γιατί δεν έχει καμία σημασία, αφού όπως ο ίδιος έλεγε «το όνομα είναι ένα ανεπιτυχές στοιχείο ταυτοποίησης ενός απειροελάχιστου κλάσματος της αιωνιότητας». Κάποιοι με την στάση και το έργο τους καταφέρνουν να δώσουν μια υπεραξία σε αυτό το στοιχειό, αλλά και αυτό μάταιο είναι αφού δεν κρατά πολύ μέσα στο αχανές τοπίο της ανεπιτυχούς θεϊκής δημιουργίας. Ο ήρωας μας ένιωθε να τον κοροϊδεύει ο Θεός• «πώς να σε φτάσω, πώς να σου μοιάσω» του έλεγε με διάθεση ανταπόδοσης της κοροϊδίας , αφού για να γινόταν αυτό θα έπρεπε να γεννιόμαστε γέροι και να παθαίνουμε βρέφη. Έτσι όπως μας έφτιαξε ο Θεός το μόνο που μπορούσε ο ήρωας μας να κάνει ήταν να προσπαθεί να διατηρήσει το σώμα του σε μια καλή κατάσταση. Να τρέφεται υγιεινά και να γυμνάζεται ούτως ώστε όταν έρθει η ώρα να παραδώσει το σώμα του για ενταφιασμό να κάνουν ένα καλό πάρτι τα σκουλήκια και να πιουν ένα ποτηράκι στην μνήμη του για το βιολογικό και εύγευστο φαγητό που τους προσέφερε.
Η συνεχής φθορά του πνεύματος τον είχε φέρει κάποτε και σε ένα διάλογο με την αυτοχειρία . Είχε διαβάσει σημειώματα ανθρώπων που επέλεγαν την αυτούσια έξοδο από αυτό τον μάταιο κόσμο ως απάντηση σε φιλοσοφικά ερωτήματα που απασχολούσαν και τον ίδιο, αλλά αυτός ο τρόπος αντιμετώπισής τους δεν τον έβρισκε σύμφωνο. Δεν τον θεωρούσε επίδειξη δύναμης όπως κάποιοι διατείνονταν αλλά ως αρρωστημένη αδυναμία. Δικαίωμα στην επιλογή του θανάτου έδινε μόνο σε όσους έπασχαν απο ανίατες ασθένειες και βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο, όπου ναι, η ευθανασία για αυτούς θα αποτελούσε λύτρωση .
Κάθε μέρα κάθε ώρα σε κάθε κουβέντα (ακόμα και στις πιο απλές, ακόμα και σε μια καλημέρα) η φθορά ήταν εκεί και παραμόνευε. Η λύση που βρήκε ήταν η απομόνωση. Όχι δεν έζησε ασκητική ζωή. Μη έχοντας οικογένεια ήταν εύκολη η απόφαση του. Παραιτήθηκε από τη δουλεία παίρνοντας πρόωρη μικρή μεν, αλλά αρκετή για αυτόν σύνταξη. Αποτραβήχτηκε σε ένα μικρό ορεινό χωριουδάκι και έζησε μόνος του παρέα με γάτους, σκύλο, τον λαχανόκηπό του, δυο κατσίκες και μερικές κότες. Πολύωρες βόλτες στα βουνά της περιοχής, έκανε διάλειμμα από το περπάτημα αγναντεύοντας και παρατηρώντας τη φύση και άλλες φορές καθόταν σε μια πέτρα κάτω από ένα δέντρο για να ακουμπά την πλάτη του στον κορμό του και διάβαζε κάποιο από τα βιβλία της πλούσιας βιβλιοθήκης του.
Δεν είχε πολλά πάρε δώσε με τους γείτονες. Είχε αραιά επισκέψεις από λίγους φίλους για κανένα ποτό και λίγη κουβέντα . Στα πρώτα χρόνια δεχόταν μια δυο φορές τον μήνα και την ερωτική συντροφιά μιας φίλης αλλά σταδιακά με την πάροδο του χρόνου αυτό σταμάτησε για αγνώστους λόγους. Ίσως η φθορά να έφτασε και ανάμεσα στα σκέλια του και να μην μπορούσε πια να ανταπεξέλθει.
Αυτοσυντήρούνταν έως την τελευταία μέρα της ζωής του σε ηλικία ογδόντα ενεά χρονών. Το βράδυ πριν ξαπλώσει να κοιμηθεί και να μην ξυπνήσει ποτέ, διαισθανόμενος το επερχόμενο τέλος, άφησε ένα σημείωμα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι:
« Θεός είμαι εγώ, Θεός αν το θελήσεις είσαι εσύ και εσύ και ο κάθε ένας μας. Ο ένας, ο μοναδικός Θεός για τον κάθε ένα μας είναι μέσα του αρκεί να καταφέρουμε να τον ενεργοποιήσουμε, να τον ξυπνήσουμε. Έζησα καλά, έζησα καλύτερα από το καλά για περίπου τριάντα χρόνια εδώ στο χωριό. Έξω στην αποθήκη υπάρχει ένα λιτό φέρετρο που το έφτιαξα μόνος μου ενώ μέσα στο μπαούλο πλάι στο τζάκι έχω φυλαγμένα δυο καθαρά λευκά σεντόνια για να με τυλίξετε. Έξω στην αυλή έσκαψα δυο μέτρα γη για να με θάψετε. Δεν θέλω παπάδες και κηδεία• λίγο χώμα μόνο πάνω από το πτώμα μου.»
Κ.Π

Advertisements

3 Σχόλια

  1. TwistedTool said,

    Σεπτεμβρίου 12, 2016 στις 6:46 μμ

    Επιτέλους στο blog 🙂
    Πολλά πετυχημένος τίτλος!
    Τα υπόλοιπα σχόλια μου, τα είπα αλλού 😉

  2. Neraida said,

    Σεπτεμβρίου 13, 2016 στις 7:50 πμ

    Ωραίο! Η φωτογραφία με κάνει να αντριχιάζω.

    • patinios said,

      Σεπτεμβρίου 17, 2016 στις 8:09 πμ

      Η Φωτογραφία είναι από το φράγμα Ταμασο. Πήρα τα μωρά βόλτα. ψάρεμα ο Ορέστης και η Μαρία έπαιζε με την κούκλα και μού ήρθε η ιδέα να βγάλω αυτή τη φωτογραφία


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: